حرف‌های قشنگی بود اگر از زبان وزیر نفت ادا نمی‌شد(خبر ویژه)

ادعای وزیر نفت درباره مبارزه با فساد و دلالی را باید باور کرد یا تخلفات متعددی را که در دوره وزارت وی در این وزارت انجام شده است؟

کد خبر: ۵۹۴۶۹

تاریخ: ۰۹ آبان ۱۳۹۴ - ۲۲:۰۸

جهان‌نیوز با طرح این سؤال نوشت: بیژن زنگنه به تازگی در افتتاحیه همایش بزرگی که یک نهاد خصولتی (شرکت خصوصی بهره‌مند از بودجه و رانتهای دولتی) که یک شبه سر برآورده، برگزار کرده است، خطاب به شرکت‌های خارجی گفت «ما در پی کار سالم و شفاف هستیم و از انگل‌های فاسد که می‌خواهند در این شرایط خون ملت را بمکند بیزار و متنفریم؛ ما در یک مبارزه بی‌امان با مفاسد هستیم. شاید افراد فاسد به شما بگویند تا زمانی که پورسانت ما را ندهید کارتان راه نمی‌افتد اما شما این را باور نکنید. اینها همه تبلیغات است، من دستور داده‌ام که دسترسی به من و مدیران نفتی سهل‌تر شود تا اینگونه به افرادی که هیچ توانی جز حقه‌بازی ندارند مراجعه نشود و این افراد که در دوره تحریم توانایی‌شان و تعدادشان افزایش یافته محدود شوند.»
وی همچنین خطاب به شرکت‌های نفتی گفت: «کار فاسد در نهایت یک روزی آشکار می‌شود که باعث از بین رفتن اعتبار شرکت‌ها شده و گرفتاری‌های حقوقی را به دنبال دارد.»
لااقل در ظاهر می‌توان از زنگنه به دلیل بیان صریح این مطالب تشکر کرد. به خصوص که در دوره‌های قبلی مسئولیت وی اغلب شرکت‌های بزرگ نفتی، قراردادهای مهم نفتی ایران را با پرداخت رشوه به دست آورده‌اند. پرونده‌هایی مانند استات اویل و توتال و کرسنت از جمله مشهورترین این قراردادها هستند و اسامی دلالان مشهوری چون مهدی هاشمی و عباس یزدان‌پناه یزدی و امثال آنها به طور مکرر درباره انعقاد این قراردادها شنیده شده است.
مهدی هاشمی به دلیل یکی از همین قراردادهای فسادآلود یعنی استات اویل به تازگی محکوم و روانه زندان شده است و دیوان عالی کشور نیز اخیراً حکم دادگاه متهمان پرونده کرسنت را که مدیران ارشد نفتی زیادی در دولت فعلی در میان آنها دیده می‌شود تأیید کرده است. وقتی کسی با چنین کارنامه‌ای از مبارزه با فساد می‌گوید قطعاً باید به عنوان نشانه‌ای مثبت از تغییر رویکرد با آن برخورد کرد و فرض کرد که رویه‌ها واقعاً تغییر کرده‌اند.
با این وجود ناظران بیرونی نمی‌توانند به راحتی چنین تغییری را باور کنند. برای این عدم باور دلایل ساده‌ای وجود دارد. به عنوان مثال وقتی یکی از مدیران منصوب زنگنه در دولت یازدهم در صدر یک گروه از نیروهای اخراجی و حتی مشغول به کار، از یکی از نهادهای خاص در فرآیند دلالی دکل‌های نفتی نقش مؤثری داشته و امضای وی پای بعضی قراردادهای دلالی نفتی از جمله قرارداد فرزند یکی از وزرای  اصلاحات با یکی از دلالان شناخته شده دکل گمشده 87 میلیون دلاری دیده می‌شود و وزیر نفت علیرغم اطلاع از این مسأله کوچکترین اقدامی انجام نمی‌دهد، باور کردن اینکه زنگنه در دوره جدید مسئولیت خود واقعاً با دلالی در قراردادهای نفتی مخالف است به شدت سخت می‌شود.
نوع برخورد وزیرنفت با یک فرد شناخته شده در این حوزه که اسم وی حتی چندی پیش به رسانه‌ها نیز راه یافته و شهرت مناسبی هم در میان پیمانکاران نفتی ندارد می‌توانست یک محک بسیار کوچک برای صداقت در قطع دست دلالان از صنعت نفت ایران باشد.