در گفت‌وگو با کیهان مطرح شد

روایت سفیر اسبق کشور از تجارت پرسود ایران در ونزوئلا

کد خبر: ۳۲۵۷۴۰

تاریخ: ۱۶ دی ۱۴۰۴ - ۲۰:۴۷

سرویس اقتصادی-
به گزارش خبرنگار ما، در حالی‌که جهانیان و حتی متحدان آمریکا در حال محکوم کردن ربایش رئیس‌جمهور قانونی ونزوئلا هستند و نگران رسمیت یافتن قانون جنگل در جهان شده‌اند؛ برخی طرفداران غرب در ایران، با انتشار شایعات مختلف درباره روابط ایران و ونزوئلا، نشان می‌دهند که در جهان واقعی زیست نمی‌کنند و بیش از پیش در حال منزوی کردن خود در دنیای امروز هستند. اینها همان کسانی هستند که با شایعه‌پراکنی درباره هزینه‌های ایران و کتمان درآمد کشور در منطقه، مسبب اصلی خدشه به امنیت ملت ایران هستند.
آنها با تصور اینکه روابط ایران و ونزوئلا صرفاً به دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد محدود می‌شود در حال تاختن به آن هستند حال آنکه این روابط دیرینه است و از زمان محمد خاتمی رونق گرفته است. برخی مدعیان اصلاحات که به ترور شخصیت افراد و جریان‌های غیر خود عادت کرده‌اند؛ به دلیل نادانی نسبت به تاریخ، حتی زیر پای خود و رئیس‌شان هم بمب ترور شخصیت، منفجر می‌کنند.
محمد خاتمی در مقام رئیس‌جمهور ایران، سه بار به ونزوئلا سفر کرد و قراردادهای مهمی بین دو کشور امضا و اجرا کرد. این روابط راهبردی بین دو کشور، در دولت‌های بعدی ادامه یافت و درآمد قابل توجهی نصیب کشور کرد؛ در حالی‌که روابط با غرب، چیزی جز خسارت محض نصیب کشور نکرده است.
روابط گرم خاتمی و چاوز
احمد سبحانی؛ سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ونزوئلا که در سال‌های اخیر هم با این کشور در ارتباط بوده در گفت‌و‌گو با کیهان به تشریح روابط اقتصادی ایران و ونزوئلا پرداخت.
او در پاسخ به اینکه روابط با ونزوئلا از چه زمانی شکل گرفت؟ تصریح کرد: آقای چاوز در زمان دولت اصلاحات به قدرت رسید و روابط ما با این کشور هم از همان زمان شروع شد. چاوز برای متحد کردن کشورهای عضو اوپک سفرهایی انجام داد که یکی از آنها سفر به ایران بود. در آن زمان نفت به زیر 10 دلار در بشکه سقوط کرده بود و چاوز به کشورهای همپیمان سفر می‌کرد تا آنها را متحد کند و قیمت نفت را هم افزایش دهد.
سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ونزوئلا افزود: بعد هم آقای خاتمی به ونزوئلا سفر کرد و روابط گرم شد. با افزایش قیمت نفت، روابط اقتصادی ما با ونزوئلا هم بیشتر شد.
سبحانی درباره مهم‌ترین طرح‌های اقتصادی ایران در ونزوئلا گفت: کارخانه تراکتور در زمان آقای خاتمی افتتاح و زمینه برخی تفاهمنامه هم ایجاد شد. نخستین طرح ایران مربوط به ایجاد کارخانه تراکتورسازی بود که متعلق به آمریکایی‌ها بود ولی رها کرده بودند. این کارخانه در اختیار شرکت تراکتورسازی تبریز بود تا فناوری و قطعات بیاورد و راه‌اندازی کند. 51 درصد از این کارخانه هم متعلق به تراکتورسازی شد. از ایران قطعات می‌رفت و در آنجا تراکتور ساخته می‌شد. تعداد زیادی از این تراکتورها در مجموع به 10 کشور به کشورهای اطراف مثل بولیوی و نیکاراگوئه هم صادر و پول آن هم دریافت شد.
او افزود: در زمان آقای احمدی‌نژاد بقیه قراردادها هم شکل گرفت و به نتیجه رسید. در ادامه یک شرکت خصوصی ایرانی به نام کیسون 20 هزار خانه در ونزوئلا ساخت. این شرکت ابتدا پیش دریافت گرفت و ساختمان‌ها را تحویل داد. هفت شهرک بسیار بزرگ در هفت نقطه این کشور به نام شهرک ایرانیان ساخته شد و هزینه آن هم کامل به ایران پرداخت شد.
تمام پول پروژه‌ها دریافت شد
سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ونزوئلا ادامه داد: ایران، یک کارخانه سیمان یک میلیون تنی هم در ونزوئلا ساخت که بابت آن 200 میلیون دلار در آن زمان به ایران پرداخت شد. از دیگر پروژه‌های بزرگ ایران در این کشور راه‌اندازی کارخانه خودروسازی بود که 34 درصد سهام آن متعلق به ایران بود.
سبحانی ادامه داد: این کارخانه بعدها غیر فعال شد و به همین دلیل ونزوئلا چندین کشتی خودرو تارا و تیبا از ایران وارد کرد. هزینه این خودروها قبل از اینکه بار کشتی شود به ایران پرداخت شده بود. الان بالای ساختمان وزارت راه ونزوئلا یک تابلوی بسیار بزرگی از تبلیغ ایران خودرو و سایپا است که بخشی از شهر کاراکاس آن را می‌بینند.
او افزود: ما میلیاردها دلار تجارت نفتی و پالایشگاه سازی داشتیم. در حوزه دارو و صادرات خوراکی هم تجارت داشتیم. البته فرصت‌های ما خیلی بیشتر بود که متاسفانه از تمام فرصت‌هایمان استفاده نکردیم.
سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ونزوئلا با اشاره به سودآور بودن روابط اقتصادی با ونزوئلا برای ایران، گفت: روابط سودآوری داشتیم. ما برای آنها نفتکش‌های اقیانوس‌پیما ساختیم. پول این نفتکش‌ها را هم گرفتیم و قرار است دو نفتکش دیگر هم برایشان بسازیم. حتی آنها ادعا می‌کنند که بابت این قرارداد دوم از ما طلبکار هستند.
سبحانی در پاسخ به این سؤال مشخص که «پول طرح‌ها کاملا دریافت شد یا نه؟» تاکید کرد: بله. هرگز چنین چیزی نبود که ما خودمان صدها میلیون دلار ببریم آنجا هزینه کنیم. بیشتر پروژه‌ها از قبل یا بلافاصله بعد از اتمام تسویه می‌شد. ونزوئلا در دوره‌ای که نمی‌توانست نفت تولید کند به کشورهای طرف قرارداد از جمله ایران، طلا می‌داد.
او همچنین در پاسخ به اینکه آیا ایران از ونزوئلا درحال حاضر طلبی دارد؟ گفت: ممکن است در بعضی حساب‌های تجاری آنها از ما طلبکار باشند و در بعضی حساب‌های تجاری هم ما طلبکار باشیم که یک روال عادی برای مانده حساب شرکت‌ها در اتمام پروژه است. البته این ارقامی که در شبکه‌های اجتماعی ادعا می‌شود که آنها مثلا چهار یا دو میلیارد دلار و غیره به ما بدهکار هستند به هیچ وجه صحت ندارد.
سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در ونزوئلا درباره اینکه آینده روابط اقتصادی دو کشور را چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟ تصریح کرد: روابط ما با ونزوئلا از قبل از جمهوری اسلامی ایران و قبل از دوران آقای چاوز هم برقرار بوده و از حالا به بعد هم ادامه پیدا خواهد کرد. ما هر دو عضو اوپک هستیم. الان هم ساختار کشور ونزوئلا دست نخورده باقیمانده و فقط رئیس‌جمهور در یک اقدام غیرقانونی ربایش شده است. چه دولت کنونی باشد چه نباشد، روابط ما پابرجاست. ملت ما و ملت آنها با هم دوست و برادر هستند و رابطه ادامه خواهد داشت.
انحراف افکار عمومی از غارت به نفع آمریکا
گفتنی است، ترک فعل حاکمیت و دوست‌داران ایران در پاسخگو کردن غربگرایان، بابت خسارت‌های محض وارد کرده به کشور و ملت، موجب افزایش دروغ‌پراکنی‌های آنها شده است. مخالفان روابط ایران با کشورهای مستقلی نظیر ونزوئلا، روسیه و چین باید توضیح بدهند که در روابط التماسی با غرب، جز خسارت چه عایدی دیگری برای کشور داشته‌اند؟
آیا آنها با مسائلی که درباره هزینه‌های امنیت‌ساز ایران در منطقه مطرح کردند مسئول اصلی از دست رفتن سوریه و خدشه دار شدن امنیت کشور نیستند؟ هزینه‌هایی که در برابر غارت و ربایش منابع کشور در قالب خروج سرمایه و سرازیر کردن آن به آمریکا، کانادا، اروپا و برخی کشورهای طرفدار آمریکا در منطقه، تقریباً هیچ بوده و صرف امنیت ایران شده است. ضمن اینکه درآمد ایران از منطقه چند برابر هزینه‌هایش بوده است اما طرفداران ربایش سرمایه‌های ایران و مخالفان مستقل بودن کشور، از آن سخنی نمی‌گویند.
آیا غربگرایان به قیمت خدشه‌دار کردن وضعیت امنیت و اقتصاد 90 میلیون ایرانی، در حال انحراف افکار عمومی از ده‌ها میلیارد دلاری که از جیب ملت ایران به آمریکا، کانادا، اروپا و برخی پادوهای آمریکا در منطقه سرازیر شده نیستند؟ آیا در آن سرمایه‌های غارت شده از کشور، سهمی دارند؟ آیا خودشان پادوی آمریکا و اسرائیل هستند؟ آیا در 116 میلیارد دلاری که به چرخه رسمی اقتصاد کشور بازنگشته سهم دارند؟ به نظر می‌رسد ترک فعل دستگاه‌های مسئول و علاقه‌مندان به کشور در پاسخگو کردن این افراد و جریانات باید پایان یابد. باید درباره خسارت‌هایی که به اقتصاد و امنیت کشور زده‌اند پاسخ بدهند.