روایت صدثانیه‌ای

با دستان خالی

کد خبر: ۳۰۷۰۲۱

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۴۰۳ - ۲۲:۳۰

ابوالقاسم محمدزاده

برای مصاحبه رفته بودم منزلش مجتمع یاران‌، خانه‌اش با خانه ما یک بلوک فاصله داشت. علی‌اصغر گفت:

- «ببین اخوی جان! از قلم و کاغذت چه برمی‌آید؟

آخر چگونه می‌شود آن لحظه‌های محاصره را برای مردم مجسم کنی!

آیا کسی باور می‌کند نوجوانی بسیجی با دست‌و‌پای له شده‌، زیر بلوکه‌های سیمانی و آرماتور زنده به‌گور شود‌، بدون آنکه فریادرسی داشته باشد؟».

اشک می‌ریزد و زار می‌زند و با هرجمله‌ای که از زبانش کلمات بیرون می‌ریزد‌، مرا هم به ‌گریه وا می‌دارد و با‌ گریه می‌گوید:

- «مهمات کم داشتیم. بچه‌ها تا آخرین فشنگ و آخرین نفس استقامت کرده بودند. با دست خالی مگر می‌شود؟

با دست‌های خالی‌، روی خاکریزها و پوکه‌های بجا مانده‌، دنبال چهارتا فشنگ می‌گشتند تا برای لحظه‌ای هم که شده دوام بیاورند تا دشمن خط را نشکند».!!

علی اصغر سا‌ل‌ها از مشکلات اعصاب و روان رنج برد تا سرانجام سال 1385 به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

موضوع: جانباز شهید علی‌اصغر بهنام