اخلاص و اعتماد به خداوند، رمز توفیقات(زلال بصیرت)

کد خبر: ۴۵۲۲۱

تاریخ: ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۴ - ۲۲:۱۳

در روایات اهل بیت‌(ع) نه تنها بر دیدار مومنان با يكديگر، بلکه حتی درباره دید و بازدید با اهل سنت و شرکت در مراسم آنها و عیادتشان و نظایر آن، تأکیدات بسیار زیادی صورت گرفته است. هر چند نفس دید و بازدید مورد تأکید و مطلوب است و در بسیاری از موارد سبب رفع سوءتفاهم‌ها می‌شود، اما نباید به صرف دید و بازدید اکتفا کرد، طبق روایات اهل بیت‌(ع) این دیدار‌ها باید هدفدار و در جهت احیای امر ائمه(ع) باشد. یعنی باید در این دیدار‌ها به دنبال هدف معین و تشخیص وظایف اجتماعی باشیم که نتیجه آن احیای امر اهل بیت‌(ع) است.
دشمن همواره سعی دارد تا زمينه‌هاي همفکری برای شناخت حق را از مومنان بگیرد، از این رو باید سعی کنیم تا با بالا بردن سعه صدر و تحمل اشتباهات دیگران، خود را در برابر این توطئه شیطان واکسینه کنیم؛ لذا برخورد تند و حذفی و اظهار نفرت نسبت به مومنان بسیار قبیح است؛ چرا که وقتی اهل بیت (ع) برای مراوده با اهل سنت اين اندازه تأکيد مي‌فرمايند، در تعامل با مومنان حتما این مسئله مطلوبتر است.
ضرورت مدارا وسعه صدر
هر کجا انسان احتمال می‌دهد که ارتباط داشتن با دیگر گروه‌ها می‌تواند بیشتر سبب تحقق هدف الهی و تقویت نظام اسلامی شود، باید اقدام کند،همفکری با گروه‌های دیگر و بیان نظرات، کار بسیار مبارکی است؛ همفکری با کسانی که در اصول با ما مشترکند، مفید است و شکی نیست که چنین همفکری و همسویی به نفع نظام اسلامی است البته اگر لازم باشد بايد هزینه آن را هم پرداخت.چه بسا، در این راستا فردی در همفکری با گروه‌های دیگر به این نتیجه برسد که در برخی امور اشتباه کرده است؛ در این صورت باید آنچنان تسلیم حق باشد که اشتباه خود را پذیرفته و نه تنها لج بازی نکند، بلکه خدا را شکر کند که در اثر این ارتباط، اشتباهش را فهمیده است؛ چرا که تعصب بیجا و لجبازی از جمله دام‌های شیطان است و اگر مطمئن شديم که انتخاب ما درست بوده و دیگران اشتباه می‌کنند، باید آن را با روشی معقول به دیگران انتقال داد، نه به صورت تحکم‌آمیز.
باید به اين نکته مهم نيز توجه داشت که به خاطر رفاقت و نزدیک‌شدن فکرها و تصميم‌ها، نباید از اصول دست کشید؛ چرا که وحدت در جایی مطلوب است که وسیله‌ای برای ترویج حق و پیشبرد آن شود؛ اما اگر وحدتی سبب تضعیف حق شود، دیگر هیچ ارزشی ندارد. به عبارت بهتر، مطلوبیت وحدت، ذاتی نیست، بلکه ابزاری برای تحقق اهداف الهی است.
باید خاضعانه سر به آستان الهی بسائیم که سایه چنین رهبری بر سر ماست؛ زيرا ایشان از زمانی که مقام رهبری را در اختیار گرفته‌اند، در صحنه‌های مختلفی درایت و توانمندی خود را نشان داده‌اند؛ به عنوان نمونه سفر‌های ایشان به مناطق اهل سنت و سخنرانی‌های ایشان چنان در روحیه مردم اثر گذاشته که محبتشان نسبت به نظام اسلامی مضاعف شده است.
باید همواره توجه داشته باشیم که تنها چند روزی در این دنیا فرصت داریم که متأسفانه غالبا ارزش لحظات عمر خود را نمی‌دانیم؛ در این فرصت اندک باید هر کاری در جهت خدمت به دين و نظام از دستمان برمی‌آید انجام دهیم و در انجام آن کوتاهی نکنیم؛ چرا که معلوم نیست فردایی برای ما وجود داشته باشد.
توجه به  دو اصل اخلاقی
اولا باید هر چه می‌توانیم به کار‌های مهمتر و واجب‌تر بپردازیم، و ثانیا دقت کنیم که انگیزه و هدف ما از انجام کار‌ها تا چه میزان خالص و برای رضای خداست؛ چرا که اگر انگیزه خالص وجود نداشته باشد، کار برکتی نخواهد داشت و چه بسا سبب رسوایی آدمی در همین دنیا شود. چه بسیار بودند افرادی که از آغاز نهضت اسلامی به همراه امام خمینی‌(ره) بودند، اما نیت خالصی نداشتند و بعد از تحمل سختی‌ها و مشکلات، کارشان به جایی رسید که کاملا عوض شده و منحرف شدند. لذا اهميت ‌ندادن به انگیزه انجام کار، یکی از آفت‌های بزرگ است.
تجربه شخصی بنده در طول زندگی‌ام، سبب شده تا به این مطلب معتقد باشم که اگر کسی با اخلاص کاری را شروع کند و برای انجام کار به احدی جز خداوند متعال اعتماد نکند و به اولیای خدا توسل داشته باشد، کار به نتیجه مطلوبی خواهد رسید؛ در حالی که اگر در نیت یا اعتماد به خدا و توسل به اولیای او خللی وارد شود، ضمانتی برای موفقیت وجود نخواهد داشت؛ البته استفاده از ابزار و وسایل با اعتماد به خدا منافات ندارد؛ اما انسان باید بداند که خداوند همه کاره است و هر چه او بخواهد می‌شود، نه اینکه به ابزار و وسائط دل خوش کند.
معنای اخلاص
اخلاص یعنی اینکه انسان، شرک در نیت نداشته باشد و اگر کاری را وظیفه خود تشخیص داد، آن را انجام دهد ولو منافعش در خطر بیفتد. اگر چنین شد، انسان قطعا شکست نخواهد خورد.امام خمینی‌(ره) نمونه بارز اخلاص و اعتماد به خدا بود و سرمایه امام (ره) چیزی جز اخلاص نبود،در زمان ایشان اساتیدي معروف‌تر با شاگردانی بیشتر وجود داشتند و ایشان در بین هم سن‌های خودشان، برجستگی و شهرت ظاهری بیشتری نداشتند؛ به گونه‌ای که وقتی آیت‌الله بروجردی مرحوم شدند، ایشان قصد گرفتن مجلس فاتحه نداشتند تا بالاخره بعد از اینکه همه علما مجلس گرفتند، شاگردان برگزاری مجلس فاتحه را به نوعی بر ایشان تحمیل کردند؛ حتی امام (ره)، زندگی شخصی خودشان را نیز از لحاظ مالی به سختی تأمین می‌کردند؛ اما همین امام (ره) یک تنه در مقابل همه عالم ایستاد و انقلابی را برپا کرد که عده‌ای وقوع چنین چیزی را افسانه می‌پنداشتند؛ امام (ره) با نیت خالص و اعتماد به خدا کاری کرد که مي‌گويند حتی رئیس جمهور آمریکا برنامه خود را قطع می‌کرد تا سخنان ایشان را بشنود.
بود و نبود دوستان و همراهان در کنار امام (ره)، تأثیری در آرامش و اطمینان قلبی امام (ره) نداشت؛ چون امام‌(ره) به راه خود اطمینان داشت. شاید وقتی امام‌(ره) می‌گفت اسلام به دشمنان سیلی زد یا خرمشهر را خدا آزاد کرد، ما از آن معنای مجازی اش را می‌فهمیدیم، اما امام‌(ره) باور داشت و از آن جملات، معنای حقیقی را اراده کرده بود.
مقام معظم رهبری نمونه‌اي دیگر از اخلاص، اعتماد به خدا و توسل به اولیای خدا است و همین اخلاص سبب شده تا هر روز محبوبیت و قدرت ايشان بیشتر شده و دنیا عظمت ایشان را بهتر درک کند؛ این مقام در سایه بندگی به دست آمده و البته راه بندگی خدا ساده نیست.ما هم باید از این بزرگواران اخلاص و اعتماد به خداوند متعال در پیمودن مسیر حق را در محدوده خودمان، یاد بگیریم.
سخنرانی آيت‌الله مصباح يزدي (دام ظله)
در دیدار شورای مرکزی جبهه پایداری؛ قم؛ 27/1/94
زلال بصیرت روزهای  پنج شنبه منتشر می‌شود.