جنگ سرد فرهنگی؛ سازمان سیا در عرصه فرهنگ و هنر- 103

فیدلر: کمونیست‌ها مقصر هستند

کد خبر: ۳۰۷۰۲۶

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ - ۲۲:۳۰

فرانسیس استونر ساندرس

ترجمه حسین باکند

در اواخر ماه جولای، ایروینگ کریستول (از بنیانگذاران اندیشه نومحافظه‌کاری در آمریکا) مقاله‌ای از لزلی فیدلر با عنوان «پس‌نوشتی بر پرونده روزنبرگ» دریافت کرد. فیدلر، عضو سابق مجمع کمونیست‌های جوان و حزب کارگران سوسیالیست، در اوایل دهه ۱۹۴۰ از نگرش چپ فاصله گرفته و اکنون در حال نوشتن مقالات تند ضدکمونیستی بود مقالاتی آکنده از نگاه‌های روانشناختی کج و معوج. او از همه چپ‌ها درخواست می‌کرد برای جبران کرده خویش به میدان آیند و روشنگری و قلم فرسایی کنند. نوشته‌هایی که ‌هارولد روزنبرگ را مجبور ساخت که یادداشت مفصلی با عنوان «آشیانه دنج لیبرالیسم و گذشته گناه‌آلود» در رد ادعاهای او منتشر کند. فیدلر با این حال و هوا1 افکار خود در مورد پرونده روزنبرگ را به رشته تحریر درآورده بود.

فیدلر خاطر نشان کرد: در ابتدا کمونیست‌ها دوست نداشتند زوج را از خود بدانند [و منکر نزدیکی و ارتباط روزنبرگ‌ها با خود بودند]. چرا که «آنها محور تمام کارهای جاسوسی‌شان بوده و گناه آنها واضح و مبرهن به نظر می‌رسید». او بین پرونده «واقعی» روزنبرگ و دوم پرونده «افسانه‌ای» روزنبرگ تمایز قائل شد؛ که به یمن اسطوره سازی‌های هنرمندانه همقطاران شوروی، آ‌نها اکنون در زمره شهیدان مکتب دریفوس قلمداد می‌شدند [که همچون او بی‌گناه محکوم شده بودند]. با برافراشتن [و سر نیزه کردن] پرچم‌‌ آرمان‌‌های کهنه شجاعت، مردم لیبرال در همه جا قربانی «نوعی باج‌گیری اخلاقی» شدند.

او در ادامه کمونیست‌ها را مسئول درد و رنج و مرگ روزنبرگ‌ها دانست و ادعا کرد که «اعدام روزنبرگ‌ها مطلوب سازندگان عقاید کمونیستی است و آنها از این اعدام لذت می‌برند، همچنان که تبعیض علیه سیاه‌پوستان در آمریکا خواست آنهاست و از این تبعیض لذت می‌برند، چرا که این‌ها همگی سندی بر حقانیت آنها خواهند بود». فیدلر گفت [آن زمان] او آنجا حضور داشته و اروپای سرمست از تفکر ضدآمریکایی را خود را از نزدیک لمس کرده است. او «چهره‌های جمعیت کمونیست که در مقابل سفارت آمریکا موج می‌زدند و فریاد می‌کشیدند» را به چشم خود دیده بود و «چیزی جز شادی» [در چهره آنها] ندیده بود.

جمعیت بعد از سردادن شعار «مرگ بر قاتلان روزنبرگ‌ها» صحنه را ترک گفته و سر میز بطری شراب نشست، سرخوش از یک روز کاری خوب [شراب را سر کشیده بود]. درست است روزنبرگ‌ها «نامیمون و کینه‌توز» به شمار می‌آمدند اما بالاخره انسان بودند، به فرزندان خود علاقه‌ داشتند و نگران «عمل لوزه و دعواهای خانوادگی».

اما فیدلر آن‌قدر از این زوج تنفر داشت که به سختی آنها را در ردیف «انسان» قرار می‌داد. او در ادامه ادعا کرده: آنها با کارهایی که کردند خود را «از مرتبت انسانیت ساقط نمودند». او نوشت: «آنها [دارند قهرمان‌سازی می‌کنند و] قهرمانان را به استهزا گرفته‌اند و بسیار مسخره خواهد بود که ما آن را یک ماجرای غم‌انگیز واقعی بدانیم». با توجه به نامه‌هایی که این زوج از سلول‌های جداگانه در زندان سینگ سینگ به هم می‌نوشتند، به نظر می‌رسید فیدلر به همان اندازه‌ که از سبک ادبی (نداشته) اتل روزنبرگ رنجور بود از ناتوانی ژولیوس در ابراز صمیمیت و همدردی با خانم و همدست خویش رنجیده خاطر بود: «ما به دروغ‌های پرحرارت جاسوس‌های کمونیست عادت کرده‌ایم. آنها در دادگاه آن‌قدر با اطمینان و با حرارت دروغ می‌گفتند که شما احساس می‌کردید آنها واقعا یک قربانی هستند [و گناهی ندارند]. اگر بخواهم [از میان صدها مورد] فقط یک مورد را نام ببرم به مورد اخیر، آنگر هیس اشاره می‌کنم. [که همگان دیدید او چطور در دادگاه قسم دروغ خورد و خود را تبرئه کرد]. اما ما همیشه انتظار داشتیم حداقل به همسرانشان، در تاریکی یا نجوا حقیقت را بگویند». ولی آنها نمی‌توانستند درباره هیچ چیزی جز به رمز صحبت کنند. فیدلر در ادامه پرسیده: آنها «نه قهرمان و نه حتی انسان بودند.... پس چه برای مردن باقی مانده بود؟» سیدنی هوک هنگامی که ادله ارائه شده در مقاله را دید نگران شد. جمیز تی فارل زمانی درباره هوک گفته بود: «او واقعیت‌های درهم و زنده تاریخ را وارد ماشین منطقی می‌کند و واقعیت‌های مطلوب خود را سوا و بقیه را دور می‌ریزد. او از ترفند برجسته‌سازی استفاده می‌کند. همه مشکلات و واقعیاتی که مایه دردسر او هستند را بیرون می‌ریزد و مثل چرکی که بر بدن چسبیده آنها را می‌شوید و از بین می‌برد».

پانوشت‌ها:

1- یعنی فیدلر از گذشته خود احساس گناه می‌کرد و اکنون خود را در پناه امن لیبرالیسم یافته بود، و با این حال و هوا متنی درباره رونبرگ‌ها نوشته بود. و یادداشت‌ هارولد روزنبرگ (تشابه اسمی اتفاقی است و او نسبتی با زوج روزنبرگ ندارد) با عنوان آشیانه دنج لیبرالیسم و گذشته گناه‌آلود کنایه‌ای به او بوده که با این ذهنیت و حال و هوا به نوشتن یادداشت پرداخته. فیدلر در متن خود کمونیست‌ها را مقصر اعدام روزنبرگ‌ها معرفی کرده بود.