به بهانه کودک‌کشی جدید رژیم صهیونیستی

این بازی، خیلی وقت پیش تمام شده

کد خبر: ۵۱۹۸۳

تاریخ: ۱۷ مرداد ۱۳۹۴ - ۲۱:۱۲

سعید مستغاثی
این مطلب برای کسانی است که هنوز تماشاگر دلقک بازی‌های سازمان‌ها و جوامع به اصطلاح جهانی همچون سازمان ملل و شورای امنیت و کمیسیون حقوق بشر و ...و هرآنچه برخود عنوان جامعه جهانی گذاشته، هستند و امید دارند که این جوامع قلابی، ترفند دیگری به کار گیرند یا تردستی انجام دهند و یا شعبده‌ای رو کنند تا آمال‌شان درمورد شعارهایی همچون لیبرال‌دموکراسی و حقوق بشر و آزادیخواهی یکسره برباد نرفته و همه آن کاخ آرزوهایشان به یکباره ویران نشود. وگرنه آنها که سال‌هاست این نمایش برایشان تمام شده، نیازی به چنین مطالبی ندارند.
زیرا از همان زمان تاسیس رژیم صهیونیستی که بر پایه تروریسم و نسل‌کشی شکل گرفت و آن جامعه به اصطلاح جهانی هم نه تنها عکس‌العملی نشان نداد، بلکه آن رژیم نامشروع را به رسمیت شناخت، دریافتند که از این طبله‌های بی‌خاصیت، حتی نفیری برنخواهد خواست. هنگامی که در کفرقاسم و دیریاسین و تل زعتر، زن و مرد و کودک را قتل‌عام کردند هم اتفاق تاثیرگذاری در آن سازمان‌ها و کمیسیون‌ها و شوراها نیفتاد.
صبرا و شتیلا سوخت، کودکان قانا پوست کنده شدند و بازهم از این سازمان‌ها و شوراها و کمیسیون‌های عریض و طویل، اثری حاصل نشد! اثر به این مفهوم که هیچ اقدام عملی صورت نگرفت .
یعنی اگرچه براساس اسناد موجود از سال 1948 (یعنی سالی که رژیم صهیونیستی از سوی جامعه به اصطلاح ملل به رسمیت شناخته شد) تا امروز شورای امنیت سازمان ملل متحد 87 قطعنامه علیه این موجود نامشروع صادر کرده ولی هیچ‌کدام توسط این رژیم یاغی حتی جدی هم گرفته نشده و همین شورای امنیت 24 قطعنامه دیگر به خاطر زیرپا گذاردن قطعنامه‌های قبلی، علیه رژیم صهیونیستی صادر کرد که آنها نیز زیرپا گذارده شدند! و شورای امنیت که تنها به خاطر نادیده گرفته شدن فقط یک قطعنامه از سوی رژیم بعث عراق، دستور حمله نظامی به آن کشور را صادر کرد نتوانست له شدن 111 قطعنامه خود از سوی اسرائیل را جدی بگیرد! چراکه ایالات متحده با استفاده از حق قرون وسطایی وتو، همه آن قطعنامه‌ها را وتو کرد! ( زمانی امام خمینی به درستی، حق وتو را قانون جنگل خواندند که در قرن بیستم توسط قدرت‌های سلطه‌گر برقرار شده است)
نکته جالب اینکه علاوه بر آن 111 قطعنامه شورای امنیت، مجمع عمومی سازمان ملل نیز تاکنون در 131 قطعنامه، رژیم صهیونیستی را محکوم کرده است. یعنی در مجموع 242 قطعنامه از سوی سازمان ملل و همان جامعه به اصطلاح جهانی علیه این رژیم جهنمی صادر شده ولی نتوانسته حتی یک تحریم کوچک علیه وی برقرار نماید!
واقعا چرا یک رژیم کوچک با شش- هفت میلیون جمعیت (یعنی حدود نصف جمعیت تهران) قادر است اینچنین همه قراردادهای بین‌المللی و کنوانسیون‌ها و قطعنامه‌ها را جلوی روی مدعیان و متولیانش و نمایندگان هفت میلیارد نفر جمعیت دنیا، لجن‌مال کرده و به زباله‌دان بریزد و هیچکدام از این حضرات منادی آزادی و دمکراسی جهان مدرن و صنعتی به قول معروف حتی نتوانند جیک بزنند و جسارتا خطاب به اربابان صهیونیست خود بگویند که «این سازمان‌ها و شوراها و کمیسیون‌هایی که ضایع می‌کنی، دکان چند نبش ماست که با آن سال‌هاست مردم دنیا را سرکار گذاشته و می‌گذاریم و تعدادی ربات هم در کشورهای دیگر برایمان کلاس گذاشته‌اند و دوره تدریس و تحلیل این خزعبلات را برقرار ساخته و تحت عنوان علوم انسانی، مجله منتشر کرده و وبسایت باز می‌کنند تا این چیزهایی که همین‌طوری و  بی‌تعارف، به باد می‌دهی را توی مغز خلق‌الله بچپانند!»
می‌گویند که در اروپا و آمریکا، کنوانسیون‌هایی هم برای حقوق حشرات تنظیم شده که براساس آنها نمی‌توان بدون توجه به قوانین و ضوابط ذکر شده، پشه و مگس‌ها و سوسک‌ها را کشت و از همین روی کاربرد حشره‌کش‌ها و سموم ضد حشره در برخی جاها با توجه با این کنوانسیون‌ها، ممنوع اعلام شده است!!! البته چنین کنوانسیون‌هایی درمورد حیوانات و به خصوص سگ و گربه هم وجود دارد و البته درباره انسان‌ها هم هست. اما ...
راستی چندین و چند کنوانسیون در کشتارهای غزه، نادیده گرفته شده؟ از کنوانسیون حقوق زنان و کودکان چه خبر؟ اسرائیل به کدام یک از این کنوانسیون‌ها احترام می‌گذارد؟ دوستانی که مدام به این گونه کنوانسیون‌ها آویزان هستند و با هر اتفاق ریز و درشت در کشور، مفاد  آنها را به رخ این و آن می‌کشند، درباره اجرای آنها در غزه و پیش از آن در قانا و صبرا و شتیلا و دیریاسین و تل زعتر و کفرقاسم و ...چه نظری دارند؟
آیا بازهم این دوستان به این کنوانسیون‌ها و قطعنامه‌ها و مجامع به اصطلاح بین‌المللی دل خوش می‌کنند و بازهم دیگران را به رعایت آنها فرامی‌خوانند؟ کنوانسیون‌هایی که خود مبدعانش و مدعیانش، به آن پایبند نیستند.
اما آیا امروز این چشم‌های خواب‌زده می‌بیند که علی‌رغم همه آن ثروت و قدرت و همه آن رسانه‌های گوش به فرمان، بازهم دنیا آگاه شده و دیگر تسلیم شدن محض را برنمی‌تابد؟ آیا می‌بیندکه علی‌رغم همه ددمنشی و سبوعیت صهیونیست‌ها، چگونه یک ملت کوچک در مقابل همه هیمنه اقتصادی و تسلیحاتی غرب (که در یک رژیم وحشی نامشروع تبلور یافته) مقاومت می‌کند و با اینکه می‌تواند سرزمین خود را ترک کرده و جانش را برداشته و فرار کند، اما درکنار مقاومت و حماس ایستاده است و همین ایستادگی است که ورای یاغی‌گری‌های رژیم صهیونیستی، تمامی آن کنوانسیون‌ها و قطعنامه‌ها و بیانیه‌های به اصطلاح مجامع جهانی را درهم پیپچیده و برباد می‌دهد. ان‌شاءالله.