دبیر سیزدهمین جشنواره شهید حبیب غنی‌پور: «امیر حسین فردی» نه خسته شد و نه کوتاه آمد

شاگردان امیر حسین فردی سیزدهمین دوره جشنواره ادبی شهید حبیب غنی‌پور را به یاد او برگزار کردند .

کد خبر: ۷۴۲۰

تاریخ: ۱۳ اسفند ۱۳۹۲ - ۲۱:۰۴

به گزارش خبرنگار کیهان« ناصر نادری» وجه تمایز این دوره از جشنواره را با جشنواره‌های پیشین، در نبود امیر حسین فردی در این مراسم دانست. وی در حالی که بغض کرده بود و اشک می‌ریخت متنی را درباره امیر قله ادبیات مقاومت قرائت کرد.  نادری دلیل برگزار نشدن چند دوره از جشنواره را در مسجد جواد الائمه(ع) ناراحتی مادر شهید غنی‌پور از این موضوع اعلام کرد و گفت: «مادر شهید غنی‌پور می‌گفت وقتی نام فرزند من بیشتر از شهدای دیگر در این محله برده می‌شود و عکس‌های او را به دیوار می‌زنند از پدر و مادر شهدای دیگر محل خجالت می‌کشم.» مجری مراسم افزود: اما بعد از فوت امیر حسین فردی مادر شهید غنی‌پور گفت؛ حبیب فقط متعلق به من نیست بلکه متعلق به همه مردم ایران است  و همین عامل باعث شد سیزدهمین دوره جشنواره را در مسجد جواد الائمه برگزار کنیم .
دبیر سیزدهمین دوره جشنواره شهید حبیب غنی‌پور نیز به منش و رفتار زنده یاد فردی اشاره کرد و عنوان داشت: مرحوم فردی به داستان و قصه عشق می‌ورزید. پیش از انقلاب نیز شاگردانی داشت و به عنوان یک قصه‌گو شاگردانش را وادار به نظر دادن، فکر کردن و نوشتن می‌کرد. به برکت پیروزی انقلاب فردی در همین سال‌های نخست جلسات قصه‌نویسی را راه انداخت. فردی پس از انقلاب رسالت خود را تربیت نویسندگان در تراز انقلاب اسلامی قرار داد. او نه خسته شد و نه کوتاه آمد. انگیزه مقدس و بزرگی داشت و تنها فنون قصه‌نویسی را به ما نیاموخت. او به ما یاد داد که یکدیگر را تحمل کنیم .نسبت به آراء احساسات و یادداشت‌های یکدیگر منصفانه نقد و نظر کنیم. یادمان داد که می‌توان با تلاش‌های بسیار کارهای قابل اعتنایی کرد و تجربیات ناب زندگی را در همین جلسات قصه‌نویسی یافت. از این بابت الگوی مسجد جوادالائمه(ع) قابل تسری است.
ناصری با بیان این مطلب که این جشنواره به اعتبار نام مسجد و نام شهید حبیب غنی‌پور برگزار می‌شود گفت: در جشنواره سیزدهم همه داوران از محفل قصه‌نویسی مسجد انتخاب شدند. وی ضمن ابراز تاسف از اینکه در عرصه فرهنگی یک حلقه مفقوده‌ای وجود دارد، تصریح کرد: انشاءالله متولیان فرهنگی به این مهم دقت کنند. این انتخاب‌‌ها انتخاب‌های مسجد است و کتابهایی است که جشنواره غنی‌پور از آنها پشتیبانی می‌کند. بنابراین متولیانی که در امر خرید کتاب مسئولیت دارند از ارشاد گرفته تا نهاد کتابخانه‌ها، آموزش و پرورش، شهرداری و... باید نسبت به این جریان‌های فرهنگی دقت لازم را داشته باشند که متاسفانه ندارند. این یک نقص است که مکانیسم لازم برای توجه به کتابهایی که در این گونه جوایز معرفی می‌شود وجود ندارد. برای نمونه در یکی از جلسات ما مسئولین ارشاد وعده خریداری برخی کتاب‌ها را دادند اما در ادامه هیچ حمایتی انجام نشد.
رضا امیرخانی برگزیده بخش رمان بزرگسال با موضوع انقلاب و دفاع مقدس، اظهار داشت: بسیار خوشنودم از اینکه تنها جایزه در جهان را می‌گیریم که برای گرفتنش مجبوریم کفش‌هایمان را درآوریم. وی در ادامه سخنان خود ابراز داشت: ساختمان هشت طبقه‌ای   را در نظر بگیرید که درآن کارمند و زحمت‌کشان زیادی هستند و آدم‌های زیادی درگیرند. جوایز و همایش‌های متعددی برگزار می‌شود که هیچ وقت عوض نمی‌شود. اما یک کاغذ و اسمی که عوض می‌شود،  همه چیز تغییر می‌کند. کتاب‌‌ها عوض می‌شوند، آدم‌‌ها عوض می‌شوند، سلام و علیک‌‌ها عوض می‌شود.
در مسجد وقتی پدری مثل امیرحسین فردی می‌رود اما هیچ چیز عوض نمی‌شود چون پسرهای خوبی دارد ممنونیم از این پسرها.
بنا براین گزارش، برگزیدگان و تقدیرشدگان در بخش‌های چهارگانه داوری‌های كتاب سال شهید غنی‌پور از سوی دبیرخانه جشنواره، به این شرح معرفی شده اند:
در بخش داستان كودك، اثر برگزیده (كتاب سال): كتاب «قصه‌های غار» نوشته مرجان كشاورزی آزاد
و اثر تقدیری: كتاب «پی تی كو پی تی كو» نوشته فرهاد حسن‌زاده.
در بخش نوجوان، اثر برگزیده (كتاب سال): كتاب «آن سوی پرچین خیال» نوشته عبدالصالح پاك
واثر تقدیری: كتاب «امیرحسین و چراغ جادو» نوشته ابراهیم حسن بیگی.
بخش رمان با موضوع انقلاب و دفاع مقدس‌، اثر برگزیده (كتاب سال): كتاب «قیدار» نوشته «رضا امیرخانی».
در این بخش اثر تقدیری معرفی نشد.
بخش رمان بزرگسال با موضوع آزاد، اثر برگزیده (كتاب سال): كتاب «پروانه‌ای روی شانه» نوشته «بهنام ناصح»
و اثر تقدیری: كتاب «سایه‌های بلند» نوشته «شهریار عباسی».