اندیشکده‌ «CSIS» تشریح کرد

قمار بزرگ ترامپ در خلیج‌فارس با قربانی کردن زرادخانه ضدچین به پای جنگ با ایران

کد خبر: ۳۳۰۲۹۵

تاریخ: ۰۵ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۱:۰۸

عملیات به اصطلاح «خشم حماسی» در یک آتش‌بس شکننده متوقف شده و این فرصتی برای ارزیابی این موضوع فراهم کرده که آیا نیروهای آمریکایی به نقطه «وینچستر» (تمام شدن مهمات) نزدیک شده‌اند یا خیر.
با ظهور گزارش‌هایی درباره مصرف گسترده موشک‌های تاماهاوک، پاتریوت و سایر مهمات در جنگ با ایران، نگرانی درباره وضعیت انبارهای مهمات آمریکا در بین محافل نظامی این کشور افزایش یافته است. عملیات به اصطلاح «خشم حماسی» در یک آتش‌بس شکننده متوقف شده و این فرصتی برای ارزیابی این موضوع فراهم کرده که آیا نیروهای آمریکایی به نقطه «وینچستر» (تمام شدن مهمات) نزدیک شده‌اند یا خیر.
اندیشکده‌ آمریکایی «مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل»، از اندیشکده‌های متنفذ و تاثیرگذار و البته مرتبط با نهادهای نظامی و امنیتی آمریکا، در همین زمینه، یک بررسی انجام داده است. از آن‌جا که در جریان جنگ، گردآوری و بررسی مقالات، نظرات و تحلیل‌های رسانه‌ها و مراکز وابسته به دشمن، برای شکل‌دهی به تصویر وضعیت موجود دشمن در مواضع آفند و پدافند، اهمیت بسیاری دارد، اهم مطالب گزارش این اندیشکده در ادامه ذکر می‌شود.
طبق این بررسی، تحلیل هفت مهمات کلیدی نشان می‌دهد که ایالات متحده برای ادامه جنگ کنونی تحت هر سناریوی محتمل، مهمات کافی دارد. اما ریسک اصلی - که سال‌ها باقی خواهد ماند - در جنگ‌های آینده نهفته است.
آمار هفت مهمات حیاتی
بر اساس اسناد بودجه سال مالی ۲۰۲۶ وزارت دفاع آمریکا، وضعیت هفت مهمات کلیدی به شرح زیر است.
برای چهار مورد از این مهمات، آمریکا ممکن است بیش از نیمی از موجودی پیش از جنگ را مصرف کرده باشد. بازسازی انبارها به سطح قبل از جنگ بین یک تا چهار سال زمان خواهد برد، زیرا موشک‌های در دست تولید باید تحویل شوند.
این موشک‌ها برای درگیری احتمالی در غرب اقیانوس آرام (با چین) نیز حیاتی هستند. حتی پیش از جنگ ایران، انبارهای مهمات برای جنگ با یک رقیب هم‌تراز ناکافی تلقی می‌شدند و این کمبود اکنون حادتر شده است.
کاهش موجودی همچنین بر تأمین پاتریوت، تاد و پی‌آراس‌ام برای اوکراین و سایر متحدان تأثیر خواهد گذاشت و آمریکا خود، با کشورهایی که خواهان بازسازی موجودی خود هستند، رقابت خواهد کرد.
جایگزین‌های قابل قبول برای بسیاری از مهمات
این اندیشکده، به عنوان پیشنهاد برای ارتش تروریستی آمریکا، تاکید می‌کند که پیش از پرداختن به مهمات دچار کمبود، باید توجه کرد که بسیاری از مهمات دارای موجودی قابل قبول هستند. برای حملات زمینی، جایگزین‌های بسیار ارزان‌تری با قدرت انفجار یکسان وجود دارد:
JDAM (۶۶,۰۰۰ دلار): کیت هدایت دقیق برای بمب‌های معمولی
JAGM (۲۴۹,۰۰۰ دلار): جایگزین هلفایر برای بالگردها و پهپادها
SDB (۶۷,۰۰۰ تا ۲۶۵,۰۰۰ دلار): بمب‌های گلاید دقیق
برای مقابله با پهپادها و موشک‌های کروز، رهگیرهای کم‌هزینه و همچنین موشک‌های هوا به هوای
AIM-۱۲۰ (۱.۰۳ میلیون دلار) و AIM-۹X (۴۴۷,۰۰۰ دلار) به عنوان پشتیبان در دسترس هستند. اما برای مقابله با موشک‌های بالستیک، جایگزین خوبی برای پاتریوت، تاد و استاندارد وجود ندارد.
جزئیات مهمات حیاتی
تاماهاوک (TLAM): موشک کروز دریابلند. بر اساس گزارش واشنگتن پست، بیش از ۸۵۰ فروند در ماه اول جنگ شلیک شده است. ژاپن مطلع شده که تحویل ۴۰۰ فروند تاماهاوک به دلیل جنگ ایران ممکن است به تأخیر بیفتد که ضربه‌ای به موضع آمریکا در غرب اقیانوس آرام است.
JASSM: موشک هوا به سطح دوربرد و پنهانکار. بلومبرگ گزارش داد بیش از هزار فروند در ماه اول جنگ استفاده شده است.
PrSM: موشک زمین‌پرتاپ توپخانه (HIMARS/MLRS). یک مقام ارتش گفته کل موجودی PrSM در جنگ ایران مصرف شده است، هرچند مقامات دیگر می‌گویند برخی هنوز باقی است. موجودی این سامانه به دلیل جدید بودن (تحویل از ۲۰۲۳) محدود است.
SM-۳: رهگیر دریا-پرتاب علیه موشک‌های بالستیک. اولین استفاده جنگی آن در ‌آوریل ۲۰۲۴ برای رهگیری موشک‌های ایران بود. حدود ۸۰ فروند دیگر در جنگ دوازده‌روزه ۲۰۲۵ شلیک شد.
SM-۶: رهگیر دریا-پرتاب علیه هواپیماها و موشک‌های کروز (قابلیت ضدموشک بالستیک نیز دارد).
تاد (THAAD): سامانه زمین‌پرتاب علیه موشک‌های بالستیک با برد و ارتفاع بیشتر از پاتریوت. از آگوست ۲۰۲۳ هیچ تحویل جدیدی نداشته و تحویل‌ها تا‌ آوریل ۲۰۲۷ از سر گرفته می‌شود. از هفت مهمات حیاتی، رهگیرهای تاد به دلیل موجودی کم و نبود جایگزین، بحرانی‌ترین هستند.
پاتریوت: سامانه زمین‌پرتاپ علیه هواپیما، موشک بالستیک و کروز، نسخه PAC-۳ MSE. ۱۸ کشور دیگر از پاتریوت استفاده می‌کنند و حدود نیمی از تولید سالانه به آن‌ها اختصاص دارد. اوکراین نیز بیش از ۶۰۰ فروند از آمریکا و متحدان دریافت کرده است.
چالش تحویل‌های طولانی‌مدت
مراحل زیادی بین تصویب بودجه و تحویل موشک‌ها به میدان وجود دارد. به طور تاریخی، زمان ساخت برای اولین تحویل حدود ۲۴ ماه بوده، اما اکنون به ۳۶ ماه یا بیشتر رسیده است.
زمان تولید کل محموله نیز ۱۲ ماه دیگر است. مجموعاً بیش از چهار سال طول می‌کشد تا موشک‌های سفارش داده شده وارد خدمت شوند.
میانگین پنج ساله تولید به شرح زیر است:
تاماهاوک: ۷۹ فروند در سال (۴۷ ماه تا تحویل کامل)
JASSM ۳۸۵ فروند (۴۸ ماه)
PrSM ۵۶ فروند (۴۶ ماه)
SM-۳ ۵۳ فروند (۶۴ ماه)
SM-۶ ۹۶ فروند (۵۳ ماه)
تاد ۲۸ فروند (۵۳ ماه)
پاتریوت: ۱۸۳ فروند (۴۲ ماه)
جایگزین‌های کم‌هزینه
پویایی هزینه بالا/موجودی کم منجر به توصیه کارشناسان برای ساخت سامانه‌های کم‌هزینه شده است. برای حملات زمینی دوربرد، آمریکا از روی شاهد-۱۳۶ ایرانی، سامانه LUCAS را با هزینه ۳۵,۰۰۰ دلار و برد ۵۰۰ مایل ساخته است.
برای مقابله با پهپادها، سامانه‌های APKWS، رودرانر، کایوت و C-RAM توسعه یافته‌اند. با این حال، به جز موارد نادر، آمریکا از سامانه‌های بسیار گران پاتریوت یا SM-۶ علیه پهپادهای ارزان استفاده نکرده، اما به اندازه کافی رهگیر ارزان نیز در اختیار نداشته است.
اگر موجودی انبارها تا این حد تخلیه شده، چرا تحلیل می‌گوید آمریکا مهمات کافی برای این جنگ دارد؟ پاسخ در کاهش چشمگیر مصرف از روزهای اولیه جنگ نهفته است. برای حملات زمینی، مهمات ارزان‌تر و فراوان‌تر جایگزین مهمات دوربرد شدند. حملات پهپادی و موشکی ایران نیز پس از چند روز اول کاهش قابل‌ملاحظه‌ای یافت.
اما موجودی کاهش یافته یک ریسک کوتاه‌مدت ایجاد کرده است. جنگ علیه رقیب هم‌ترازی مانند چین مهمات را با نرخی بسیار بیشتر از جنگ کنونی مصرف خواهد کرد. موجودی قبل از جنگ قبلاً ناکافی بود و سطوح امروزی عملیات آمریکا را در صورت درگیری آینده محدود خواهد کرد.
این اندیشکده وابسته به دولت آمریکا مدعی است که ترامپ این ریسک مهمات را پذیرفته است - در کنار انحراف نیروها از غرب اقیانوس آرام. به‌گفته گزارش، نظریه این است که پیروزی قاطع در جنگ کنونی مهم‌تر از حفظ توانایی برای جنگی است که ممکن است هرگز رخ ندهد. پس از پایان عملیات «خشم حماسی»، دارایی‌های دریایی به اقیانوس آرام بازخواهند گشت و موجودی مهمات شروع به بازیابی خواهد کرد، اما بازسازی کامل و رسیدن به سطوح مطلوب سال‌ها طول خواهد کشید.
به گزارش مشرق، توصیه نهائی CSIS این است که ایالات متحده باید سرمایه‌گذاری بیشتری روی سامانه‌های کم‌هزینه کند و همزمان ظرفیت تولید مهمات گرانقیمت را به طور چشمگیری افزایش دهد، زیرا تهدیدات آینده (به ویژه از سوی چین) نیازمند انبارهای مهمات بسیار بزرگ‌تری نسبت به وضعیت کنونی است.