فصل ششم: یک قدم نزدیک‌تر

نـامه‌ای بـه خــدا

کد خبر: ۳۲۴۲۰۶

تاریخ: ۲۲ آذر ۱۴۰۴ - ۲۱:۰۹

ساحل قره‌حسنلو

صبح زود، دوباره صدای اذان از مسجد نزدیک خانه پیچید و فضای شهر را پر کرد. سارا هنوز روی تخت بود و چشمانش نیمه‌باز، اما قلبش پر از امید و شور بود.
شب قبل دفترچه‌اش را پر کرده بود، و حالا حس عجیبی در دلش بود؛ حس یک شروع تازه، حس نزدیک بودن به خدا.
او آرام از تخت پایین آمد، کفش‌هایش را پوشید و به سمت سجاده رفت. دست‌هایش را بالا برد و دقایقی در سکوت دعا کرد. نسیم صبحگاهی از پنجره وارد شد و روی صورتش نشست. سارا لبخند زد و گفت:
- «خدایا... امروز می‌خواهم هر قدمم با تو باشد.»
نماز کوتاه بود، اما انگار زمان برای او ایستاده بود. او تمام توجهش را به خدا داده بود و وقتی سلام آخر را داد، لبخند آرامی روی لب‌هایش نشست؛ لبخندی که انگار می‌توانست کل دنیا را روشن کند.
یک مسیر تازه
بعد از صبحانه، سارا راه مدرسه را در پیش گرفت. خیابان‌ها هنوز آرام بودند و پرنده‌ها با پروازشان، سلامی به روز نو می‌دادند. هر قدم، یادآور دقایقی بود که با خدا حرف زده بود و تصمیم داشت که آن حس آرامش را تا آخر روز نگه دارد.
در مسیر مدرسه، سارا به جزئیات نگاه کرد؛ گل‌های کوچک کنار پیاده‌رو، صدای آب از جوی کوچک کنار خیابان و لبخند آدم‌هایی که از کنارش عبور می‌کردند. همه چیز، انگار پیام خدا بود: لحظه‌های کوچک هم می‌توانند بزرگ و پرمعنا باشند.
مدرسه و درس زندگی
در کلاس، صدای معلم همه را مشغول کرده بود، اما سارا گوشش به صدای درونش بود؛ همان صدای دلنشینی که می‌گفت: «امروز می‌توانی یک قدم نزدیک‌تر باشی.»
او تلاش کرد با دوستانش مهربان‌تر باشد، با دقت گوش دهد و صبور رفتار کند. وقتی یکی از همکلاسی‌هایش به کمک نیاز داشت، سارا بدون فکر به خودش، کمکش کرد. لحظه‌ای بعد، حس کرد قلبش پر از شادی و آرامش شده است.
سارا به خودش گفت:
- «نماز فقط لحظه‌های خلوت با خدا نیست. هر کار خوب، هر لبخند و هر کمک، راهی است برای نزدیک‌تر شدن.»
لحظه‌ای با خدا وسط مدرسه
زنگ تفریح که شد، سارا گوشه‌ای از حیاط نشست. دفترچه‌اش را باز کرد و نوشت: «خدایا... امروز هم می‌خواهم با تو حرف بزنم، حتی وقتی کلاس شلوغ است و صدای بچه‌ها همه جا را پر کرده. کمکم کن هیچ لحظه‌ای را بدون تو سپری نکنم.»
همین که کلماتش را نوشت، نسیم ملایمی از حیاط گذشت و کاغذ دفترچه کمی جابه‌جا شد. سارا خندید؛ انگار خدا جوابش را داده بود، حتی با یک باد کوچک.
نماز ظهر و بازتاب نور
ظهر که شد، سارا به همراه دوستانش، مشغول کمک به جمع‌آوری کتاب‌ها و بسته‌بندی مواد غذایی برای نیازمندان شد. او فهمید که نماز تنها لحظه‌ای برای خدا نیست، بلکه رفتار مهربانانه و کمک به دیگران هم پل‌هایی به سوی خدا هستند.
وقتی در کلاس نماز ظهر را خواند، حس کرد که این بار نور نماز نه تنها صورتش، بلکه دلش را هم روشن می‌کند. لبخندش گسترده‌تر شد و دوستانش متوجه شدند. یکی از دوستانش پرسید:
- «سارا... چرا همیشه آرام و خوشحال به نظر می‌رسی؟»
سارا جواب داد:
- «شاید... چون با خدا حرف می‌زنم و سعی می‌کنم هر لحظه با نیکی پر شود.»
بعد از مدرسه، قدم‌های کوچک اما معنادار
بعد از مدرسه، سارا تصمیم گرفت به خانه‌ پیرزنی که کنار مدرسه زندگی می‌کرد سری بزند و کمک کند. پیرزن با خوشحالی او را دید و گفت:
- «دخترم... وقتی با محبت می‌آیی، روز من روشن می‌شود.»
سارا خندید و دلش پر از حس خوب شد. فهمید که هر قدم کوچک می‌تواند دلی را روشن کند و خدا را خوشحال کند.
شب، سکوت و آرامش
شب که شد، آسمان ‌پرستاره بود و نور ماه روی زمین می‌افتاد. سارا روی تخت نشست، دفترچه‌اش را باز کرد و نوشت: «خدایا... امروز فهمیدم هر لحظه که برای تو وقت می‌گذارم، حتی وسط مدرسه، حتی وقتی کمک می‌کنم، یک قدم به تو نزدیک‌تر می‌شوم. نور تو در دل من می‌تابد و به آدم‌های دور و برم هم می‌رسد.»
سپس سجاده‌اش را پهن کرد و نماز شب کوتاهی خواند. دلش پر از امید و آرامش بود. نفس‌هایش آرام شد و با خودش گفت:- «فردا... دوباره یک روز تازه، یک قدم نزدیک‌تر...»
و با این فکر، آرام به خواب رفت، با لبخندی که هم آسمان را روشن می‌کرد، هم قلب خودش را.