جشنواره خوارزمی تجلی‌بخش نبوغ و خلاقیت جوانان ایرانی در عرصه علم و فناوری

کد خبر: ۳۰۶۵۸۲

تاریخ: ۰۸ اسفند ۱۴۰۳ - ۱۹:۲۴

اختتامیه جشنواره خوارزمی در ۵ اسفند ۱۴۰٣ با حضور نخبگان علمی، رئیس‌جمهور و وزیر علوم، دستاوردهای پژوهشی جوانان ایرانی برگزار شد.

به گزارش ایسکانیوز، هنوز آفتاب طلوع نکرده، خیابان‌ها غرق در آرامش توأم با صدای جیک‌جیک پرندگان بود. سوز سرما اجازه فکرکردن نمی‌داد. تعداد کثیری از زن و مرد در تکاپوی مهرزدن بر کاغذهای دعوت‌نامه بودند.

وارد سالن تشریفات که شدم، صدای همهمه بالا گرفته بود. ذهن‌ها در تلاطم سخنان رئیس‌جمهور بود که قرار است چه نکاتی را بیان کند. بعد از پذیرایی کوتاه وارد سالن اجلاس سران شدم. صندلی‌های کرم‌رنگ همراه با میزهایی که جلوی آنها قرار داشت، چشم‌انتظار مدعوین و برگزیدگان جشنواره بود. به مرور زمان ردیف‌ها از جلو در حال پرشدن است. دوربین‌های فیلمبرداری و عکاسی به دنبال مسئولین بودند تا پاسخی برای سؤال‌هایشان پیدا کنند. کم‌کم به لحظات ورود رئیس‌جمهور نزدیک شدیم. عکاس‌ها در جایگاه قرار گرفتند و مجری رسماً حضور مسعود پزشکیان را اعلام کرد. صدای دست و شات دوربین‌ها به گوش می‌رسد.

ساعت۱۰ صبح روز ۵ اسفند ۱۴۰۳ را نشان می‌دهد. سرود ملی پخش می‌شود، پزشکیان به همراه حضار در سالن به احترام پرچم ایران برمی‌خیزند. سپس‌، قاری جوانی پشت میکروفون قرار می‌گیرد، چند آیه از آیات قرآن کریم با صوتی دلنشین قرائت می‌کند. تیزر کوتاهی از آیین اختتامیه سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی و بیست‌وششمین جشنواره جوان خوارزمی به نمایش گذاشته می‌شود. همه با دقت نگاه می‌کنند، ناگهان صدای «با عرض سلام و ادب» مجری توجه همگان را به خود معطوف می‌کند. با تقدیر و تشکر از حضور صاحب‌منصب جمهوریت ایران و وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، شماری از فرهیختگان‌، دانشمندان رؤسای دانشگاه‌ها و شخصیت‌های دانشگاهی و علمی در سالن اجلاس سران، سین اجرائی برنامه را شرح می‌دهد.

به مرور سالن رنگ و بوی جشنواره را به خود می‌گیرد. ۳۰ لوح تقدیر در کنار مجری خود‌نمایی می‌کنند. هریک از این جوایز نفیس از آنِ کسانی است که روزگار زیادی به تفکر و پژوهش نشسته‌اند و امروز آمده‌اند که دسترنج یک قسمتی از عمر خود را دریافت کنند. یک نفر در گوشه‌ای از این سالن بزرگ با فرزند دوساله‌اش آمده تا او نیز همانند پدرش چگونه آموختن، نوشتن و پژوهش‌کردن را بیاموزد و باقی‌الصالحاتی باشد برای سرزمین باتمدن و فرهیخته.

با یک چشم گرداندن انسان‌های درشت‌هیکلی را می‌بینم که چشم از رئیس‌الوزرا برنمی‌دارند و مواظب هرگونه کنش از اطراف سالن هستند تا مبادا کسی امنیت و خاطر آسوده رئیس‌جمهور را مخدوش کند.

گوش‌های حاضرین حرف‌های تازه را می‌شنود. تلاش کرده‌اند تا معیار پیشرفت در فناوری را رفع نیاز بشر تلقی کنند و انسان‌ها در هر جای از کره‌زمین به راحت‌ترین حالت ممکن زندگی کنند.

در قسمت دیگر برنامه، مجری به نوبت از رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان، وزیر علوم حسین سیمایی صراف، دبیر جشنواره‌های بین‌المللی و جوان خوارزمی علیرضا عشوری دعوت به عمل آورد تا از افراد برگزیده و شایسته تقدیر تجلیل صورت بگیرد. به نظرم بخش جذاب همایش همین‌جا بود که سالن آن روز اجلاس پر بود از انسان‌های فرهیخته، دانشمند و دکتری ایرانی و خارجی که هر کدام در حوزه‌های مختلف می‌درخشیدند. هرکس را که اسمش را می‌خواندند در جایگاه حاضر می‌شد و جایزه‌اش را دریافت می‌کرد. چهره‌ها غرق در لبخند و شادابی بود و به اصطلاح قند در دل‌شان آب‌ می‌شد. یکی از برگزیدگان بعد از دریافت جایزه کمی تعلل می‌کند و نامه‌ای از جیبش درمی‌آورد و به رئیس‌جمهور می‌دهد و ایشان هم با احترام فراوان درخواست او را قبول می‌کند و سر به معنای توجه نشان ‌می‌دهد.

نم‌نم تعداد جایزه‌ها رو به اتمام و زمان سخنرانی رئیس دولت فرا می‌رسد. پزشکیان با دست‌های حضار به جایگاه می‌رود. ندایی همه را به سکوت فرا می‌خواند «درد» چیست؟ انسان‌های دردمند کسانی هستند که همیشه به دنبال مشکلی برای حل‌کردن هستند. هیچ مشکلی وجود ندارد که راه‌حل یا راه‌حل‌هایی نداشته باشد.

هیچ اندیشه‌ای رد و بدل نمی‌شود. رئیس‌جمهور مخاطب را جامعه علمی قرار می‌دهد و تاکید می‌کند که آینده را فکر ما و شما می‌سازد و آینده چیزی است که ما می‌خواهیم. ما و شما می‌توانیم به آینده کشور امید بدهیم.

رئیس دولت بعد از گرفتن عکس یادگاری برای ایجاد امنیت بیشتر همراه با بادیگاردهای بزرگ‌الجثه مجلس را ترک کرد تا زمان دیگری که فضا را برای دیدار با مردم مناسب بداند. دیگر کسی را نمی‌توان آرام نگه داشت. جمعیت به سمت در‌های خروجی می‌رود.پذیرایی کوچکی از میوه انجام می‌شود. هریک با تحویل گرفتن وسایل‌شان به سمت پارکینگ یا آژانس‌ها با نرخ‌های سرسام‌آور می‌روند و راهی محل کار یا منزل ‌می‌شوند.

خبرنگار ایسکانیوز نیز بعد از پایان تمامی ماجرا و تحمل سوز سرما راهی محل‌کار می‌شود تا غایبین را از آنچه در جلسه رخ داده است، آگاه کند.