مارک کرک خبر داد

سنای آمریکا به دنبال تحریم‌های فزاینده و غیرقابل وتو علیه ایران

یکی از سناتورهای ارشد آمریکا تصریح کرد که سنای جدید به دنبال آن است که لایحه‌‌ای برای تحریم‌های جدید علیه ایران به تصویب درآورد که غیرقابل وتو باشد.

کد خبر: ۳۳۴۰۱

تاریخ: ۰۸ دی ۱۳۹۳ - ۲۱:۱۱

مارک کرک، سناتور جمهوریخواه آمریکایی در گفتگو با فاکس نیوز با اشاره به اینکه در ژانویه سال آینده میلادی اکثریت سنا به نفع جمهوریخواهان خواهد بود گفت که سنا به تحریم‌های فزاینده علیه ایران رای خواهد داد که قابل وتو نخواهد بود.
وی در یکی از برنامه‌های شبکه خبری فاکس نیوز گفت: سنا به رهبری جمهوریخواهان، توانایی «اکثریت غیرقابل وتو» برای تحریم‌های فزاینده علیه ایران دارد.
کرک افزود: در 6 ژانویه سنای جمهوریخواه جدید آغاز بکار می‌کند. مک کانل، رهبر اکثریت گفته است که اولین رای جمهوریخواهان به تصویب خطوط کی‌استون خواهد بود. او همچنین گفته است که دومین رای بزرگ، رای به تحریم‌های ایران خواهد بود. بنابراین من انتظار دارم که این موضوع مطرح شود.
این سناتور آمریکایی ادامه داد: در اینصورت، اظهارات لیندسی گراهام (سناتور آمریکایی) صحیح خواهد بود. ما پیگیری خواهیم کرد. نکته خوب درباره این رای‌ها این است که آرا در خصوص ایران واقعا دوحزبی خواهند بود(حمایت هر دو حزب جمهوری خواه و دموکرات را خواهد داشت). من 17 دمکرات را با خودم دارم، از جمله باب منندز.
سناتور آمریکایی: تحریم‌ها زنده و سالم هستند
به گزارش خبرگزاری ها،پیش از این، «لیندسی گراهام» سناتور ایالت کارولینای جنوبی که در جریان یک مصاحبه مطبوعاتی مشترک با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در سرزمین‌های اشغالی سخن می‌گفت اظهار داشت: «من اینجا هستم تا به شما آقای نخست‌وزیر بگویم که کنگره از رهنمود شما پیروی خواهد کرد. در ماه ژانویه سال آینده، رای گیری‌ای در خصوص طرح کرک-منندز، که یک طرح تحریمی مورد توافق هر دو حزب آمریکاست صورت خواهد گرفت. براساس این طرح اگر ایران میز مذاکره را ترک کند، تحریم‌ها مجددا وضع خواهند شد.»
وی گفت: «این مهم است که به ایرانیان اجازه بدهیم بفهمند که از نظر آمریکا، تحریم‌ها زنده و سالم هستند. بنابراین ما از مشورت و توصیه شما پیروی خواهیم کرد. کنگره تحریم‌ها را برای هدف بالاتر دنبال خواهد کرد.»
طرح تنظیم شده توسط مارک کرک و رابرت منندز دو سناتور جمهوری خواه و دموکرات، ابزار بیشتری را برای تقویت موضع دولت آمریکا در مذاکرات هسته‌ای با ایران فراهم می‌سازد و از این جهت دولت دموکرات آمریکا هرچند بطور غیرعلنی از تندروی‌های کنگره در برابر ایران استقبال می‌کند.
همچنین «لیندسی گراهام» سناتور آمریکایی در مصاحبه با «سی ان ان» در خصوص توافق هسته‌ای با ایران تصریح کرد که اعراب و اسرائیلی‌ها به شدت نگران دستیابی به یک توافق بد با ایران و تاثیرات آن هستند.
بر اساس این گزارش وی در ادامه افزود: من می‌خواهم که بلندپروازی‌های هسته‌ای ایران بطور مسالمت آمیز پایان یابد ولی توافق نیاز به نظارت و تصویب نهایی از سوی کنگره آمریکا دارد.
اختلافات در گروه 1+5
از سوی دیگر،پایگاه اینترنتی روزنامه «الاخبار» چاپ لبنان در مقاله‌ای با عنوان «آیا گروه 1+5 تجزیه می‌شود؟» نوشت: مذاکرات هسته‌ای در وین میان ایران و کشورهای عضو گروه 1+5 بدون دستیابی به نتیجه‌ای مورد انتظار به پایان رسید و مذاکرات برای هفت ماه دیگر تمدید شد. در این چارچوب، مذاکرات در هفدهم دسامبر جاری در ژنو از سر گرفته شد.
این روزنامه در ادامه نوشت: اگر به عقب برگردیم و نگاهی به تاریخ این مذاکرات بیندازیم متوجه خواهیم شد که ایران نباید مذاکره با سه کشور اروپایی یعنی آلمان، فرانسه و انگلیس را می‌‌پذیرفت. زمینه‌سازی این مذاکرات نخست در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی شکل گرفت. سپس مسئله پذیرش مذاکره با سه کشور اروپایی ترویج و در مرحله بعدی، موضوع مذاکره با کشورهای عضو دائم شورای امنیت به اضافه آلمان، مطرح شد. اکنون مشخص شده که مشکل بزرگ در مذاکرات هسته‌ای دیدگاه‌های مختلفی است که کشورهای عضو گروه 1+5 مطرح می‌کنند.از جمله این دیدگاه‌ها:
1ـ روسیه و چین مواضعی مغایر با موضع چهار کشور غربی در این گروه اتخاذ می‌کنند.
2 ـ پس از بروز بحران اوکراین، اختلافات میان آمریکا و روسیه در مسائل مربوط به ایران و منطقه گسترش یافت.
3 ـ در مذاکرات هسته‌ای اخیر به میزبانی مسقط و وین، اختلافاتی در مواضع آمریکا و فرانسه هویدا شد.
این گزارش می‌‌افزاید: از سوی دیگر، نباید فشارهای خارجی را که روند مذاکرات را مختل می‌کند فراموش کنیم.
اما سوالی که از ابتدای مذاکرات هسته‌ای مطرح بوده، این است که اساسا هدف از تاسیس گروه موسوم به کشورهای 1+5 چه بوده است؟ آیا هدف این نبوده که این کشورها از اختلافات داخلی خود صرف نظر کرده و یکصدا با ایران مذاکره کنند؟ بنابراین چرا ایران در عمل در برابر سه دیدگاه مختلف و به عبارت دقیق تر، در برابر سه موضع متفاوت در داخل این گروه است؟ این اختلاف دیدگاه‌ها در عدم دستیابی به توافق نهایی میان ایران وکشورهای 1+5 در دو مرحله یعنی در ژنو سال 2013 و همچنین در مذاکرات نوامبر گذشته (2014) در وین، سهیم بوده است و در هر دو مرحله، هیئت فرانسوی نقش مهمی در جلوگیری از دستیابی به توافق نهایی ایفا کرده است.
در پایان  دور اخیر مذاکرات که در وین برگزار شد و نتیجه آن تمدید مذاکرات برای هفت ماه دیگر بود، ظریف وزیر خارجه ایران اعلام کرد: ایران از هم اکنون به بعد با گروه پنج به اضافه یک مذاکره می‌کند و وارد پیچ و خم مذاکره با هر عضو این گروه به صورت جداگانه نخواهد شد.
محمد جواد ظریف از امکان استفاده هر یک از کشورهای عضو گروه پنج به اضافه یک از حق وتو در هر دوره از دوره‌های  مذاکرات ابراز نارضایتی کرد؛ موضوعی که اجازه هیچ پیشرفتی را در مذاکرات بویژه با وجود اختلافات در میان این کشورها نخواهد داد. ظریف خواستار حل ریشه‌ای این مسئله شد.
در پایان این گزارش آمده است: بنابراین ایران در مذاکرات آینده در ژنو سیاست مذاکره با گروه 1+5 را به عنوان یک صدای واحد اتخاذ خواهد کرد به طوری که هیچ کشوری حق ندارد صدایش را در مقابل پنج کشور دیگر بالا ببرد و مذاکرات را به هر بهانه‌ای به شکست بکشاند.