الگوی رفتاری امام علی(ع) در رابطه با دنیا(حکایت خوبان)

کد خبر: ۳۱۳۷۵۰

تاریخ: ۱۱ تير ۱۴۰۴ - ۱۹:۰۲

امام علی(ع) در نامه‌ای به عثمان ابن حنیف فرماندار بصره ضمن توبیخ او که دعوت مهمانی سرمایه‌داری را از مردم بصره پذیرفت می‌فرماید: «... من نفس خود را با پرهیزکاری می‌پرورانم، تا در روز قیامت که هراسناک‌ترین روزهاست در امان و در لغزشگاه‌های آن ثابت قدم باشد. من اگر می‌خواستم می‌توانستم از عسل پاک، و از مغز گندم، و بافته‌های ابریشم، برای خود غذا و لباس فراهم آورم، ولی هیهات که هوای نفس بر من چیره گردد، و حرص و طمع مرا وادارد که طعام‌های لذیذ برگزینم... آفریده نشده‌ام که غذاهای لذیذ و پاکیزه مرا سرگرم سازد، چونان حیوان پرواری که تمام همت او علف، و یا چون حیوان رها شده که شغلش چریدن و پرکردن شکم بوده، و از آینده خود بی‌خبر است. آیا مرا بیهوده آفریدند؟ آیا مرا به بازی گرفته‌اند؟ آیا ریسمان گمراهی در دست گیرم و یا در راه سرگردانی قدم بگذارم؟(1)
____________
1- نهج‌البلاغه- نامه 45