رئیس کمیته ملی المپیک تاکید کرد

نقطه ضعف ورزش، بی‌توجهی به رشته‌های پایه و پرمدال است

رئیس کمیته ملی المپیک می‌گوید یکی از نقاط ضعف ورزش ایران، عدم توجه به رشته‌های پایه و پرمدال است. با توجه به وزنی که این رشته‌ها از لحاظ مدال‌آوری دارند، اگر بخواهیم این موضوع را نسبت به المپیک در نظر بگیریم، وضعیت‌مان اصلا خوب نیست.

کد خبر: ۵۱۵۸۷

تاریخ: ۱۲ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۹:۳۵

ورزش ایران یک سال حساس و بسیار سرنوشت‌ساز را پیش رو دارد. سال آینده در بازی‌های المپیک ریودوژانیرو نشان داده خواهد شد بعد از المپیک لندن چه چیز کاشته ‌شده تا در ریو برداشت شود. بر روی کاغذ باز هم بیشتر نگاه‌ها به تکواندو، کشتی، وزنه‌برداری و پرتاب دیسک است. البته رشته‌های دیگر هم می‌توانند تاریخ‌ساز شوند، هرچند کار سختی در پیش دارند. فارغ از بحث مدال‌آوری نتایجی که در دیگر رشته‌ها نیز به دست می‌آید می‌تواند برای ورزش ایران اهمیت زیادی داشته باشد که محقق شدن آن نیز به روند آماده‌سازی تیم‌های ملی برمی‌گردد.
در چنین شرایطی رئیس کمیته ملی المپیک به تشریح آخرین شرایط ورزش و دغدغه‌های این روزهای ورزش حرفه‌ای پرداخت. گزیده‌ای از صحبت‌های کیومرث هاشمی در ادامه می‌آید:
* در بحث رشته‌های پایه و پرمدال موضوعی که مطرح کردم و در چند جلسه نیز بر روی آن مانور دادیم، در واقع آسیب‌شناسی ورزش کشور را ارائه کردیم. یکی از نقاط ضعف ورزش ایران عدم توجه به رشته‌های پایه و پرمدال است. با توجه به وزنی که این رشته‌ها از لحاظ مدال‌آوری دارند اگر بخواهیم این موضوع را نسبت به المپیک در نظر بگیریم، وضعیت‌مان اصلا خوب نیست. کشورهایی که در دنیا حرفی برای گفتن دارند بر روی رشته‌های پرمدال سرمایه‌گذاری کرده‌اند اما در بازی‌های آسیایی می‌بینید که کمترین سهم را رشته‌های پایه و پرمدال ما دارند. لذا اگر بخواهیم ورزش‌مان به توسعه پایدار برسد، ما ضرورت موضوع را مطرح کردیم.
* ما طرح موضوع کردیم اما اینکه بخواهیم به سمت رشته‌های پرمدال برویم، مستلزم یک عزم ملی است و نیازهای سخت‌افزاری باید برطرف شود. برای مثال در شمشیربازی نیاز به سالن داریم. کمیته ملی المپیک، وزارت ورزش، فدراسیون‌ها و هیئت‌های استانی هر کدام یک وظیفه‌ای دارند و تا زمانی که ما این مسئله (رفتن به سوی رشته‌های پایه و پرمدال) را به یک خواسته تبدیل نکنیم و خواسته ملی تمام بخش‌های مختلف ورزشی نباشد، نمی‌توانیم توقع داشته باشیم که در رشته‌های پایه و پرمدال به این زودی نتیجه بگیریم.
* در وهله اول نیاز است زیرساخت‌ها تقویت شود که آن هم مستلزم هزینه است. همچنین استعدادیابی ما باید ملی‌ شود یعنی تمام بخش‌های درگیر در ورزش بیایند کمک کنند. برای نمونه آموزش و پرورش یکی از ارکان اساسی است و در رشته‌هایی مانند ژیمناستیک و دوومیدانی، باید استعدادها از سنین ابتدایی شناسایی و بر رویشان سرمایه‌گذاری شود. من فکر می‌کنم باید نظام ملی استعدادیابی ایجاد شود و متولی آن برای جمع کردن، وزارت ورزش است و باید بیاید این نظام را به وجود آورد و نقش دستگاه‌ها (آموزش و پرورش، فدراسیون‌ها و...) را تعریف کند. تا زمانی که این نظام به وجود نیاید، کار خاصی انجام نمی‌گیرد و نمی‌توانیم توسعه پایدار را داشته باشیم بنابراین عزم ملی را می‌طلبد.
* یکی از بحث‌هایی که می‌تواند در این راستا کمک‌حال ورزش باشد، بحث تشکیل شورای عالی ورزش است. حدود 10 سال است این شورا تشکیل نشده در حالی که دستگاه‌های عضو که در ورزش دخیل هستند، می‌توانند آنجا هماهنگ شوند، مانند آموزش و پرورش و نیروهای مسلح. در نیروهای مسلح در بخش تیراندازی ظرفیت‌های خوبی داریم. حالا اگر هر طرح و موضوعی و کار کارشناسی آنجا مصوب شود، لازم‌الاجراست مانند شورای برون‌مرزی که متولی آن وزارت ورزش است. یکی از راه‌ها،‌ تشکیل شورای عالی ورزش است اما از طرفی یکی از مهم‌ترین دستگاه‌ها در بحث توجه به رشته‌های پایه و پرمدال، وزارت آموزش و پرورش است که آموزش و پرورش در برخی رشته‌ها زیرساخت‌های خیلی خوبی دارد اما در بخش‌هایی هم اصلا زیرساختی ندارد. در مقابل، استعداد در آن بخش فراوان است.
* قطعا نتیجه اهمیت بیشتری دارد اما نمی‌توانیم نسبت به کسب سهمیه هم بی‌تفاوت باشیم. در المپیک پکن بیشترین سهمیه را نسبت به ادوار قبل داشتیم حتی یک سهمیه تیمی در بسکتبال به دست آوردیم اما بدترین نتیجه را گرفتیم (یک مدال طلای هادی ساعی در تکواندو و یک مدال برنز مراد محمدی در کشتی). البته هرچه تعداد سهمیه‌ها بیشتر باشد در بحث نتیجه‌گیری بهتر است. برای نمونه اگر در تکواندو 4 سهمیه بگیریم که ان‌شاءالله این اتفاق هم رخ می‌دهد، از این 4 سهمیه سهم مدال‌آوری بیشتری می‌شود، بنابراین تعداد سهمیه کمتر مدال‌آوری را نیز سخت‌تر می‌کند. از نگاه کمیته ملی المپیک قطعا مدال در وهله اول قرار دارد. مهم‌تر از آن رنگ مدال است چرا که رنگ مدال تعیین‌کننده جایگاه ایران در المپیک است و پس از آن کسب سهمیه اهمیت دارد.
* بر مبنای همین موضوع سیاست‌گذاری کرده‌ایم. رشته‌های المپیکی را در 5 گروه تقسیم کردیم که بر اساس آن حمایت می‌کنیم چرا که اعتبارات محدود است. وضعیت بودجه‌ای کشور مشخص است و چاره‌ای نداریم منابع مالی محدودی که داریم را از طریق برنامه‌ریزی مناسب مدیریت کنیم. در گروه اول رشته‌هایی مانند تکواندو، کشتی، وزنه‌برداری و پرتاب دیسک که قطعا در آن‌ها مدال می‌گیریم قرار دارند. گروه دوم رشته‌هایی قرار دارند که قطعا سهمیه کسب می‌کنند اما احتمال دارد مدال بگیرند مانند بوکس که در یک یا دو وزن احتمال دارد بر روی سکو برویم. در گروه سوم رشته‌هایی گنجانده شده‌اند که فقط کسب سهمیه می‌کنند اما توقع داریم رکوردها و نتایج خود را بهتر کنند مانند سایر مواد دوومیدانی و دوچرخه‌سواری.
* از حالا زود است در خصوص تعداد مدال‌هایی که می‌توانیم در المپیک ریو کسب کنیم، صحبت شود زیرا ابتدا باید سهمیه‌ها تعیین شود اما وضعیت تکواندو خوب است و نوسانات کمتری دارد. وزنه‌برداری با توجه به تغییرات مدیریتی که انجام گرفته در حال جمع کردن خود است و مسیر خوبی را طی می‌کند. در کشتی کارهای بسیار خوبی انجام گرفته اما وضعیت موجود آن به گونه‌ای است که تیمش تیم المپیکی نیست و نیاز به زمان دارد. یکسال و اندی تا المپیک باقی مانده و باید از این زمان حداکثر استفاده را برد.