مقاله وارده

سخنی با تیم مذاکره‌کننده

کد خبر: ۳۳۴۴۷۹

تاریخ: ۲۹ تير ۱۴۰۵ - ۲۱:۵۹

شاید بازخوانی تاریخ و مرور روزهای دشوار اما پرافتخار این سرزمین، بتواند در فهم بهتر مسیر امروز و تصمیم‌گیری برای آینده، راهگشا باشد.
در مقاطعی از تاریخ معاصر، ایران اسلامی روزگار تلخی را تجربه کرده است؛ روزگاری که خرمشهر در اشغال نیروهای انگلیسی بود، تنگه هرمز و بندرعباس در سیطره بیگانگان قرار داشت و حتی امتیاز کاوش‌های باستانی و میراث تمدنی این سرزمین به قدرت‌های خارجی واگذار شده بود. اما در چنین بستری، انقلابی عظیم شکل گرفت؛ انقلابی با شعار عدالت اجتماعی، استکبارستیزی، رهایی از سلطه و ظلم، و با محوریت معنویت، حکمت و تربیت انسان.
همه می‌دانستند که غرب، به‌ویژه آمریکا به‌عنوان نظریه‌پرداز و پشتیبان نظام سلطه، در برابر این خیزش بزرگ آرام نخواهد نشست. از همین رو، برای نخستین‌بار در تاریخ سیاسی معاصر، یک نیروی نیابتی با مأموریتی روشن فعال شد؛ حزب بعث عراق به رهبری صدام، با تکیه بر تفکر جدایی دین از سیاست، در برابر اندیشه انقلاب اسلامی و برای مقابله با استقرار حکومت اسلامی صف‌آرایی کرد. صدام آشکارا اعلام کرده بود که «نظم نوین» باید بدون دخالت مذهب در سیاست شکل گیرد.
در اولین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، غرب و حزب بعث با انتشار بیانیه‌ها و اسناد سیاسی، مخالفت خود را با حضور مؤثر ایران در معادلات خلیج‌فارس علنی کردند. در همان مقطع، بریتانیا، فرانسه، آمریکا و دیگر قدرت‌های غربی، تمایل و آمادگی خود را برای حمایت از تحرکات نظامی علیه ایران نشان دادند. فرانسه حتی به اندازه تولید سه بمب اتمی، اورانیوم غنی‌شده در اختیار عراق قرار داد. تلاش‌های حافظ اسد برای میانجی‌گری و کاهش تنش میان ایران و عراق نیز به نتیجه نرسید.
همزمان، رسانه‌های غربی از جمله خبرگزاری‌های فرانسه، اشپیگل آلمان و هرالد تریبیون آمریکا، تصویری نادرست و فریبنده از وضعیت دفاعی ایران به صدام ارائه می‌دادند؛ این تصور که ایران فاقد ارتشی مجهز و توانمند است و توان ایستادگی‌اش در برابر ارتش سازمان‌یافته و آموزش‌دیده عراق، بیش از چند روز یا نهایتاً یک هفته نخواهد بود.
در سال ۱۳۵۹، محاصره اقتصادی آمریکا علیه ایران آغاز شد. عراق نیز همزمان ادعاهایی نسبت به جزایر تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی مطرح کرد و تحرکات نظامی خود را در مرزهای خوزستان شدت بخشید. در ادامه، با حمایت عربستان سعودی و در سایه تهدیدهای آشکار آمریکا، کودتا نیز وارد مرحله اجرا شد. میان طراحان کودتا در تهران و عملیات نظامی در مرزهای عراق هماهنگی صورت گرفته بود؛ اما با شکست کودتا، عراق حملات مرزی خود را گسترش داد.
پیش از تهاجم گسترده زمینی نیروهای عراقی به خوزستان، ۸۵ انفجار در نقاط مختلف رخ داد؛ انفجارهایی که خطوط لوله نفت، گمرک، قطارها، واگن‌های باری و پاسگاه‌ها را هدف قرار داده بود. دشمنی که قدرت‌های جهانی، پیروزی هفت‌روزه را به او وعده داده بودند، در خرمشهر ۴۵ روز زمین‌گیر شد.
مقاومت خرمشهر، اراده جنگی ارتش بعث را متزلزل کرد. آنان دریافتند که اشغال ایران آسان نیست و در هر گام باید هزینه‌ای سنگین بپردازند. مقاومت خرمشهر، سنت نبرد نابرابر، ایستادگی با کمترین امکانات و پیروزی در سخت‌ترین شرایط را بنیان گذاشت؛ سنتی که بعدها الهام‌بخش رزمندگانی شد که هشت سال دفاع مقدس را پیش بردند. خرمشهر به آنان آموخت که دشمن باید برای هر وجب از این سرزمین درگیر شود و برای هر وجب باید ایستاد و جنگید.
این مقاومت، به مسئولان جمهوری اسلامی نیز درسی بزرگ داد: هرگونه تردید، سستی، مماشات یا عقب‌نشینی در برابر دشمن، به هر بهانه و دلیلی، پذیرفتنی نیست. نخبگان این کشور، حتی اگر می‌خواستند، در آن شرایط هیچ زمینه‌ای برای سازش، تسلیم یا تردید نمی‌یافتند. مقاومت خرمشهر، مقاومت را به یک نهاد، یک فرهنگ و یک هویت ملی تبدیل کرد.
اکنون سخنی با شما، اعضای محترم تیم مذاکره‌کننده:
زمان آن رسیده است که شکوه مقاومت خرمشهر و عظمت روزهای پس از آزادی آن بار دیگر در رفتار و تصمیم‌های ما تجلی یابد. وقت آن رسیده است که به گذشته‌ای بازگردیم که خود آن را ساخته‌ایم. خرمشهر شاهد تولد نسلی از رزمندگان و مدافعانی بود که در دامان انقلاب اسلامی پرورش یافتند؛ نسلی که شما نیز از آن برآمده‌اید. آنان برای حفظ عزت، اقتدار و حیات دوباره اسلام جنگیدند و خرمشهر، نماد تولد مجدد اسلام شد.
صدام پس از سقوط خرمشهر، در کنفرانسی آشکارا اعلام کرد که حاکمیت مطلق عراق بر شط‌العرب را می‌خواهد و جزیره آبادان را نیز مطالبه کرد. اما همان مقاومتی که فرماندهان و مدافعان ما در خرمشهر پایه‌گذاری کردند، رژیم بعث را به جایی رساند که تمامی دعاوی خود را پس گرفت و برای نجات خویش، از شرق و غرب عالم طلب کمک کرد. عراق بارها درخواست آتش‌بس داد، اما این درخواست‌ها پذیرفته نشد؛ چرا که در میانه جنگ بارها نشان داده بود به عهد و تعهد خود پایبند نیست. آتش‌بس زمانی پذیرفته شد که دشمن درسی بزرگ گرفته بود و جهان نیز فهمیده بود که تعرض به ایران، هزینه‌ای سنگین و تاریخی در پی خواهد داشت.
امروز نیز زمان آن رسیده است که آن شکوه و عظمت را بازآفرینی کنیم. گاهی باید تاریخ را دوباره خواند تا بتوان پیروزی‌ها را دوباره ساخت. اگر با دقت بنگریم، آنچه در جنگ هشت‌ساله علیه ایران رخ داد، امروز نیز با الگویی دیگر در تقابل آمریکا و رژیم صهیونیستی با ایران قابل مشاهده است. از همین رو، برای پیروزی، باید به همان نسخه‌ای بازگردیم که ما را در دفاع مقدس به عزت و سربلندی رساند: ایستادگی، هوشیاری، بی‌اعتمادی به دشمن بدعهد، تکیه بر توان داخلی و پرهیز از پذیرش شتاب‌زده هر آتش‌بس یا توافقی که عزت ملی را مخدوش کند.
تاریخ این ملت، تاریخ ایستادگی است؛ و خرمشهر، نام رمز این ایستادگی. هر زمان به این حقیقت بازگشته‌ایم، پیروز شده‌ایم؛ و هر زمان از آن فاصله گرفته‌ایم، هزینه پرداخته‌ایم. امروز نیز اگر در پی عزت، امنیت و پیروزی هستیم، باید همان راه روشن را با صلابت، حکمت و شجاعت ادامه دهیم.
انیسه سادات جهان‌آرا