برخی شرایط آشفته را ضامن منافع خود می‌دانند

جولان دادن جریانات ناسالم بزرگ‌ترین مشکل فوتبال است

بدون تردید تا زمانی که سراغ علت‌ها نرویم، تا تکلیف عملکرد رسانه‌ای در این ورزش مشخص نشود. تا تکلیف دستگاه‌های ناظر مسلم نشود و تا بزرگ‌ترها، کوچک هستند و کوچک‌تر عمل می‌کنند، وضع ورزش و فوتبال همین است... و البته اگر بدتر نشود.

کد خبر: ۷۵۳۱۶

تاریخ: ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۱۹:۳۳

سرویس ورزشی-

امروز بزرگترین مشکل فوتبال نه کمبود امکانات است، نه فقر سرمایه‌انسانی، بلکه مشکل بزرگ فوتبال شلتاق کردن و جولان دادن جریانات ناسالم است که آشفته احوال بودن وضع فوتبال را ضامن منافع نامشروع و جایگاه غاصبانه خود می‌دانند. پس بالطائف‌الحیل بر این آشفتگی دامن می‌زنند و با بحث‌های سطح پایین و جریان‌سازی‌های تهوع‌آور و به قول خودشان جنجالی! که بیش از هر جا در رسانه‌ها، و به ویژه در رسانه‌های تاثیرگذاری چون تلویزیون، راه می‌اندازند، فضایی از سوءتفاهم، تفرقه، بدبینی، کینه‌توزی و بداخلاقی و حرمت‌شکنی و... را بر آسمان فوتبال ایران حاکم می‌کنند و اجازه نفس کشیدن در فضای سالم کاری، برادرانه و اصلاح‌مدارانه، به آن نمی‌دهند. چند روز پیش بعد از شکست پرسپولیس از نفت، خبرنگاری(؟) مدیر یا سرپرست باشگاه پرسپولیس را خطاب قرار می‌دهد که آیا فکر نمی‌کند با توجه به رابطه دوستانه وزیر با مدیر استقلال، توطئه‌ای در کار است که پرسپولیس قهرمان نشود؟!! البته سرپرست محترم باشگاه پرسپولیس، با پاسخ بایسته‌ای که می‌دهد، بیش از هر چیز نشان می‌دهد که چرا تیم پرسپولیس که در آغاز فصل در انتهای جدول به سر می‌برد، هر چه زمان گذشت بهتر شد، تا بالاخره به اینجا رسید. معلوم نیست آن آقای خبرنگار - که احتمالا تحت تاثیر شرایط حاکم بر رسانه‌های ما آن سؤال را مطرح کرده است - بعد از شکست خانگی استقلال مقابل تراکتور و پیروزی پرسپولیس در تبریز، چه دارد بگوید... او با آن سؤال خود، خواسته و ناخواسته جو اتهام و بدبینی و انگ و تهمت را دامن زده است.
آن روزنامه و این گزارشگر
روزنامه‌ای که وظیفه اصلی‌اش کار فرهنگی است و نه رنگ بازی کودکانه، بعد از همان دو بازی ذکر شده از پراکنده شدن بوی «لجن» در فوتبال ایران تیتر می‌زند و اینکه «توطئه‌ای» در کار است که فلان تیم قهرمان نشود و بهمان تیم قهرمان شود! و فلان مجری و بهمان گزارشگر و... خلاصه این داستان تلخ یک قهرمان و اجرای آن اختصاص به یک یا چند فرد ندارد، جریان ویرانگری است که در فوتبال ما راه افتاده است و خیلی‌ها هم در آن نقش و تقصیر دارند. گزارشگر تلویزیونی بازی استقلال - تراکتورسازی، در دقایق میانی نیمه اول از جو بدی که در ورزشگاه حاکم شد، و فحاشی‌هایی که از سوی تماشاگران علیه یکی از مربیان سر داده می‌شود، اظهار تأسف و ناراحتی می‌کند و می‌گوید: «امیدواریم از این گونه اتفاقات در ورزشگاه‌های ما نیفتد...»
شما چقدر مقصرید؟
از ایشان و همکاران ایشان و مهمتر از همه مسئولان و برنامه‌ریزان و ناظران محترم برنامه‌های ورزشی می‌پرسیم شما در ایجاد چنین وضع و شرایطی که یک نمونه بارز و ملموس و تأسف‌بار آن را در جریان بازی ذکر شده دیدیم، چقدر خود را مقصر می‌دانید؟ این جو مملو از بدبینی و کینه‌ و تفرقه و اتهام و انگ و تهمت را آیا بیش از هر کس و هر رسانه‌ای تلویزیون و برنامه‌های جذاب!! و جنجالی‌اش!! و با بحث‌های کودکانه و سطح پایینش، و با لب‌خوانی‌های ماهرانه‌اش و... با ده‌ها و صدها تروک و تکنیک و... در فوتبال ما راه نینداخته است؟!  شما که این وضع را امروز محکوم می‌کنید، خود از بزرگ‌ترین مقصران  و متهمان هستید...! چقدر بنویسیم و بگوئيم، برادران عزیز، دوستان محترم، ما هیچ‌گونه دلخوری یا بحث شخصی با کسی نداریم اما به این ورزش، به این فوتبال، به این علاقه مندان رحم کنید! از قدرت تاثیرگذار و حساس رسانه‌ای چون تلویزیون به جای تخریب و تحقیر و حرمت‌شکنی و استفاده شخصی و راه‌ انداختن و تصفیه حساب با این و آن فردی که شما از ریخت یا قیافه یا تیم و رنگش! خوشتان نمی‌آید، در خدمت اصلاح فوتبال، خدمت به فرهنگ جامعه، خدمت به جوانان و مردم و مقابله با توطئه‌ها و ترفندهای رنگارنگ بدخواهان این مملکت که بیش از هر قشری جوانان را هدف قرار داده‌اند، استفاده کنید.
چه کسی پاسخگوست؟
آخر شما ایرانی هستید و نان این مملکت را می‌خورید به جای تحقیر و تخریب «ایرانی‌ها» و سنتی و بی‌سواد خواندن مربیان و زحمتکشان آن، و متهم کردن آنها به کهنه‌پرست بودن، قدیمی بودن، آبگوشتی بودن، بند و بست‌چی بودن، مافیایی بودن، قندعلی و مندعلی و خفاش شب توصیف کردن آنها و زیر سؤال بردن «ادبیات» و «لباس پوشیدن» و بند کفش و دکمه پیراهن و ارتفاع ریش صورت آنها و... با راه انداختن بحث‌های علمی، ظریف و... هم حرمت آنها را رعایت کنید و هم آنها را هم به نوبه خود اصلاح کنید... اهل رسانه از خود سؤال کنند چرا از وقتی که رسانه‌های ورزشی در انواع آن زیاد و متنوع شدند، رفته رفته حرکت نزولی فوتبال آغاز شد، چرا پرداخت بیشتر آنها به فوتبال به افت روزافزون این رشته هم از حیث اخلاقی و هم از نظر فنی منجر شد و...؟!  البته دراین‌باره مسئولان فرهنگی و رسانه‌ای به ویژه در وزارت ارشاد و تلویزیون باید پاسخگو باشند که نیستند و هیچوقت هم نبوده‌اند و... احتمالا هم نخواهند بود!
بالاتر اشاره‌ای به بازی استقلال - تراکتورسازی داشتیم، بازی قشنگ و از نظر فنی باکیفیتی که ما را به آینده بهتر لیگ برتر امیدوار می‌کند. با این حال همان‌طور که همه می‌دانیم و همه دیدیم به خاطر مسائل حاشیه‌ای و رفتاری تاسف‌باری که در این بازی رخ داد، کیفیت فنی فراموش شد و کام دوستداران فوتبال با هر گرایش و سلیقه‌ای تلخ شد. بالاتر گفتیم، این وضعیت و این اتفاقات ناخوشایند و حرمت‌شکنانه، «معلول» است. معلول روندی که از لحاظ فرهنگی بر فوتبال ما حاکم شده است معلول عملکرد کسانی است که به ناحق صاحب میکروفون و قلم شده و در این عرصه جولان می‌دهند و فرهنگ‌سازی می‌کنند! معلول عملکرد دستگاه‌ها و بخش‌هایی است که وظیفه نظارت و هدایت امور فرهنگی را برعهده دارند و... در آن بازی اتفاقاتی افتاد که نه در شأن فوتبال ایران بود، نه در شأن تماشاگران پرشماری که به ورزشگاه رفته بودند، نه در شأن دوستداران ورزش بود و نه در شأن تیم و باشگاهی به قدمت تیم استقلال، تیمی که حالا بزرگتر ندارد و بزرگترهایش تحت تاثیر نتیجه‌گرایی و اتفاقات و تبلیغات و... مطیع «کوچک‌ترها» و تازه از گرد راه رسیده‌ها شده‌اند...!
تا سراغ علت‌ها نرویم، تا تکلیف عملکرد رسانه‌ای در این ورزش مشخص نشود، تا تکلیف دستگاه‌های ناظر مسلم نشود، تا بزرگترها، «کوچک» هستند و کوچکتر عمل می‌کنند، وضع ورزش و فوتبال همین است... و البته اگر بدتر نشود.