نگاهی به سریال «آسمان من»

نبرد با اهریمن در آسمان

کد خبر: ۶۲۴۳۰

تاریخ: ۱۵ آذر ۱۳۹۴ - ۱۸:۰۸

مهدی امیدی
سریال «آسمان من» بازگوی بخشی از تاریخ معاصر سرزمین ما با موضوعی جدید و متفاوت است. این سریال برای نخستین بار، همزمان با آغاز سال ۹۴ روی آنتن شبکه افق سیما رفت. سریالی که به عنوان اولین محصول شبکه تازه تأسیس سیما در حوزه سریال‌سازی محسوب می‌شود. اما شبکه سه نیز این بار در شب‌های پاییزی، میزبان این سریال شده است.
«آسمان من» سریالی با ساختاری فاخر و با جلوه‌های ویژه چشم‌نواز است، که در قالب اکشن و پلیسی-جاسوسی ساخته شده است. ویژگی اصلی این سریال، موضوع تازه آن است؛ امنیت پرواز، موضوع جدیدی است که دستمایه سریال «آسمان من» قرار گرفته است. داستان این سریال البته ملهم از واقعیت است. محور اصلی این سریال به این شرح است که: در سال‌های نخست پیروزی انقلاب اسلامی، یکی از ترفندهای گروهک‌های تروریستی برای مقابله با مردم ایران هواپیماربایی بود. اما واگذاری تأمین امنیت پرواز به سپاه پاسداران انقلاب، معادلات را تغییر می‌دهد ...
سریال «آسمان من» به کارگردانی محمدرضا آهنج به خاطر برخورداری از مضمونی بکر و بیان بخشی از واقعیت‌های تاریخی، قابلیت بالایی در جذب مخاطب دارد. این اولین بار است که امنیت پرواز و هواپیماربایی در یک سریال ایرانی به نمایش درآمده. هسته اولیه داستان این سریال براساس رخدادهای واقعی پدیدار شده است. در سال‌های نخست پیروزی انقلاب اسلامی، یکی از توطئه‌های منافقین علیه ملت ایران، هواپیماربایی بود. به همین دلیل هم امام ‌‌خمینی(ره) طی حکمی مسئولیت تأمین امنیت پرواز هواپیماها را به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سپردند. از همان زمان و با تدبیر حضرت امام، مسئله هواپیماربایی در ایران حل شد.
در سریال «آسمان من» جلوه‌های ویژه و فضاسازی جلب توجه می‌کند. تعدد مکان‌ها و استفاده از مناطق مختلف، از دریا و کوهستان و جنگل گرفته تا کشورهای خارجی و همچنین حضور ده‌ها بازیگر مطرح هم بر جذابیت این سریال افزوده است.
اما آنچه به این مجموعه تلویزیونی لطمه وارد کرده، فقدان شخصیت پردازی و خلأ حس و حال است. با توجه به اینکه «آسمان من» یک مجموعه اکشن است و محور درام در آن، تقابل دو جبهه خیر و شر است، حضور روح حماسی و سلحشورانه در آن لازم بود. اما نبود این روح در کالبد این سریال باعث شده تا حس و حال آن کمی افسرده و ناراحت به نظر برسد.
سینما و همچنین شبکه‌های تلویزیونی آمریکا به‌طور دائم به تولید و پخش این‌گونه آثار می‌پردازد. آثاری با محوریت نقش منجی‌گرایانه کهنه سربازهای ارتش آمریکا در عملیات‌های نفس‌گیر نظامی و جاسوسی. اما متأسفانه در کشور ما جای چنین آثاری که به نقش موثر سربازهای جنگ تحمیلی در دوران پس از جنگ بپردازند بسیار خالی است. «آسمان من» یکی از معدود روایت‌ها درباره قهرمان‌های گمنامی است که در دوران دفاع مقدس سینه خود را سد دفاع در مقابل تهاجم دشمن کردند و بعد از جنگ هم به مقاومت در برابر سرویس‌های جاسوسی دولت‌های متخاصم با ایران پرداختند. دانیال حکیمی بازیگر نقش یکی از همین قهرمان‌هاست. این شخصیت، نمونه یکی از صدها رزمنده‌ای است که حتی در دورانی که باید بازنشسته بشوند و به استراحت بپردازند، با تنی رنجور و زخمی از دوران جنگ، خودشان را وقف تأمین امنیت و آرامش مردم خود می‌کنند.