به بهانه نمایشگاه کتاب تهران

کتاب می‌سوزانم، پس هستم!

کد خبر: ۳۳۱۴۲۰

تاریخ: ۲۶ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۰:۳۶

دفتر پژوهش‌های مؤسسه کیهان
اگرچه در منابع تحریف شده غربی، بارها از سوزاندن کتابخانه‌های ایران در زمان ورود مسلمانان نوشته و سخن رفته اما هیچ نشان و آدرسی از آن کتابخانه‌ها ذکر نگردیده است که واقعا آن کتابخانه‌ها در کجا قرار داشته‌اند؟ در همدان بوده؟ در اصفهان بوده؟ در شیراز یا تبریز بوده؟ در نیشابور بوده یا در تیسفون؟ در آسمان یا در زیرزمین؟ در کجا بوده است؟ استاد شهید مرتضی مطهری در کتاب «خدمات متقابل اسلام و ایران» در این‌باره نوشته است:
«...در حالی که جزئیات حوادث فتوحات اسلامی در ایران و روم در این مکتوبات تاریخی ضبط و ثبت شده اما نامی از کتابخانه‌ای در ایران اعم از آنکه به آتش کشیده شده باشد و یا به آتش کشیده نشده باشد، در هیچ مدرک تاریخی وجود ندارد بلکه مدارک خلاف آن را ثابت می‌کند. این مدارک متفق‌القول هستند که اساساً در حوزه زردشتی علاقه‌ای به علم و کتابت وجود نداشته است...»
برخی از معتبرترین مورخین مانند ویل دورانت و گوستاو لوبون نیز نسبت دادن کتاب‌سوزی در اسکندریه یا ایران به مسلمانان را افسانه‌ای موهوم معرفی نموده و عامل آنها را خود مسیحیان و یهودیان دانسته‌اند. چراکه کتاب‌سوزی و کتابسوزان از سنت‌های دیرین صلیبی/صهیونیست‌ها (اجداد اروپایی‌ها و آمریکایی‌های امروز) بوده و در دوره‌های مختلف تاریخ در تقابل با علم و دانش و آگاهی و سواد بروز پیدا کرده و به صور گوناگون تا به امروز ثبت گردیده است:
کتاب‌سوزان توسط لشکر صلیبی
به جز کتابخانه اسکندریه که در سال 392 میلادی (حدود 250 سال پیش از ورود مسلمانان به این شهر) توسط مسیحیان متعصب و در دوران اسقف توفینس، سوزانده شد، در قرن یازدهم میلادی لشکریان صلیبی به فرماندهی گاد فری بوین پس از فتح بیت‌المقدس در نخستین جنگ صلیبی، کتابخانه‌های مسلمانان مانند کتابخانه طرابلس با میلیون‌ها جلد کتاب را به آتش کشیدند. در این کتابخانه‌ها آثار بسیار مهمی به زبان عربی درباره علوم مختلف وجود داشت.
نوشته شده، آن قدر خاکستر کتاب‌های سوزانده شده را به دریای مدیترانه ریختند که آب‌های ساحلی آن در سمت لبنان و طرابلس به رنگ سیاه درآمده بود.
در قرون 11 تا 15 میلادی، طی برگزاری دادگاه‌های تفتیش عقاید یا انگیزاسیون (که باحمایت کانون‌های اشراف و اشرار یهودی و «مارانوها» یا یهودیان مخفی برگزار گردید) صدها هزار جلد کتب دانشمندان اسلامی که به اروپا رسیده بود و خصوصا در زمینه نجوم مورد الهام اروپاییان قرار می‌گرفت مانند کتاب‌های خواجه نصیرالدین طوسی و قطب الدین شیرازی و ابن شاطر و البتانی و جابر ابن افلح و... به اتهام ترویج کفر و مخالفت با نظرات کلیسا سوزانده شد و دارندگان آنها به زندان و حبس محکوم گردیدند.
در قرن پانزدهم میلادی، صلیبیون در آندلس، پس از پیروزی بر مسلمانان و سرنگونی حکومت 800 ساله آنان، تمام مظاهر فرهنگی و هنری آنها را نابود کردند. از جمله تمامی کتب کتابخانه‌هایی مانند کوردوبا و گرانادا و والنسیا و... را به میادین شهرها آورده و به آتش کشیدند. بنابر منابع تاریخی معتبر، تنها کتابخانه کوردوبا حدود 400 هزار جلد کتاب داشت (در حالی که بنا به نوشته مورخین غربی مانند آدام متز در کل اروپای صلیبی در همان زمان، بیش از 100 تا 150 جلد کتاب وجود نداشت).
کتاب‌سوزی پس از رنسانس و به وسیله منادیان روشنگری
با افول امپراتوری عثمانی از نیمه دوم قرن شانزدهم به بعد، صلیبیون هر یک از متصرفات عثمانی را که می‌گرفتند، از جمله در ترانسیلوانیا یا ملداوی و یا والاچیا، همه مظاهر فرهنگی مسلمانان به خصوص کتابخانه‌ها را به آتش می‌کشیدند.
همچنین با تضعیف حکومت 500 ساله مسلمانان گورکانی بر شبه قاره هند در قرن نوزدهم توسط انگلیسی‌ها و خصوصا از طریق کمپانی انگلیسی هند شرقی، صلیبیون جدید هزاران کتابخانه و مراکز فرهنگی و نشر را در شهرهای مختلف هند تخریب کردند و میراث بیش از 12 هزار شاعر و ادیب و نویسنده پارسی گوی را به نابودی کشاندند.
در اول دی ماه 1322 در ایران نیز پادوهای صلیبیون تحت عنوان «پاکدینان» به سرکردگی احمد کسروی، جشن کتاب سوزی به راه انداخته و تعدادی از غنی‌ترین و مهم‌ترین کتاب‌های شاعرانی همچون حافظ و سعدی و مولوی و همچنین برخی کتب ادعیه شیعه مانند مفاتیح‌الجنان را آتش زدند. کسروی خود در سخنرانی اول دی ماه 1322 گفت:
«... بسیاری از کتاب‌هایی که نزد دیگران ارجمند است ما به آتش می‌اندازیم. اینک کتابها روی میز چیده شده در میان آنها گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ و مفاتیح الجنان و مانند اینها هست و همه آنها درخور آتش است...»
کتاب دزدی صهیونیست‌ها و کتاب‌سوزی صلیبیون جدید
براساس اسناد و شواهد معتبر موجود، صهیونیست‌ها پس از اشغال سرزمین فلسطین، به غارت کتابخانه‌ها و کتاب‌های مردم آن پرداختند و تا آنجا که در اسناد اسرائیلی هم ثبت شده، 77 هزار جلد کتاب به شکل سیستماتیک از خانه‌ها و کتابخانه‌های مناطق اشغالی به غارت رفت.
این سرقت بزرگ فرهنگی که طی طرح عظیمی به نام «طرح جمع‌آوری کتاب» صورت گرفت از ژوئن 1948 یعنی یک ماه پس از اعلام موجودیت اسرائیل در تمامی شهر و روستاهای مناطق اشغالی به مرحله اجرا درآمد.
برای نخستین بار در فیلمی مستند به نام «سرقت بزرگ کتاب»
(The Great Book Robbery) این سرقت فرهنگی توسط «بنی برونر» در سال 2012 در بنیاد 2911 و شبکه الجزیره به تصویر کشیده شد.
کتاب‌سوزان امروز در اروپا و آمریکا
در اسفند 1389 (مارس 2011) کشیشی به نام تری جونز در ایالت فلوریدای آمریکا اقدام به سوزاندن کتاب قرآن نمود و در 22 جولای 2011 طی یک واقعه فاجعه بار و تروریستی در نروژ، یک تروریست که خود را جنگجوی صلیبی می‌خواند به نام «آندریاس برویک» در اردوی تفریحی دانش‌آموزان و دانشجویان نخبه در شمال نروژ، قتل عام به راه انداخت و افراد اردو را به جرم مخالفت با ایدئولوژی صلیبی/صهیونی و همچنین برپایی اسرائیل بزرگ با انواع و اقسام سلاح‌های جنگی به رگبار گلوله بست. در این حادثه وی پس از برجای گذاردن 79 تن کشته و 300 نفر زخمی، کتابخانه و کتاب‌های اردوی یاد شده را نیز به آتش کشید. این واقعه بزرگ‌ترین حادثه تروریستی بعد از 11 سپتامبر 2001 و قبل از حملات تروریستی سال 1404 به ایران، خوانده شد.
آندریاس برویک در بیانیه‌ای مفصل خود را از شوالیه‌های صلیبی معرفی کرد و مسلمانان را دشمن شماره یک خود دانست. این تروریسمی بود که دیگر مارک و علامت داعش و طالبان و القاعده را نداشت و تروریست یاد شده، علنا و رسما خود را اروپایی و موطلایی و صلیبی اعلام کرد.
در سال 2023 باز هم کتاب‌سوزی و قرآن‌سوزی دیگری انجام گرفت. پلیس سوئد مجوز مراسم کتاب‌سوزی و قرآن‌سوزی را صادر کرد! و روز عید قربان این عمل شنیع در مقابل مسجد جامع استکهلم انجام شد، واقعه‌ای به شدت تاسف‌بار و تکان دهنده. صدور مجوز برای آتش زدن یک کتاب آن هم در کشوری مدعی علم و عقل و آزادی، بسیار مرتجعانه و قرون وسطایی و هولناک قلمداد شد، کتابی که برای حدود 2 میلیارد انسان روی این کره خاکی مقدس بوده و برای میلیاردها انسان معتقد به ادیان الهی دیگر و همچنین صدها میلیون آزادیخواه و کتاب‌خوان و محقق و پژوهشگر، قابل احترام است.
آزادی بیان به وسیله آتش زدن کتاب
همچنان که صلیبیون در طول تاریخ و طی جنگ‌ها و اشغال‌ها و کشتارها و سایر سبُعیت‌ها، کتاب‌ها را آتش زدند و سوزاندند، در جنگ غزه و همچنین دو هجوم تجاوزکارانه و تروریستی سال 1404 به ایران، به مراکز علمی و دانشگاه‌ها و کتاب و کتابخانه‌ها حمله برده و مانند قرون وسطی آنها را بمباران کرده و به آتش کشیدند.
بازهم صلیبیون صهیونیست به مقابله با علم و آگاهی و دانش برخاسته و طرفه آنکه خود را در پشت ادعای دروغین نجات جهان و صلح و آرامش پنهان ساخته‌اند اما به دنبال ترور عالمان و دانشمندان و نویسندگان و فرهیختگان، خانه‌ها و اماکن مسکونی و مدارس و دانشگاه‌ها و انستیتوها را بمباران نمودند. چرا که در جهان امروز و در قاموس و فرهنگ این مدعیان آزادی و تمدن، علم و دانش و فرهیختگی جرمی نابخشودنی است، چرا که مانع فریب و تسخیر اذهان جهانیان توسط آنها می‌گردد.
گویا رمان «فارنهایت 451» نوشته ری برد بری و دو فیلمی که براساس آن توسط فرانسوا تروفو و رامین بحرانی ساخته شد، حکایت همین سیاه‌کاران و تاریک‌اندیشان مدعی تمدن بود که در آنها پلیس ویژه در به در به دنبال کتاب‌ها می‌گشت و آنها را به آتش می‌کشید و دارندگانش را دستگیر و محاکمه می‌نمود. اینک در جنگل جهانی امروز چنین فرآیندی اتفاق افتاده و می‌افتد.