نقش ورزش در عزت و سربلندی ایران(نکته ورزشی)

کد خبر: ۳۳۱۷۴۸

تاریخ: ۰۱ خرداد ۱۴۰۵ - ۲۰:۲۳

سید سعید مدنی
ورزش در کنار سایر ابزارها و حوزه‌ها و سرمایه‌ها باید نقش خود را در قبال عزت و سربلندی ایران اسلامی عزیز و بزرگ تمام و کمال بازی کند. این موفقیت فقط زمانی امکان‌پذیر خواهد شد که همه داشته‌های مادی و سرمایه‌های انسانی ورزش را فقط در این راه به کار بگیریم و هر برنامه و گام و ابتکاری بر تحقق این موضوع متمرکز شود.
این که دشمن غدار و بدنهاد در تهاجم ناجوانمردانه و جنایتکارانه خود، دانشگاه و مدرسه و مراکز علمی و تاریخی و فرهنگی و سرمایه‌های اقتصادی و نظامی را هدف حملات کور قرار می‌دهد و همزمان مراکز ورزشی و ورزشگاه‌ها را بمباران می‌کند و در کنار دانشمندان و فرماندهان نظامی و چهره‌های خدوم سیاسی، ورزشکاران ما از دختر و پسر در رشته‌های مختلف را هدف قرار می‌دهد، دلیلی ندارد جز اینکه بدخواهان عنود و خبیث این ملک و ملت مظلوم و نجیب، با هر آنچه مایه سرفرازی و افتخار و عزت این کشور می‌شود، دشمن هستند و چشم دیدن آن را ندارند. ایران قوی، سربلند و عزتمند که ریشه‌های محکم و غیرقابل انکاری در تاریخ و تمدن دنیا دارد، خار چشم دشمنان نوکیسه و تازه به دوران رسیده است، دشمنان عقده‌ای و بی‌شخصیتی که چون خودشان از نظر تاریخی و سابقه تمدنی کم‌مایه و بی‌ریشه و اصل‌ونسب هستند، نمی‌توانند کشورهایی را تحمل کنند که از این نظر جایگاه غیرقابل‌انکاری دارند و در چشم بشریت از حیث همه مظاهر علمی و تمدنی (علم و معرفت و فلسفه و ادبیات و معماری و هنر و نظامی‌گری و ورزش و...) ثابت شده‌اند.
آنها اصلا خود را قابل مقایسه با کشوری مثل ایران نمی‌دانند و با آدمکشی و ویرانگری و راهزنی و گردنه‌گیری و غارت و تجاوز و بمباران و قتل‌عام و کودک‌کشی و ارعاب و... می‌خواهند خودشان را به عنوان قدرت‌های درجه اول ثابت کنند! و بسیار بسیار طبیعی است که نتیجه برعکس می‌گیرند و هر چه در مصاف با کشورهایی مثل ایران بیشتر پافشاری می‌کنند، بیشتر در باتلافی که خود ساخته‌اند، فرو می‌روند و آبرو و حیثیت ناداشته خود را به حراج می‌گذارند و در چشم وجدان‌های بشری رسوا و شکست خورده‌تر می‌شوند.
این ابلهان بی‌سروپا گویا جز در میدان متوجه نمی‌شوند که «ایران» سرزمین مفاخر بشریت است. این‌جا سرزمین توحید و زرتشت پیامبر و کوروش ذوالقرنین است. مردم این‌جا پیرو محمد(ص) بت‌شکن، علی(ع) خیبرشکن و حقیقت شجاعت و تجسم عدالت مظلوم در تاریخ انسانیت هستند. آنها قرن‌ها عزادار و رهرو حسین(ع)، شهید خلق‌های مظلوم بشریت و صاحب شعار جاوید و بی‌بدیل «هیهات منّا الذله» بوده‌اند. این‌جا سرزمین ابوعلی و ابوریحان و فردوسی و حافظ و ملاصدرا و همه مفاخر علمی و ادبی و فلسفی جهان است. این‌جا سرزمین شهیدان و شجاعان و جوانمردان و پهلوانان و «مشدی»‌های عالم و سرزمین منتظران مهدی منتقم و عدالت گستر است!
اینها هیچ‌کدام شعار و اغراق و احساسات صرف و فیلم‌ هالیوودی و توهمی نیست، بلکه واقعیتی غیرقابل انکار و «عین تاریخ» است.
خلاصه، «زمین» این‌گونه کشورها برخلاف بعضی جاها، خیلی «سفت» است و درافتادن با آنها جز ناکامی و رسوایی عاقبتی ندارد و این چیزی است که قداره‌کشان بی‌سواد و معرفت نمی‌توانند بفهمند و حالا به چشم خود می‌بینند و در لجنزاری که در آن گرفتار آمده‌اند، با همه وجود احساس می‌کنند.
این راست است که ورزش ایران در بسیاری از رشته‌ها با وجود بعضی از تنگناها در میادین قاره‌ای و جهانی سربلند و پرافتخار ظاهر می‌شود. جوانان برومند ایرانی نظیر همگنان خود در المپیادهای علمی و فرهنگی و... با غیرت و هنر و انگیزه به کرات پیروزی‌های بزرگ خلق کرده و مدال‌های رنگارنگ و با ارزشی گرفته‌اند. آنها بر سکوهای افتخار تکیه می‌زنند و پرچم مقدس ایران را به اهتزاز درمی‌آورند و سرود ملی را مترنم می‌کنند. این پیروزی‌ها و افتخارات دل مردم را شاد کرده و خار چشم بدخواهان کوردل و دشمنان کینه‌توز ایران بوده است.
رئیس‌جمهور محترم چند روز پیش و بعد از بازدید از ورزشگاه آزادی و سالن 12 هزار نفره که به وسیله خون‌آشامان حرامی بمباران و ویران شده، به درستی تاکید کرد: «هدف قرار دادن اماکن ورزشی نشان‌دهنده دشمنی با عزت و سربلندی ملت ایران است.»
از این حرف فهمیده می‌شود که دشمن، نه با ساختمان و در و تخته و سیمان، بلکه با هرچه موجب عزت و سربلندی این ملک و ملت ظلم‌ستیز شود، دشمنی می‌کند، چه مدرسه و دانشگاه باشد و چه ورزشگاه. او به اماکن ورزشی کینه می‌ورزد و آنها را به بمب و موشک می‌بندد زیرا به نوبه خود نماد بخشی از پیروزی‌ها و افتخارآفرینی‌های ملت عزتمدار و سربلند ایران هستند.
این البته باعث افتخار است و جای شکر و خوشوقتی دارد که ورزش ایران و ورزشکار ایرانی نقش خود را به خوبی بازی می‌کند و با کسب افتخارات دل مردم را شاد کرده و دشمنان و بدخواهان را سخت سوزانده و آتش زده است اما و صد اما...! با همه این واقعیات غیر قابل انکار و توفیق‌های بزرگ، غریبه و خودی با عینک کارشناسی و دیدگاه تخصصی بارها در این مورد وحدت نظر داشته و متفق‌القول بوده‌اند که ظرفیت ورزش ما و استعداد بالقوه و نهفته‌اش- خاصه در ابعاد انسانی- فراتر از اینهاست و جایگاه فعلی در واقع «کف» توانایی‌های آن محسوب می‌شود. آورده‌های ورزش ایران کمتر از توان آن است و کیفیتش نیز خیلی کمتر از چیزی است که می‌تواند باشد.
خلاصه و نتیجه کلام اینکه، وضعیت فعلی و کلی ورزش ایران در ابعاد مادی و انسانی و فرهنگی و اجرائی و... با همه افتخارآفرینی‌ها و تلاش‌ها در ‌شأن این مردم بزرگ نیست. در این باره فاصله زیادی وجود دارد و برای پر کردن آن و بهتر و قوی‌تر شدن، باید خیلی کار کرد.
بنابراین آنچه ورزش ما برای تسریع در حرکت رو به جلو و بهتر و قوی‌تر شدن نیاز دارد، کار است و کار و کار! البته کاری که متکی و مبتنی باشد بر تدبیر و برنامه‌ریزی و رعایت اصول مدیریتی و کنار زدن عناصر فرصت‌طلب و مخرب که جز کسب منافع کوچک و پست شخصی هدفی از چسبیدن به ورزش ندارند و این وظیفه‌ای است بر دوش همه اهالی ورزش با هر شغل و منصب و بهانه‌ای که بودن آنها را توجیه می‌کند و البته انجام مخلصانه و جهادی و خستگی‌ناپذیر این وظیفه بیش از هر کسی بر دوش مسئولین و مدیران ورزش سنگینی می‌کند.
تاکید می‌کنیم ورزش نباید رسالتی جز عزت و سربلندی این ملک و ملت پرافتخار داشته باشد و هرکسی و گروهی غیر از این فکر می‌کند و در خفا به این هدف‌گذاری‌ها نیشخند می‌زند، نباید در ورزش- خاصه در بخش‌های مدیریتی- حضور داشته باشد.