تجدید میثاق با عارفان 12ساله و 13ساله

کد خبر: ۳۰۷۰۲۴

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ - ۲۲:۳۰

شهید علیرضا محمودی پارسا

کامران پورعباس

شهیدان رضا پناهی و علیرضا محمودی‌پارسا، شهدای 12 و 13 ساله جنگ تحمیلی از کرج هستند که جلوه‌های عرفانیِ عظیمی در زندگینامه‌شان وجود دارد و صوت و متنهای عرفانیِ شگفت‌انگیزی نیز از این دو شهید والامقام بر جای مانده است.

روزنامه کیهان در 17 مهر ۱۴۰۰ در گزارشی با عنوان «عارف 12 ساله‌ای که مادرش دو روز بعد از تولد صحنه شهادتش را در عالم بیداری دید» به تشریح زندگینامه شهید پناهی بر اساس مطالب کتاب پر‌تیراژِ عارف 12ساله تألیف حجت‌الاسلام و‌المسلمین سید حسین موسوی پرداخت و در 3 مرداد ۱۴۰۳ در گزارشی با عنوان «وصیت‌های عارف 12 سـاله» به مرور وصیت‌نامه‌های الهی و اهل‌بیتی و عرفانی و انقلابیِ شهید رضا پناهی پرداخت و متن کاملِ وصیت‌نامه‌های صوتی و مکتوبِ شهید رضا پناهی را منتشر کرد. در ۱3 آبان ۱۴۰۳ نیز در گزارشی با عنوان «شهدای نوجوانِ شاخصِ سال 1403»، یادی از شهیدان ظفر خالدی و علیرضا محمودی‌پارسا نمود.

اخیراً در اقدامی زیبا و نورانی، دو یادواره شهدا با عناوین «عارف 12 ساله» و «عارف 13 ساله» در امامزاده طاهر کرج برای گرامیداشت سالگرد شهادتِ شهیدان پناهی و محمودی‌پارسا برگزار گردید که در این گزارش گزیده‌ای از صحبت‌های سخنرانان و روایتگران این یادواره‌های شهدا را نقل می‌کنیم.

عارف ۱۲ ساله شهید رضا پناهی

۲۷ بهمن ۱۴۰۳، یادواره عارف ۱۲ ساله شهید رضا پناهی در آستان ‌مقدس‌حضرت طاهر در کرج برگزار گردید. 

گزیده‌ای از روایتگریِ مادر گرامی شهید رضا پناهی در یادواره عارف 12 ساله:

- رضا عاشق بود. عاشق امام زمانش بود. در وصیتنامه مکتوب و صوتی‌اش قید کرد: من عاشق الله و امام زمان گشته‌ام و این عشق با هیچ مانعی از قلب من بیرون نمی‌رود تا اینکه به معشوقم یعنی الله برسم. با عشق زندگی کرد، در تمام حرکات و رفتارش نام خدا فقط بود. هر چیزی بهش می‌گفتی در درجه اول اسم الله را به میان می‌آورد.

- مدیر مدرسه‌اش دعوت‌مان کرد من و باباش را در مدرسه. وقتی رفتیم مدرسه و مدیر مدرسه‌اش با ما صحبت کرد، رو کرد به من و باباش گفت: آقا و خانم پناهی، شما هر کاری می‌خواهید بکنید با رضا مشورت کنید. گفت: من پانصد، ششصد شاگرد زیر دستم است. اما هر مشکلی که برای من پیش می‌آید، اولین کسی را که صدا می‌کنم، رضاست و با هم می‌نشینیم و رضا مشکل من را حل می‌کند.

خوب این اتفاق برای من[مادر شهید] خیلی افتاده بود، من می‌دانستم. رضا بچه‌ام بود و من می‌شناختمش.

- رضا این قدر عاشق بود، در پوست خودش نمی‌گنجید.

رضا بچه نیست. رضا خیلی بزرگ شده بود؛ همان جوری که در منطقه برایش نامگذاری کرده بودند: کوچک مرد بزرگ، کوچک‌ترین کماندوی اطلاعات و عملیات و حالا هم عارف دوازده ساله.

گزیده‌ای از روایتگریِ سید حسین موسوی مؤلف کتاب «عارف 12 ساله» در یادواره:

- این حرف‌های بلند و بزرگ و عارفانه و عاشقانۀ شهید رضا پناهی منشأش چیه؟ چطور می‌شود خدا به یک دوازده ساله حکمت می‌دهد؟ چطور شده شهید به این نقطه رسیده؟ اگر یک کسی روحش بزرگ بشود، می‌شود مثل رضا پناهی. آدم‌های بزرگ و ملکوتی، کسانی هستند که روح‌شان بزرگ شده. روح وقتی بزرگ بشود، این بدن را در راه خدا به زحمت می‌اندازد. روح بزرگ بشود، این بدن را برای کار جهادی فعال می‌کند و به کار می‌گیرد و پرکار می‌شود. این روح بزرگ بشود، حاضر می‌شود در راه رضایت خدا و برای رسیدن به خلیفه‌اللهی جانش را هم بدهد.

رضا به مادرش می‌گوید: من عاشق الله شدم. من عاشق امام زمان شدم. حالِ من را متوجه می‌شوی؟ این عشق از دل من بیرون نمی‌رود. رضا پناهی روحش بزرگ شده بود.

گزیده‌ای از سخنرانی حجت‌الاسلام و‌المسلمین علیرضا پناهیان در یادواره عارف 12 ساله:

- یک شبه کسی به این مقام نمی‌رسد. یک شبه کسی به این موقعیت فکری بالغ نمی‌رسد که یک صوت ضبط کرده ایشان که در آنجا یک پیام مسئولانه می‌دهد. در آن نوار احساس خودش را که انتخاب کرده بود درباره خدا اعلام می‌کند.

زمینه شهادت و این احساس مسئولیت بزرگ یک شبه که پدید نیامده. دوازده سالش بوده که به شهادت رسیده.

در صوتش مردم ایران را نصیحت می‌کند. شهیدِ باعظمت، آن روح بزرگ در این جسم کوچک، در صوتش می‌گوید: مردم الان اتحاد لازم است.

تو کی این حرف‌ها به ذهنت رسید؟ تو الان باید دنبال توپ‌بازی باشی. کجایی تو الان؟

بعد پیام جهانی می‌دهد. از حرکت تاریخ به سوی نابودی استکبار حرف می‌زند.

تو این حرف را کجا یاد گرفتی؟ کی فکر کردی؟ تو چرا این قدر زود بزرگ شدی؟

- ایران را باید به شهید پناهی شناخت و امثال او.

- خداوند متعال می‌تواند در کودکی به انسان حکمت بدهد و این سخن اولیای خداست که خداوند متعال حکمت را به کودک گاهی از اوقات می‌دهد. یکی از کودکانی که خدا بهش حکمت داده بود، شهید رضا پناهی بود. صدایش را آدم می‌شنود، متوجه می‌شود این صدا صادقانه است، این صدا حکیمانه است. این حرفها برای خودش است.

- شهید رضا پناهی اگر بود و الان بین ما زندگی می‌کرد، یکی از رهبران بی‌نظیر جامعه بود. من فکر می‌کنم سردار سلیمانی هم در کودکی‌اش یک همچین چیزی بوده. تازه وقتی که این شهید در کودکی به این‌جا رسیده، ببین اگر می‌ماند چه می‌شد. البته شهدا را نباید حسرت بخوریم، چون شهدا نمی‌میرند، شهدا هستند، در همان سن و سال و حلاوت و قدرت و معنویت و معرفت باقی می‌مانند برای جامعه و کار می‌کنند.

- کم‌نظیرند چنین انسان‌هائی. من واقعاً به مادر بزرگوارشان تبریک می‌گویم. پدرشان را خدا غریق رحمت بگرداند که حتماً غریق رحمت الهی هستند و از شفاعت این فرزند بزرگ برخوردارند.

- جامعه به تأسیِ شما نوجوان‌ها به رضا پناهی نجات پیدا خواهد کرد، متعالی خواهد شد، شکوفا خواهد شد. اگر جوان‌های بیست‌و‌سه، چهار ساله به شهید ابراهیم ‌هادی تأسی بکنند، دنبال ایشان بروند، خیلی عالیه؛ ولی بسیار عالی‌تر این است که جوان‌های ده، یازده‌ساله به شهید رضا پناهی تأسی بکنند؛ ریشه اینجاست.

- شهید رضا پناهی غریبه در جامعه ما. چرا غریبه؟ برای اینکه اگر شهید رضا پناهی قهرمانی بود در هر کشور دیگه، صدها فیلم و سریال از او ساخته بودند. اگر چنین سرمایه‌ای، مردم جهان داشتند، صادر کرده بودند تا حالا صدها بار به جهانیان. دروغ‌ها و افسانه‌های خودشان را دیدید چه‌جوری سریال می‌کنند و همه را می‌نشانند پای تلویزیون. دروغ و افسانه‌شان هم به زیبایی سریال زندگی شهید رضا پناهی نمی‌رسد.

- چقدر این نوجوان اعجاب ‌برانگیزه، چقدر باعظمته، چقدر رشک ‌برانگیزه برای پدر و مادرهایی که بچه‌هایی دارند و دوست دارند که عظمت روحی و عرفان و معنویت و معرفت شهید رضا پناهی در بچه‌های‌شان باشد.

- این شهدا زندگی ما را تغییر می‌دهند. فرهنگ ما را تغییر می‌دهند. فکر ما را تغییر می‌دهند.

- او یک نابغه معنوی بود. ما وقتی شهید رضا پناهی را می‌بینیم، حضرت قاسم را بهتر باور می‌کنیم. یک نمونه عینی جلوی چشم‌مان است. دارد ما را راهنمایی می‌کند که اون جور بی‌تاب برای شهادت دور عمو می‌گشت، ما این‌ها را بهتر باور می‌کنیم. وقتی اباعبدالله الحسین می‌خواست با قاسم سیزده‌ساله خودش خداحافظی کند، این قدر‌گریه کرد تا غش کرد. باور می‌کنیم.

عظمت روحی قاسم بن الحسن موجب می‌شد که این عاطفه امام به او متعلق بشود. مگر یک بچه سیزده ساله می‌تواند این قدر توجه اباعبدالله الحسین را جلب کند؟ بله، شما دوازده ساله خودت(شهید پناهی) را نگاه کن.

عارف ۱۳ ساله شهید علیرضا محمودی‌پارسا

30 بهمن ۱۴۰۳، یادواره عارف ۱3 ساله شهید علیرضا محمودی‌پارسا در آستان مقدس‌حضرت طاهر در کرج برگزار گردید. 

گزیده‌ای از سخنرانیِ حجت‌الاسلام سید حسین موسوی در یادواره عارف 13 ساله:

- یکی از آثاری که از شهید علیرضا به یادگار مانده، توبه‌نامه شهید است که من فکر می‌کنم علمای ربانی و بزرگان ما باید بیایند این توبه‌نامه را تفسیر بکنند. تمام عبارات این توبه‌نامه ریشه در روایات و معارف دارد. بعد قلم خودشه. خودش اینها را یافته.

- یکی از آثاری که از شهید به جا مانده، یادداشتی است که از جبهه می‌نویسد و می‌فرستد و می‌گوید معلم برای هم کلاسی‌هایش بخواند. شهید یک مصلح اجتماعی است. او دل در گرو هم کلاسی‌هایش دارد. او دل در گرو دیگران دارد.

اساساً آدم‌های هویت یافته به فکر دیگرانند. رفته جبهه، از آنجا که خمپاره و سنگ هست، دلش و فکرش پیش همکلاسی‌هایش است. نامه نوشته که این نکات و این معارفی را که من دارم می‌گویم و این حال و هوائی که از جبهه هست را می‌خواهم دوستانم هم در جریان قرار بگیرند. این مصلح اجتماعی است.

- به قول معروف تا مرد سخن نگفته باشد، عیب و هنرش نهفته باشد. اگر مادر بزرگوار شهید یک کلمه هم از شهید چیزی نگوید، اگر پدر شهید علیرضا یک کلمه از شهید برای ما نگوید، اگر هیچ کسی حتی یک خاطره از شهید علیرضا برای ما نگوید، آثاری که از این شهید والامقام به یادگار مانده، به ما کمک می‌کند تا این که او را بتوانیم بشناسیم. یکی از مزیت‌های این شهید عزیز این است که آثار زیادی از خودش به جا گذاشته. همه شهدا مرزوق عند رب‌اند، همه شهدا محترم‌اند، همه شهدا تاج سر ما هستند، اما گاهی بعضی از شهدا برون‌دادی داشته‌اند و آثاری از خودشان به جا گذاشته‌اند که این آثار نمودار عظمت روحی آنهاست.