به مناسبت ولادت حضرت زینب کبری(س)

تمثیل حیایی تو و تندیس وقاری(شعر)

کد خبر: ۶۸۱۵۶

تاریخ: ۲۴ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۸:۳۱

قاسم صرافان
آرامش زیبای دو دریاست نگاهش
این دختر آرام و صبوری که رسیده
از شوق، علی سفره به اندازه یک شهر
انداخت، به شکرانه‌ نوری که رسیده
**
کاشانه‌ اهل دل و میخانه‌ هستی
دنیا و سماوات و عوالم همه روشن
عطر خوش او پر شده در شهر مدینه
به به چه گلی! چشم و دلت فاطمه! روشن
**
لبخند نشسته به لب حضرت ساقی
مرضیه دلش وا شده از دیدن دختر
تا آمده لبریز شده چشمه‌ تسنیم
کامل شده با آیه‌ او سوره‌ کوثر
**
بی‌تاب شدی، دختر مهتاب رخ عشق!
بارانی اشک است چرا صورت ماهت؟
گریانی و پیش کسی آرام نداری
دنبال کدام آیت حق است نگاهت؟
**
باران بهاری شده‌ای دختر حیدر
زهرا چه کند گریه‌ تو بند بیاید
باید که بگویند: کنار تو حسینت
تا شاد شوی، با گل و لبخند بیاید
**
همسایه ندیده‌ به خدا سایه‌ای از تو
تمثیل حیایی تو و تندیس وقاری
پیداست ولی دختر سردار حنینی
از شور کلام و دل شیری که تو داری
**
شعر شب میلاد تو هم پر شده از اشک
بانو! چه کنم روی دلم سوی فرات است
جز اشک چه گویم که همه هستی عالم
عشق تو، حسین تو، قتیل العبرات است
**
اینقدر نریز اشک، صبوری کن و بگذار
هر قطره‌ این اشک برای تو بماند
وقتی شب باریدن اشک است که مادر
در گوش تو لالایی پرواز بخواند
**
یک روز بیاید که پدر را تو ببینی
با چشم پر از اشک در آن غسل شبانه
با چادر خاکی برود مادر و فردا
با چادر کوچک بشوی خانم خانه
**
یک روز بیاید که حسن را تو ببینی
با اشک بشوید تن پاک پدرش را
فردا خود او بی‌رمق و رنگ پریده
در تشت بریزد قطعات جگرش را
**
روزی برسد، ... کاش که می‌شد نرسد... نه
آن لحظه‌ سنگین خداحافظی از یار
ای کاش که هرگز به سراغ تو نیاید
تا پیرهن کهنه‌ بخواهد ز تو دلدار
**
آن لحظه نیاید که تو باشی و بیفتد
آن سایه‌ سر، بی‌سر و بی‌سایه به صحرا
ناموس خدا باشی و بر ناقه‌ عریان
بنشینی و یک شهر بیاید به تماشا
ای چکاوک من!
سعید بیابانکی
شب است و باغچه‌‌های تهی ز ميخک من
و بـــوی خاطــــره‌‌ها در حيــــاط کوچک من

حياط خلوت من از سکوت سرشار است
کجاست نغمه غمگينت ای چکاوک من؟

به سکّه سکّه اشکم تو را خريدارم
تويی بهــای پس‌اندازهای قلّک من

بگير دست مرا ای عـــروس دريايی
بيا به ياری دنيای بی‌عروسک من

تو را به رشته‌ای از آرزو گـره زده‌اند
به پشت پنجره سينه مشبّک من

کسی نيامده - حتّی کلاغ‌‌های سياه –
به قصد غارت جاليــــز بی‌مترسک من

کبوترانه بيـــا تخـــم آشتـــــی بگذار
ميان گودی انگشت‌‌های کوچک من

شب است و خواب عميقی ربوده شهر مرا
کجــاست شيطنت کودکـــی و سوتک من؟

بترس از اين همه لولو که پشت پنجره‌اند
بخواب شعر قشنگم، بخواب کودک من...