آنچه که از قهرمانی در جام ملت‌های آسیا مهم‌تر است! (نکته ورزشی)

کد خبر: ۳۲۶۸۷

تاریخ: ۳۰ آذر ۱۳۹۳ - ۲۱:۱۱

سرویس ورزشی-
کمتر از سه هفته دیگر هفدهمین دوره مسابقات جام ملت‌های آسیا در کشور استرالیا آغاز می‌شود. قهرمانی در این مسابقات مهم، البته که می‌تواند هدف اصلی و برآورنده آرزوی بزرگ دوستداران فوتبال ایران باشد. آخرین بار فوتبال ایران در سال 1976.م (1355 شمسی) فاتح جام ملت‌ها شد و از آن تاریخ تاکنون (حدود 38 سال) تیم ملی ما موفق به فتح این جام و نیل به مقام قهرمانی نشده است.
با این حال همان طور که بارها به سهم خود نوشته‌ایم و کارشناسان و دلسوزان بارها گفته‌اند، ما باید فراتر از قهرمانی و نتیجه به فکر تقویت فوتبال ایران و ارتقای سطح کیفی آن باشیم. کسب مقام قهرمانی البته مهم است اما نباید هدف اصلی فوتبال ما باشد.
فوتبال ایران امروز متأسفانه از کمبودها و مشکلاتی در بخش‌های ساختاری و مدیریتی و... رنج می‌برد که برطرف کردن آنها خود به خود هموارکننده راه افتخارآفرینی و قهرمانی و درخشیدن در میادین بین‌المللی و حتی جهانی است. قهرمانی به شیوه «گل‌خانه‌ای» هرچند شادی‌آفرین است اما این شادی لحظه‌ای و زودگذر است.
ما باید کاری کنیم که موفقیت و پیروزی و درخشیدن و بزرگی کردن در فوتبال ما و برای فوتبال ما به یک «روند» تبدیل شود تا شادی‌ها و خوشحالی‌های آن هم پایدار و ثابت باشد این اتفاق هم تا زمانی که ما و ذائقه مسئولان و تماشاگران فوتبال ما به دنبال «نتیجه‌» است و روح و فرهنگ «نتیجه‌گرایی» حاکم بر تار و پود فوتبال ماست، رخ نمی‌دهد.
برای رسیدن به «نتیجه» و موفقیت، باید شرایط را فراهم آورد، اصول را رعایت کرد، امکانات را تدارک دید و... خلاصه خیلی کارها انجام داد، متأسفانه ما می‌خواهیم بدون اینکه این کارها را انجام بدهیم به نتیجه برسیم! و همین روش و نگرش غلط موجب شده نه کار و بار فوتبال ما سامان پیدا کند و از شرایط مناسب و وضعیت مساعد برای کار و رشد و پیشرفت برخوردار شود و نه در بعد «نتیجه‌گیری» موفق عمل کنیم.
شاید وجود همین نگرش و سیطره «نتیجه‌گرایی» موجب شده تا مربی‌ای مثل کی‌روش هم که یک مربی حرفه‌ای است، با درک و دریافت این فضا و این نگرش و این توقع، برای دستیابی به «نتیجه»، لیگ را 50 روز تعطیل کند،  برخی بازیکنان به اصطلاح سوگلی را به تیم ملی دعوت کند و حتما به همین دلیل است که در فوتبال ما و در سطح مدیریتی و به ویژه مربیگری باشگاه‌ها، «ثبات» لازم و مفید وجود ندارد و سرنوشت مدیران و علی‌الخصوص مربیان با یکی، دو نتیجه نامطلوب تعیین می‌شود و حکم اخراج آنها امضاء می‌شود و...
اینها نشانه‌ها و واقعیت‌های غیرقابل کتمان و انکاری است که ریشه در تفکر «نتیجه‌گرایی» دارد. تفکر و دیدگاهی که سال‌هاست به جان فوتبال ما افتاده و اجازه نداده این فوتبال در مسیر رشد طبیعی و پیشرفت منطقی حرکت کند و به طور طبیعی نتیجه مورد انتظار هم حاصل نشده است.
بر این اساس است که می‌گوئیم، امروز آن‌چه از قهرمانی و برد و... برای فوتبال حیاتی‌تر و مهم‌تر است، پرداختن به تقویت ساختار و تلاش برای ارتقای سطح کیفی فوتبال است. فوتبال ایران مستعد پیشرفت است و درگذشته نشان داده که در صورت کمی توجه و  جدی گرفتن و برنامه‌ریزی صحیح می‌تواند به سرعت در جاده افتخار و بزرگی کردن گام بردارد.
امروز هم این فوتبال می‌تواند و بزرگترین سرمایه آن، جوانان مستعد و توانمندی هستند که در جای‌جای این مملکت بزرگ وجود دارند و در صورت کشف و هدایت می‌توانند به سرعت بزرگی را آغاز کنند و در مسیر افتخار گام بردارند. این است که ما از امثال کی‌روش ضمن اینکه می‌خواهیم  تیمی قوی و آبرومند برای حضور در جام ملت‌های آسیا، ساخته و پرداخته کند، باید از او بخواهیم که در روند پیشرفت و ارتقای کلی و کیفی سطح فوتبال به سهم و وظیفه خود ما را یاری کند.