برای صدمین روز حضور مردم ایران

حکایت 100 روزی که مردم مبعوث شدند

کد خبر: ۳۳۲۴۱۰

تاریخ: ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۱:۰۳

دفتر پژوهش‌های مؤسسه کیهان

«... مردم ما از امشب به صورت گسترده و عاشقانه و جانانه و مؤمنانه و مقتدرانه و حکیمانه در محله‌ها و مساجد حضور پیدا خواهند کرد، و من به عنوان یک مسجدی... به مردم شریف‌مان عرض می‌کنم، کسی در منزل نماند، مساجد را پر کنید، 10 برابر شب‌های گذشته، آمادگی‌تان را به دشمن اعلام کنید...»

این جملات بخشی از صحبت‌های سردار ابراهیم جباری، فرمانده سابق سپاه ولی امر و مشاور فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که در ساعت 45/14 روز نهم اسفند 1404 از برنامه زنده شبکه سوم سیما پخش می‌شد. در حالی که حدود 5 ساعت قبل، تهران و بیت رهبری و برخی مراکز نظامی و مسکونی، مورد حمله ارتش متجاوز آمریکا و اسرائیل قرار گرفته بود و 4 ساعت پیش نیز مدرسه شجره طیبه در میناب موشکباران گردید و سپس ورزشگاهی در لامرد با نوعی سلاح جدید کشتار جمعی که برای اولین بار مورد آزمایش قرار می‌گرفت، بمباران شد.

هنوز فقط تعداد معدودی از شهادت رهبر انقلاب و برخی اعضای خانواده ایشان باخبر بودند، هنوز تعداد شهدای میناب که توسط گوینده تلویزیون اعلام شد از 20 نفر تجاوز نمی‌کرد و هنوز تا رقم 168 نفر فاصله زیادی داشت. هنوز از چگونگی جنگ تازه آغاز شده آمریکا و اسرائیل علیه ایران، اخبار چندانی در دست نبود.

هنوز از شهادت فرماندهان نظامی خبری منتشر نشده و خصوصا پس از اجرای دو موج موشکی و پهپادی عملیات وعده صادق 4 به سرزمین‌های اشغالی و برخی پایگاه‌های آمریکا در منطقه و اعلام سلامت رؤسای جمهوری و مجلس و قوه قضائیه، مردم این‌گونه دریافته بودند که همه چیز سرجای خودش است و نیروهای نظامی و دفاعی و سیاسی کشور مثل قبل مشغول فعالیت بوده، خصوصا که مدام در بخش‌های مختلف صدا و سیما اعلام می‌گردید، دولت خود را برای این شرایط از پیش آماده کرده بوده و بخشنامه وزیر کشور به استانداران حکایت از فراهم بودن همه امکانات داشت.

به میدان آمدن دل‌های ناآرام

علی‌رغم چند خبر نصفه و نیمه از وضعیت سلامتی رهبر انقلاب، اما گویی دل‌ها آرام و قرار نداشت. همه در انتظار زیارت چهره نورانی رهبر و شنیدن صدای آرامش بخش ایشان درست مانند جنگ 12 روزه بودند که بیایند و سخن بگویند و دل‌ها را آرام کنند. عجیب دل‌ها شور می‌زد، بنابراین در همان نخستین ساعات حمله نظامی، قراری خودجوش گذارده شد که مردم ساعت 16 در میدان فلسطین تجمع کنند و خبر آن نیز در زیرنویس شبکه‌های مختلف سیما، نقش بست.

سردار جباری در آن ساعات بعدازظهر (که حتما از شهادت آقا و فرماندهان نظامی خبر داشت ولی کوچک‌ترین نشانه‌ای بروز نداد) در مقابل دوربین تلویزیون گویی می‌خروشید:

«... من این را به خاطر افراد شرور می‌گویم، حواسشان جمع باشد، دیگر 18 و 19 دی اتفاق نخواهد افتاد، مردم به طور گسترده به میدان خواهند آمد و ریشه فساد را خواهند کند. مردم به میدان خواهند آمد. در مساجد، حسینیه‌ها اجتماع کنید، به محض نیاز، به محض اعلام توسط دستگاه‌های مربوطه، شورای هماهنگی، سپاه پاسداران و دستگاه‌های ذی‌ربط، در میادین، در چهارراه‌ها، در خیابان‌ها، مثل 22 دی ماه، مثل 22 بهمن ماه حضور پیدا بکنید و دشمن را در اهداف پلید و شومش مایوس بکنید...»

پیام‌های ترامپ و نتانیاهو نیز پخش شده بود با این مضامین که «ما 3 روزه کار ایران را تمام می‌کنیم» و ربع پهلوی هم برای مزدوران و تروریست‌های خود پیام داد که کمک آمریکا رسید و آماده باشید که خیابان‌ها و مراکز رژیم را بگیرید!

سردار جباری چند ساعت بعد مجددا در برنامه‌ای دیگر از سیما حضور پیدا کرد و گفت:

«... امشب شب سرنوشت‌ساز است، شب تاریخ ساز است، حیات و ممات ما به این شب گره خورده است... دشمن مشغول تحریک عوامل و عناصری را مانند 18 و 19 دی ماه است... مردم در مساجد امشب حضور پیدا بکنند...»

مردم نگران حال امامشان و همچنین عصبانی و خشمگین از تجاوز نظامی و کشتار کودکان میناب و... پس از تجمع در میدان فلسطین به طرف میدان انقلاب رفته و در آنجا جمع شدند. تجمعات در شهرهای دیگر سراسر ایران نیز اتفاق افتاد.

خبرگزاری‌ها گزارش دادند که مردم ایران روز و شب 9 اسفند از حدود ساعت 16 در سراسر استان‌های کشور در دفاع از نیروهای مسلح و محکومیت تجاوز آمریکایی-صهیونی تجمعاتی برگزار کردند.

این تجمعات در شهرهای تبریز (میدان ساعت)، ارومیه، اردبیل، اصفهان (گلستان شهداء)، کرج (بلوار امامزاده حسن علیه‌السلام)، ایلام (مسجد جامع مهران)، بوشهر (میدان امام خمینی)، لردگان، بیرجند، مشهد، سمنان، شیراز، الوند قزوین، قم (حرم مطهر)، کرمان (مسیر میدان عاشورا تا میدان آزادی)، چرام چهارمحال و بختیاری، گرگان، رشت (میدان شهدای ذهاب)، خرم‌آباد (میدان شهداء)، اراک (میدان شهداء)، همدان، یزد (حسینیه امیر چخماق) و... برگزار گردید.

لحظه سنگین فراق

ساعت حدودا نیمه شب بود که با پخش خبر شهادت رهبر انقلاب از برخی شبکه‌های خارجی، تعدادی از مزدوران بی‌وطن و پادوهای اسرائیل و آمریکا به هلهله و شادی پرداختند، همچنان‌که پس از تجاوز نظامی صبح، به چنین عمل شنیعی دست زده بودند. اما مردم هنوز باور نمی‌کردند. از همین روی بود که نگران و ناراحت همچنان در میادین بزرگ شهرها از جمله میدان انقلاب تهران تا اذان صبح باقی ماندند و شعار دادند و در همان جا سفره‌های سحری گستراندند و برای یازدهمین روز از ماه مبارک رمضان آماده شدند....

اما در دقائق و لحظات اذان صبح بود که سرانجام آن خبر از صدا و سیما پخش شد:

«... روح بلند پیشوای ملّت بزرگ ایران و آزادی‌خواهان جهان و امت اسلامی، حضرت امام خامنه‌ای قدس‌الله نفس الزکیه به ملکوت اعلی پیوست و به آرزوی دیرینه خویش رسید...»

شوک و سپس غم و اندوه سنگینی بر روح و جان همه آنها که در میادین یا در خانه‌ها و اماکن دیگر بودند، نشست، گویی دیگر نای حرکت باقی نمانده بود. در دل‌های بسیاری این آرزو می‌چرخید که ‌ای کاش هزاران بار مرده بودیم و فراق آقایمان را نمی‌دیدیم.

اما از همان آغاز، همان دلسوختگان و پیروان امام شهید، هشدار دادند که الان زمان عزاداری نیست. عزای امام شهید را در دل‌ها نگاه داریم و محکم و پرقدرت به مقابله با تجاوز نظامی دشمن غدار و فتنه‌های احتمالی نوکران تروریست‌شان در داخل برویم.

فوج فوج مردم آمدند

صبح پس از اذان فوج فوج مردم به میدان انقلاب آمدند، غوغایی به پا شده بود، همه غم زده و سر در‌گریبان، همچنین در مساجد تجمعاتی برگزار شد و با توجه به خبرهایی که از تحرکات تروریست‌های مزدور اسرائیل و سلطنت‌طلب آمده بود که می‌خواهند به خیابان‌ها بیایند و همزمان با تهاجم و تجاوز دشمن، به مراکز نظامی و انتظامی حمله کرده و آن اماکن را تسخیر نمایند، از همین جا قرار بر این شد، شب‌ها مردم در میادین و خیابان‌های اصلی شهرها تجمع کنند و برای هر منطقه از جمله در تهران، میدان و خیابان و محلی تعیین شد که مردم در آن مکان‌ها حضور یابند.

نکته این بود که همه این موارد به‌طور خودجوش صورت گرفت و در آن ساعات و لحظات هیچ دستگاه و سازمان و شورای مربوطه برای تجمع مردم اعلامی نداشت.

مردم از همان شامگاه 10 اسفند به میادین و خیابان‌های اصلی شهرها رفتند و مزدوران اسرائیل و آمریکا یا از ترس فرار کردند و متواری شدند و یا جرات بیرون آمدن از سوراخ‌هایشان را نداشتند. اگرچه ربع پهلوی مدام بیانیه می‌داد و مکرر اعلام فراخوان می‌کرد که افراد به اصطلاح گارد جاویدانش به خیابان‌های بیایند و شهرها را تسخیر کنند ولی خبری نشد.

همه آن 9 روز پیش از تعیین رهبر جدید انقلاب، این مردم بودند که به فرمایش امام شهید، مبعوث شده و همپای نیروهای نظامی، در برابر دشمن صلیبی/ صهیونی ایستادند که پس از آن هم حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای بر همین حضور مداوم مردم در میادین و خیابان‌ها تاکید کردند.

میدان با تو، خیابان با ما

دیگر مردم مبعوث شده با همه خانواده می‌آمدند، با پدران و مادران و پدر بزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و بچه‌ها و نوه‌ها و شیرخواره‌ها و... با رهبر جدید بیعت می‌کردند، شعار می‌دادند، سرود می‌خواندند، پرچم می‌چرخاندند، در مجالس سخنرانی و حماسه خوانی و نوحه شرکت می‌کردند، نوحه‌های حماسی به میدان آمد که برای همیشه در تاریخ هنر این سرزمین ماندگار گردید؛ «بزن که خوب می‌زنی»‌، «ضربه آخر را بزن»، «میدان با تو، خیابان با ما»‌، «از خانه بزن بیرون» و... و ترانه‌های مقاومت مانند «علاج» و «حسبی الله» و...

ابتدا قرار بود 3 روز و بعد یک هفته مردم در خیابان‌ها و میادین باشند، بعد این عدد به چهل روز و سپس به امر رهبر انقلاب ادامه یافت.

... و حالا پس از صد روز، تجمع‌های مردمی محل دیدارها و آموزش‌ها و کمک‌ها و مواسات و... گردیده، موکب‌های نذر و صدقه و کمک‌های غذایی و مالی و چادرهای آموزش‌های نظامی و درسی و هنری و میزهای ثبت‌نام برای ایست بازرسی‌ها و امداد و.... برپا شده و دورهمی‌های نوجوانانه و بازی‌های کودکانه و... شکل گرفته، کودکان و نوجوانانی که خود پرچم به دست دارند و سرود می‌خوانند و شعار می‌دهند.

اینک مردم مبعوث شده، میدان‌دار جنگ و مذاکرات هستند، آنگونه که رهبر معظم انقلاب فرموده‌اند، و مطیع امر رهبرند که تا هر زمان امر کنند در میدان و خیابان خواهند ماند.