ادب با اهل بیت(ع)

کد خبر: ۵۲۹۶۳

تاریخ: ۲۸ مرداد ۱۳۹۴ - ۲۰:۳۷

اسلام دین اخلاق بویژه اخلاق اجتماعی است. از این رو گفته شده که خوشخو به بهشت می‌رود و بدخو جایی در بهشت ندارد. پیامبر(ص) نیز می‌فرماید برای اتمام مکارم اخلاقی برانگیخته شده‌ام. این بدان معنا است که مومن باید بهترین‌ها را در اخلاق داشته باشد و در آداب اجتماعی و رفتار با دیگران الگو باشد به طوری که اگر دیگران براساس عدالت و حتی احسان و عواطف انسانی عمل می‌کنند، مومن باید براساس مکارم اخلاق و برترین‌های اخلاقی رفتار کرده و اوج هر نیکی و خوبی را برگزیند و عمل کند. به این معنا که برترین‌ها را اخذ نماید چنانکه خداوند فرموده است: یاخذوا باحسنها(اعراف، آیه 145)
ادب اجتماعی و مکارم اخلاق را باید در برابر پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) بیشتر و بهتر رعایت کنیم. خداوند در قرآن به برترین‌ها در ادب با پیامبر(ص) همچنین نفس آن حضرت یعنی امیرمومنان (ع) و دیگر انوار الهی توجه داده و در آیات سوره حجرات و احزاب برخی از این آداب را بیان کرده است.
به عنوان نمونه در آیات نخست سوره تحریم می‌فرماید مومنان نباید بر پیامبر(ص) تقدم جویند و همچنین می‌فرماید بلند‌تر از صوت پیامبر(ص) با وی سخن مگوئید و با صدای بلند او را صدا نزنید چنانکه عادت میان خودتان است. اصولا مومن همان طوری که چشم فروهشته است، صدایش نیز فروهشته است. اگر این کار را نکنید تمام کارهای نیک و خوب خودتان را با این کار غلط از بین می‌برید.همچنین باید بمانید تا آن حضرت(ع) از خانه خارج شود و پیش از خروج ایشان پشت در خانه اش نروید و ایشان را صدا نزنید.
اینها تنها گوشه‌ای از آداب معاشرت و ارتباط با پیامبر(ص) است. اما این احکام، خاص زمان حضور جسمی ایشان نیست؛ بلکه حکمی است که امروز نیز باید مومنان به آن عمل کنند. مومن وقتی پیامبر(ص) و یا امام زمان هر دوره و عصر خودش را می‌خواند باید این اصول را مراعات کند. امروز هم نباید هنگام کار داشتن با پیامبر(ص) و امامان(ع)، داد بزنیم و با بلندگوی گوشخراش یا محمدا! و یا علیا! بگوییم. اصولا باید به گونه‌ای باشیم که گویی در برابرسلطانی بزرگ و مقامی عالیرتبه هستیم. آیا در هنگام حضور در نزد این افراد داد و فریاد می‌کنیم یا با صدای بلند با آنان صحبت می‌کنیم؟ اگر می‌خواهیم در مقام منادی هم باشیم باید رعایت کنیم چه رسد که در مقام مناجات بخواهیم حرف بزنیم.
به نظر می‌رسد شیوه‌ای که اکنون در جامعه بویژه در مناسبت‌های عمومی و دعاهای جمعی انجام می‌شود بیرون از ادب باشد. جالب اینکه وسط مناجات و توسل به اهل بیت(ع) یک دفعه روضه و مصیبت می‌خوانیم و برخلاف ادعیه ماثور  و وارده شده تعداد را افزایش یا کاهش می‌دهیم و حتی سینه زنی و مداحی هم می‌کنیم. شب‌های قدر را به خاطر دارید که میان هر قسم دادن به امامی یک مصیبت‌نامه هم همراه می‌کنیم. آیا اینها ضد ادب دعا و ضد ادب معاشرت با پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) و برخلاف سنت و سیره پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) نیست؟! شکی نیست که بسیاری از این  کارها نه تنها بدعت است بلکه ضد آداب و ادب است.