کارشناس صهیونیست:

پس از پایان جنگ ۱۲ روزه نتانیاهو بیش از همیشه ناامید شد

کد خبر: ۳۲۷۸۱۳

تاریخ: ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۰:۵۴

به گفته روزنامه‌نگار صهیونیست بر خلاف انتظارات نتانیاهو، جنگ ۱۲ روزه با ایران نه‌تنها اهداف مشخص شده نظامی را محقق نکرد، بلکه برای وی در داخل اسرائیل نیز حمایت سیاسی را در پی نداشت.
«باراک سری»، روزنامه‌نگار صهیونیست طی گزارشی در وب‌سایت‌ هاآرتص با اشاره به جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه ایران در ژوئن ۲۰۲۵، به این مسئله اذعان می‌کند که اگر چه در ابتدا تصور شد که نتیجه آن یک «پیروزی مطلق» است؛ اما بنیامین نتانیاهو پس از این جنگ دچار یک ناامیدی بزرگ شد؛ چرا که برخلاف انتظار او، این عملیات نظامی نه به جهش انتخاباتی برای وی به همراه داشت و نه منجر به از بین رفتن برنامه هسته‌ای و موشکی ایران شد.
مقابله با برنامه هسته‌ای ایران
«مأموریت زندگی» نتانیاهو است
این روزنامه‌نگار صهیونیست در آغاز گزارش خود، با اشاره به دهه‌ها شعارهای نتانیاهو علیه برنامه هسته‌ای ایران، از خلأ اطلاعاتی و برنامه‌ریزی در پرونده ایران هنگام انتقال قدرت به نفتالی بنت در سال ۲۰۲۱ پرده برداشته و می‌نویسد:
اگر نتانیاهو تا به حال از چیزی ناامید شده باشد، بی‌تردید آن لحظه پایان جنگ ۱۲ روزه علیه ایران بوده است. دهه‌ها بود که نتانیاهو مبارزه با برنامه هسته‌ای ایران را «مأموریت زندگی» خود تعریف کرده بود؛ مهم‌ترین هدف برای رفع تهدید وجودی از اسرائیل. اما هنگامی که نفتالی بنت در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ دفتر نخست‌وزیری را تحویل گرفت، با صحنه‌ای حیرت‌انگیز روبه‌رو شد: پرونده‌های ایران تقریباً خالی بود. هیچ کار ستادی، هیچ برنامه عملیاتی و هیچ آمادگی جدی وجود نداشت.
بنت در نوامبر همان سال در کنفرانس دانشگاه رایشمن فاش کرد: «از شکاف بین شعار و عمل در مورد ایران شگفت‌زده شدم. فاصله نگران‌کننده‌ای بین گفته‌های نتانیاهو از قبیل «هرگز اجازه نخواهیم داد ایران هسته‌ای شود» و آنچه در عمل تحویل گرفتم، وجود داشت. ایران در وضعیت بسیار پیشرفته‌ای از برنامه هسته‌ای خود قرار دارد، در حالی که ماشین غنی‌سازی آن پیچیده‌تر و گسترده‌تر از همیشه است. اشتباه ما پس از توافق ۲۰۱۵ این بود که امضای توافق ما را به خواب برد و غافلگیر شدیم».
به نوشته سری، بنت پس از این کشف، دست به کار شد و برنامه‌های اسرائیل برای مقابله با ایران را از صفر آغاز کرد:
پس از آن بنت شروع به اقدام و برنامه‌ریزی کرد. برنامه‌های اسرائیل برای حمله به ایران وارد عمل شد، از جمله عملیات‌های مقدماتی فراوان در همه زمینه‌ها. نتانیاهو که در آغاز سال ۲۰۲۳ به دفتر نخست‌وزیری بازگشت، همان اقدامات مقدماتی عملیاتی و اطلاعاتی، تلاش‌ها برای آماده‌سازی برای حمله نظامی را ادامه داد که در نهایت منجر به حمله ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ شد.
ترامپ که در اواخر این حمله با بمباران تأسیسات هسته‌ای فردو، نطنز و اصفهان عملا وارد جنگ شد، پس از حمله به ایران اعلام کرد: «تأسیسات هسته‌ای را نابود کردیم» و نتانیاهو اعلام کرد: «برنامه هسته‌ای ایران را بیش از ده سال به عقب بازگرداندیم».
در توصیف خسارت واردشده به تأسیسات هسته‌ای ایران اغراق زیادی شده بود
باراک سری با اشاره به انتشار تصاویر جدید نیویورک تایمز، ادعای نتانیاهو درباره عقب‌اندازی برنامه هسته‌ای ایران را زیر سؤال برده و می‌نویسد:
اما وقتی امروز تهدیدها علیه ایران و لزوم جلوگیری از رشد برنامه هسته‌ای را می‌شنویم، می‌فهمیم که در آن زمان در توصیف خسارت وارد شده به تأسیسات هسته‌ای ایران اغراق زیادی شده بود. بر اساس عکس‌های نیویورک تایمز در این هفته، نیمی از خسارات وارد شده به تأسیسات هسته‌ای ایران ترمیم شده است. این یعنی «پیروزی مطلق» نتانیاهو چندان هم مطلق نبوده است.
این روزنامه‌نگار صهیونیست، نتانیاهو را «سیاستمدار ماهر و کارکشته» توصیف کرده و به محاسبات اشتباه او برای بهره‌برداری سیاسی از جنگ با ایران اشاره می‌کند:
نتانیاهو متقاعد شده بود پیروزی در جنگ با ایران و رفع تهدیدی که از ۱۹۷۹ همراه با روی کار آمدن جمهوری اسلامی در ایران بر فراز اسرائیل سایه افکنده بود، موجی از حمایت عمومی داخلی را به همراه خواهد داشت و لیکود و ائتلاف او را با جهش چند کرسی‌ای در کنست مواجه خواهد کرد. اما این اتفاق نیفتاد؛ تعداد کرسی‌ها تقریباً تکان نخورد و بلوک‌های سیاسی به همان شکل باقی ماندند. ناامیدی نتانیاهو از این بی‌تأثیری سیاسی، شاید بزرگ‌ترین سرخوردگی او در این ماجرا بود و پس از آن، آشکار شدن عدم متوقف شدن برنامه هسته‌ای و موشکی ایران.
به گزارش مشرق، باراک سری در پایان گزارش خود با اشاره به اولویت‌های کنونی نتانیاهو، به تناقض رفتاری او پرداخته و می‌نویسد:
در شرایطی که همه چشم به ایران و واشنگتن دوخته‌اند و معلوم نیست حمله آمریکا یا توافقی جدید شامل برنامه هسته‌ای و موشکی ایران در راه باشد، نتانیاهو همچنان ترجیح می‌دهد به مسئله ایران بپردازد، نه غزه. چرا که غزه تنها برای او سردرد ایجاد می‌کند. او اکنون گرفتار باتلاق غزه شده و برای فرار از آن، باز هم به شعارهای تکراری علیه ایران پناه برده است.