فصل هفتم و پایانی: نامه‌ای که به آسمان رسید

نـامه‌ای بـه خــدا

کد خبر: ۳۲۴۶۴۴

تاریخ: ۲۹ آذر ۱۴۰۴ - ۲۰:۲۲

ساحل قره‌حسنلو

صبح آخرین روز، آرام‌تر از همیشه آغاز شد. نه عجله‌ای بود، نه دل‌تپشی. سارا قبل از اذان بیدار شد؛ انگار دلش زودتر خبر شده بود که امروز، روز جمع‌بندی است. پنجره را باز کرد. هوا خنک بود و آسمان رنگی میان شب و صبح داشت؛ همان لحظه‌ای که انگار زمین و آسمان بیشتر به هم نزدیک‌اند.

سجاده را پهن کرد، اما این‌بار عجله‌ای برای نماز نداشت. چند لحظه فقط نشست. نفس کشید. به روزهایی فکر کرد که گذشت؛ به دفترچه، به دعاها، به کمک‌ها، به لبخندهایی که داده بود و گرفته بود. حس کرد چیزی درونش تغییر کرده؛ نه بزرگ، نه پرسر و صدا... اما عمیق.

آرام گفت:

- «خدایا... حس می‌کنم دیگه فقط دنبالت نمی‌گردم؛ حس می‌کنم باهامی.»

نمازش ساده بود، اما دلش مطمئن. وقتی سلام آخر را داد، انگار باری از روی قلبش برداشته شده بود.

یک روز معمولی، یک دل متفاوت

مدرسه مثل همیشه بود. همان زنگ‌ها، همان کلاس‌ها، همان شلوغی‌ها. اما سارا دیگر همان دخترِ چند هفته قبل نبود. نگاهش فرق کرده بود. صداها را بهتر می‌شنید، آدم‌ها را بیشتر می‌دید.

وقتی یکی از بچه‌ها ناراحت بود، کنارش نشست.

وقتی معلم خسته به نظر می‌رسید، با دقت گوش داد.

وقتی اشتباهی پیش آمد، به‌جای عصبانیت، صبر کرد. و هر بار، در دلش زمزمه می‌کرد:

- «خدایا... اینم برای تو.»

فهمیده بود که نزدیک شدن به خدا، همیشه با دعا و سکوت نیست؛ گاهی با تحمل، گاهی با گذشت، گاهی فقط با «مهربان بودن».

آخرین صفحه‌ دفترچه

عصر، وقتی به خانه برگشت، مستقیم سراغ دفترچه‌اش رفت. آخرین صفحه هنوز سفید بود. قلم را برداشت. کمی مکث کرد و نوشت:

«خدای من...

این چند روز، من به دنبال تو آمدم،

اما امروز فهمیدم

تو خیلی وقت است که به دنبال من

بوده‌ای.

یاد گرفتم

نماز فقط روی سجاده نیست،

دعا فقط با دست‌های بالا نیست،

و نزدیک شدن به تو

یعنی شبیه‌تر شدن به نوری که دوستش داری.

کمکم کن

همین‌طور بمانم؛

ساده، مهربان

و یادم نرود

که تو همیشه نزدیک‌تر از آنی

که فکر می‌کنم.»

نقطه گذاشت. دفترچه را بست. نفس عمیقی کشید.

خداحافظی نیست

شب، آسمان دوباره پر از ستاره شد. سارا کنار پنجره ایستاد. این‌بار چیزی نخواست. فقط نگاه کرد. فقط دل سپرد.

لبخند زد و آرام گفت: «خدایا... ممنون که جواب همه نامه‌هام رو دادی؛ حتی اونایی که ننوشتم.»

چراغ را خاموش کرد و به تخت رفت. دلش سبک بود، مثل کسی که راهش را پیدا کرده، اما می‌داند هنوز راه ادامه دارد.

چشم‌هایش را بست

و با آرامشی عمیق خوابش برد.

نه پایان یک مسیر،

بلکه آغاز دوستی‌ای

که هر روز

یک قدم نزدیک‌تر می‌شود.

(پایان)