یادمان دانش‌آموزان شهید میناب در دانشگاه برکلی آمریکا

کد خبر: ۳۳۰۵۳۲

تاریخ: ۰۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۰:۵۷

سرویس سیاسی-
حمله جنایتکارانه به مدرسه «شجره طیبه» میناب، حالا فراتر از مرزهای جغرافیایی، وجدان بیدار جهان را هدف قرار داده و حالا به دانشگاه برکلی آمریکا رسیده است تا سندی زنده بر توحش رژیم تروریستی آمریکا باشد.
فاجعه‌ غم‌انگیز شنبه ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، زخمی است که هرگز بر پیکره‌ ایران التیام نخواهد یافت. حمله جنایتکارانه به مدرسه «شجره طیبه» میناب، که منجر به پرپر شدن دانش‌آموزان بی‌گناه شد، حالا فراتر از مرزهای جغرافیایی، وجدان بیدار جهان را هدف قرار داده است. در حالی که بسیاری از مجامع بین‌المللی و چهره‌های مدعی حقوق بشر در سکوتی مرگبار فرورفته‌اند، تصاویر این کودکان معصوم به دانشگاه برکلی آمریکا رسیده است تا سندی زنده بر توحش مدرن باشد.
اعتراف تکان‌دهنده
آنچه این فاجعه را هولناک‌تر می‌کند، تعمدی بودن آن است. یک افسر سابق اطلاعاتی آمریکا در افشاگری تکان‌دهنده‌ای پرده از این جنایت برداشت. او فاش کرد: ارتش آمریکا با استفاده از موشک‌های تاماهاوک مجهز به دوربین‌های لحظه‌ای، عمداً مدرسه میناب را نه یک بار، بلکه دو بار مورد هدف قرار داد. این استراتژی شوم، که پیش‌تر در حملات رژیم صهیونیستی نیز دیده شده، برای اطمینان از حداکثر تلفات و هدف قرار دادن امدادگران و والدین مستأصلی است که به سوی ویرانه‌ها
می‌دوند.
پرواز «میناب ۱۶۸»؛ دیپلماسی با طعم خونخواهی
مظلومیت میناب زمانی جهانی شد که وسایل آغشته به خون این کودکان، از کیف‌های پاره تا دفترچه‌های مشق، همراه با هیئت ایرانی در پرواز به اسلام‌آباد با شماره «میناب ۱۶۸» منتقل شد. این اشیاء فراتر از مادیات، اسناد غیرقابل‌انکاری از جنایت جنگی بودند که در مذاکرات دیپلماتیک به عنوان نماد ایستادگی و مظلومیت ملت ایران روی میز قرار گرفتند.
میناب؛ نماد وجدان‌های بیدار
امروز، اگرچه مادران مینابی شب‌ها را بر مزار فرزندان شهیدشان به صبح می‌رسانند تا دلبندانشان از تنهائی نهراسند، اما صدای ناله‌های آن‌ها در تالارهای دانشگاه برکلی طنین‌انداز شده است. نمایش تصاویر این کودکان در قلب آمریکا، نشان داد که خون پاک شهید، راه خود را از میان غبار رسانه‌های وابسته پیدا می‌کند.
مردمان جنوب مظلومند و میناب از همه مظلوم‌تر؛ اما این بار، این مظلومیت، به قدرتی تبدیل شده که ‌گریبان قاتلان را در خانه‌ خودشان گرفته است. جهان حالا می‌داند که پشت شعارهای پرزرق‌وبرق دموکراسی، دوربین‌هایی تعبیه شده که لحظه‌ اصابت موشک به لبخند یک کودک دبستانی را تماشا می‌کنند.