دو نگاه به فیلم «مهمان داریم» به مناسبت انتشار در شبکه نمایش خانگی

میزبانی «آقا» در جمع باطراوت خانواده شهدا

کد خبر: ۴۰۳۹۰

تاریخ: ۲۴ اسفند ۱۳۹۳ - ۲۱:۴۸

محمد قمی

میهمان داریم را شاید بتوان تجلی نوآمدی از واگویه‌های سال‌های دور جنگ دانست؛ سال‌هایی که جنگی نظامی به پایان رسیده بود و جنگی عمیق‌تر و دقیق‌تر در زندگی بازماندگان آن دوران، آغاز شده بود.
فیلمی که تلاش می‌کند وجهی استعلایی از تصویرگری محنت‌های دردمندانه یک خانواده شهید را به منصه ظهور و بروز برساند که در عین این افتخار، به هنر دیگری نیز آراسته است که همانا نگهداری از فرزند جانباز موجی خویش است. فیلم، تلاش می‌کند روایتی صادقانه و واقعی را از موقعیت این خانواده دردمند به تصویر بکشد. و این تصویرگری در امتزاج با یک مقتضای سوررئال، کارکردهای سینمایی و خیال انگیزی‌های جذاب‌تری به خود می‌گیرد.اینکه فرزندان شهید این خانواده به خانه می‌آیند و در یک اجرای خوب فیلمنامه‌ای شاهد حضور آنها در کنار پدر و مادر و برادرشان را داریم. این حضور، حسی حقیقی را برای مخاطب پدید می‌آورد بی‌آنکه فیلم دو پاره شود و یا لحنش آسیب ببیند و شاید بتوان گفت این بهترین توفیق و برجسته‌ترین موفقیت فیلم است.
«میهمان داریم» اگرچه واگویه‌ای از یک موقعیت تلخ و غمگنانه است اما هرگز از شادی و سرور و شیرینی تهی نیست.
در عین تلخی و غم، شادی مومنانه و شیرینی عاطفی و همدلانه خوبی در آن جاری و ساری است که باعث می‌شود فیلم در  وادی تلخی صرف و غم انگیزی مطلق فرو نرود.
شاید این حس از فهم خوب عوامل و به خصوص ایده پرداز و نویسنده و کارگردان و حتی بازیگران فیلم الهام گرفته باشد و منتج گشته. شاید اینکه کارگردان و حتی بازیگر اصلی آن یعنی پرویز پرستویی نسبت به موضوع و مضمون دغدغه خاطر داشته‌اند، چنین نتیجه خوب و قابل دفاعی را پدیدآورده باشد.
کارگردان با انتخاب هوشمندانه ریتمی ملایم و آرام که به مخاطب فرصتی برای همراهی حسی با موقعیت این خانواده می‌دهد در واقع شرایطی ایجاد کرده تا حس و حال فیلم در مخاطب رسوب یافته و عمق پیدا کند. نکته‌ای که به شدت برای همراهی با موقعیت ویژه این خانواده به ظاهر معمولی، لازم است.
فیلم در پس روایت کُند، تلخ و غم‌انگیزش نشاط و زندگی و شیطنتی زیرپوستی دارد. تقابل ویرانی جنگ و انفجار و تصاویر ذهنی یک معلول موجی با ویرانی ساختمان‌سازی‌های جدید شهری خوب از کار درآمده و همین طور اثر روانی مخربی که روی روح و روان آدم‌ها می‌گذارد.
«مهمان داریم» غبار از روی آیینه‌ای مغفول مانده برمی گیرد که همانا توجهی دوباره به ایثارگری و ایثارگران فراموش شده باقی مانده از هشت سال دفاع مقدس این مرز و بومند.این تلاش وقتی توانسته ثمر دهد که ایده درست و غنی باشد و اجرا مبتنی بر شناخت و اجرایی هدفمند و سینماورزانه. و همین توجه و تمرکز توأمان بر فرم و محتواست که «میهمان داریم» را تبدیل به اثری کرده که گرچه از جذابیت‌های معمول و مانوس سینمایی عامه پسند خالی است اما ویژگی‌هایی دارد که آن را برای مخاطب ایرانی سینمای این سال‌ها قابل توجه می‌سازد و آن توجه به استفاده حداکثری از عناصر دراماتیک سینمایی است.
و البته بازآفرینی و فرآوری حکایت‌های قدیمی از سال‌های پس از جنگ و امروزی کردن آن مفاهیم در قالب حیات روزمره این گروه از مردمان صبور و عزیز ایران و نیز فضای اجتماعی زمان و زمانه ما. جنگی که بود به جنگی که هست تبدیل شد و ایثار و استقامت و صبوری و باور، در جامه‌ای از سکوت و رضا و پایداری، هیئت رشادت و شهامت و مردانگی گرفت. خانواده‌هایی که شاهد پرپر شدن عزیزانشان در پیش چشمان خویش بودند و برای حفظ حرمت مقاومت، دم برنیاوردند.و این اثر، فیلمی است که تلاش می‌کند وجهی استعلایی از تصویرگری محنت‌های دردمندانه یک خانواده شهید را به منصه ظهور و بروز برساند که در عین این افتخار، به هنر دیگری نیز آراسته است که همانا نگهداری از فرزند جانباز موجی خویش است. و چه کسی از این جمع، لایق‌تر و قابل تر، تا به افتخار میزبانی از میهمانی بزرگ نایل آیند؟میهمانی که شاید خود آقا یا نایب برحقش باشد...