همه برای وطن

کد خبر: ۳۱۵۹۸۱

تاریخ: ۱۵ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۹:۵۸

وطن آن‌قدر ارزشمند است که گرامیداشت آن، تراز و مرتبت «ایمان» را به نمایش می‌گذارد. از آرش کمانگیر که جانش را در تیرش گذاشت تا حدود و ثغور مرز آریایی را تعیین کند، گرفته تا بیش از چهارصد شهید مسیحی که برای دفاع از وطن در برابر متجاوزین بعثی، جانشان را نثار کردند؛ همه‌و‌همه نشان از این حقیقت افتخارآمیز دارند که در پاسداشت میهن، دیگر گوناگونی مذاهب و تبارها و سلایق، رنگ می‌بازد و آنچه اصالت دارد، تنها‌و‌تنها حفظ و حراست از «وطن» است.
شاید برای نسل به دنیا آمده پس از دوران جنگ 8‌ساله، عیار وطن‌دوستی و میهن‌پرستی ایرانیان، تا پیش از سررسید جنگ 12‌روزه رژیم حرامزاده صهیونی علیه کشورمان، چندان ملموس و عینی نبود اما ثانیه‌به‌ثانیه این 12 روز را می‌توان عرصه ایثار و همدلی یکایک ملت دانست و برای هموطنی با چنین مردمان حماسه‌سازی به خود بالید.
جالب آنکه، دشمن غدّار تصور می‌کرد که حمله غافلگیرانه و ترور جمعی از فرماندهان نظامی و دانشمندان ایرانی، آغازگر دومینویی است که با ورود ایرانیان خسته از فشارهای معیشتی به میدان براندازی، به تغییر نظام سیاسی منتج خواهد شد اما اُشتران خود به خواب زده صهیونیست، فاکتورهای «غیرت ایرانی» و «اتحاد ملی» را در محاسبات پوچ‌شان نادیده گرفته بودند و گمان نمی‌کردند که پیر و جوان، زن و مرد، موافق و مخالف، متدین و غیرمذهبی و...، برای دفاع از کیان و تمامیت ارضی مام وطن به میدان آمده و نقشه‌های معاندین را به طرفه‌العینی نقش بر آب کنند.
طبیعی است که وقوع هر جنگ، محسوساتی همچون ترس، هراس، طمع، آز و...، را در آدمی برانگیخته و انسان‌ها را به حفظ جان، انباشت آذوقه و فرار از محل خطر، سوق می‌دهد. در این وانفسا، چه می‌شود که در جنگ 12‌روزه اخیر و برخلاف سایر کشورها، در ایران اسلامی نه خبری از قحطی کالای اساسی بود، نه صف پمپ‌بنزین کیلومتری شد و نه کارکنان امدادی و امنیتی به بهانه حفظ جان، فرار را بر قرار ارجح ندانستند؟! آنچه در جنگ اخیر موجب شد تا هموطنان دیلمانی و طبرستانی مثل دوران جنگ تحمیلی، بی‌هیچ منّتی درهای خانه‌شان را بر روی پناهندگان بگشایند، نیروهای نظامی و امنیتی لحظه‌ای دست از کار نکشیده و جان بر کف در میدان نبرد حاضر باشند، کادر امداد و درمان نظیر دوران پاندمی کرونا، لحظه‌ای از تیمار آسیب‌دیدگان دست نکشند و حتی غیوربانوی مجری شبکه خبر در آنتن زنده و زیر بمباران دشمن، کماکان به رجزخوانی زینب‌وارش ادامه دهد، فقط‌و‌فقط «حُبّ‌الوَطن» بوده است و بس. مسلم است، اگرچه وجود سامانه‌های بومی دفاعی و تجهیزات پدافند نظامی، از جمله عواملی است که مانع از طمع‌ورزی دشمنان به خاک میهن اسلامی می‌شود اما اصلی‌ترین عامل بازدارندگی را باید اتحاد، همدلی و ازخودگذشتگی ملت دانست که با استمرار آن، پس از چالش 12‌روزه اخیر، می‌توان تمام موانع را از میان برداشت و کشور را به جایگاه شایسته و مترقی خود در تمامی ابعاد رساند.
* ‌محمدصالح زندی
مدرس و فعال فرهنگی