بازرسی در فرودگاه و ناراحتی ورزشکاران

ضعف‌های جدی مدیریتی فدراسیون کاراته در سفر پرحاشیه به ازبکستان

کد خبر: ۳۱۱۶۹۶

تاریخ: ۰۶ خرداد ۱۴۰۴ - ۲۲:۴۵

تبعات سفر پرحاشیه تیم ملی کاراته به ازبکستان همچنان ادامه دارد و اتفاقی که در فرودگاه تهران رخ داد بر مشکلات موجود اضافه کرد.

سفر تیم ملی کاراته ایران به تاشکند و شرکت در بیست و یکمین دوره رقابت‌های قهرمانی آسیا به یکی از پرحاشیه‌ترین سفرهای تاریخ این رشته تبدیل شد. گم شدن مبلغ 30 هزار دلار و 10 هزار یورو، بازرسی‌های غیرمنتظره از اتاق‌ها و وسایل ملی‌پوشان توسط پلیس ازبکستان و حالا شایعاتی که در فضای مجازی درخصوص اتفاقات بازگشت بخش اول کاروان اعزامی مطرح شده، می‌تواند این سفر را به یک بحران جدی برای فدراسیون کاراته بدل کند.

در ابتدای این سفر، زمانی که ملی‌پوشان به تاشکند رسیدند، خبری درباره گم شدن مبلغ قابل توجهی پول در کیف دستی مزدا صوفی، سرپرست فدراسیون کاراته، به گوش رسید. این موضوع با ورود مقامات امنیتی ازبکستان پیچیده‌تر شد. بازرسی‌های گسترده از اتاق‌ها و وسایل تیم ملی کمکی به یافتن پول گم‌شده نکرد.

به گزارش تسنیم دوشنبه شب گذشته با بازگشت تیم به کشور اتفاقات جدیدی رخ داد که به هیچ عنوان برای فدراسیون کاراته و وزارت ورزش و جوانان اتفاق خوبی نبوده و در شأن ورزشکاران نیست. ملی‌پوشان که همواره انتظار دارند در بازگشت به کشور با احترام و شأن با آنها برخورد شود، در بازگشت از سایر مسافران جدا و با بازرسی‌های مکرر و بی‌حاصل برای پیدا شدن پول گم شده مواجه شدند.

اقدامی که نه تنها بی‌اعتمادی به اعضای تیم را نشان داد، بلکه موجب ناراحتی و آزردگی خاطر ورزشکاران شد. شنیده می‌شود این ناراحتی تا جایی پیش رفته که حتی اعضای تیم کاراته حاضر به گرفتن عکس یادگاری نشدند و با ناراحتی فرودگاه را ترک کردند. در عکس‌های منتشر شده رسانه فدراسیون کاراته از بازگشت تیم هیچ‌گونه نشانی از اعضای تیم ملی در فرودگاه به چشم نمی‌خورد و تنها مسئولان استقبال‌کننده با اعضای تیم پاراکاراته عکس یادگاری ثبت کردند.

اتفاقات شب گذشته بار دیگر ضعف‌های جدی مدیریتی فدراسیون کاراته را مشهود کرد. در شرایطی که مسئولیت فدراسیون، حمایت و حفاظت از اعضای تیم ملی است، اما در این سفر فدراسیون کاراته به هیچ عنوان از عهده این وظیفه به‌درستی برنیامد. این اتفاق قطعاً می‌تواند تبعات سنگینی در پی داشته باشد و اعتماد عمومی به فدراسیون کاراته را نیز کاهش دهد. اعضای تیم به‌ویژه ورزشکاران پاراکاراته که شرایط ویژه‌تری دارند، به عنوان نمایندگان ایران انتظار نداشتند که مسئولان فدراسیون چنین نگاه بی‌اعتمادی به آنها داشته باشند.

یکی از مهم‌ترین ابعاد این بحران، واکنش مناسب از سوی فدراسیون کاراته و مقامات وزارت ورزش است. این سکوت و عدم شفافیت، نه تنها بحران را پیچیده‌تر خواهد کرد، بلکه باعث تقویت بی‌اعتمادی در میان ورزشکاران و جامعه ورزشی این رشته خواهد شد. آیا فدراسیون در صورتی که نقشی در اتفاقات شب گذشته نداشته باشد تلاشی برای حمایت از اعضای تیم داشته است؟ آیا مقامات وزارت ورزش از شرایط بحرانی تیم ملی اطلاع دارند؟ اینها سؤالاتی که پاسخگوی به آنها تنها انتظار جامعه کاراته و ورزش کشور است.