یک شهید، یک خاطره

سیلی

کد خبر: ۳۰۸۶۶۷

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۴۰۴ - ۱۹:۵۷

مریم عرفانیان

سال پنجم درس می‌خواند. یک روز همان‌طور‌که دست بر صورتش گذاشته بود، با ناراحتی وارد خانه شد. از پلک‌های پف‌کرده‌اش فهمیدم ‌گریه کرده است. او را کنار کشیدم و پرسیدم:

«حسن! چرا ناراحتی؟»

جواب داد:

«معلم سر کلاس به‌ من سیلی زد.»

نگران شدم و دوباره پرسیدم:

«چرا؟»

دوباره جواب داد:

«نمی‌دونم!»

پسرم آن روز چیزی نگفت، اما وقتی روز بعد از همکلاسی‌اش علت را جویا شدم فهمیدم حسن سر کلاس اعلامیه توزیع کرده بود. معلم پرسیده بود:

-«آقاسی‌زاده! چه چیزی بین بچه‌ها پخش کردی؟»

حسن جواب داده بود:

-«چیزی نیست.»

آن وقت معلم از شاگردان پرسیده بود و بچه‌ها هم چون حسن را دوست داشتند گفته بودند:

-«ما چیزی ندیدیم.»

معلم حسن را جلوی تخته‌سیاه برده و گفته بود:

«باید بگویی چه چیزی رو رد کردین؟»

و جواب سکوت او سیلی بود که به صورتش زده شد.

همان سیلی باعث شد تا حسن با سیل خروشان مبارزات همراه شود؛ سیلی که کاخ ظلم را فروریخت.

* خاطره‌ای از شهید حسن آقاسی‌زاده ‌شعرباف

راوی: تقی آقاسی‌زاده ‌شعرباف، پدر شهید