شفاخانه

کد خبر: ۳۰۹۴۵۵

تاریخ: ۰۶ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۲۰:۱۴

ابوالقاسم محمدزاده

در میان امواجی که قصد رسیدن به سرچشمه فیض دارند گم می‌شوم و چون پا به درون دریا می‌گذارم، گم می‌شوم.

دلم هزار تکه می‌شود و هر تکه‌اش به کاشی‌ها و آینه‌کاری‌های رواق‌هایت می‌چسبد تا نظاره‌گر دل‌های شکسته‌ای باشد که در گوشه گوشه حرم هزار تکه شده‌اند.

آقا جان!

دلم، جانم، بیمار است و به شفاخانه تو آمده است. طبیبم می‌شوی؟ آخر! شنیده‌ام؛

اینجاست طبیبی که ندارد نوبت

هرکس که دل شکسته‌تر بود پیشترست

آمده‌ام به شفاخانه‌ات ‌ای طبیب دل‌های شکسته مرا دریاب که پناه و ملجأ درماندگان است. آمده‌ام که واسطه شوی بین من و خالقم. که تو خوب واسطه‌ای بین ما و خالقی. خداوند چه واسطه خوبی را بر سر راه گنه‌کارانی قرار داده است که از شرمساری خود خجالت می‌کشند بی‌واسطه به درگاه حبیب روی آورند.

آقا جان! امام مهربان و رئوف! مرا در این سردرگمی‌هایم رها مکن. دل هزار تکه‌ام را به تو می‌سپارم؛

ای که مرا خوانده‌ای، راه نشانم بده

گوشه‌ای از خاک خود جا و مکانم بده