فارن افرز: دیوانه‌نمایی ترامپ احتمالا شکست چشمگیری می‌خورد (خبر ویژه)

کد خبر: ۳۰۶۰۱۸

تاریخ: ۲۹ بهمن ۱۴۰۳ - ۲۱:۳۱

خیلی دشوار است که راهبرد «مرد دیوانه» ترامپ جواب بدهد. به ندرت پیش می آید که شهرت دیوانگی نتیجه دهد. سران کشورهایی که سعی کرده اند دیوانه به نظر برسند، اغلب در متقاعد کردن دشمنان خود شکست می خورند. برخی دیگر موفق می شوند، اما درمی یابند که شهرت آنها به دیوانگی، مخالفان را متقاعد می‌کند که نمی توان به آنها اعتماد کرد.

این تحلیل را نشریه آمریکایی «فارن افرز» منتشر کرد که در زمینه روابط خارجی فعالیت می‌کند. فارن افرز نوشت: ترامپ از اولین بار که در سال ۲۰۱۶ نامزد انتخابات شد، خود را به عنوان یک رهبر غیرقابل پیش‌بینی معرفی کرد. ترامپ در سال ۲۰۱۸، هنگام بحث در مورد مذاکرات با کره‌شمالی، خود را دیوانه نامید و امسال هم در پاسخ به این پرسش که چگونه به محاصره‌‌ تایوان توسط چین پاسخ خواهد داد، گفت: «من مجبور نخواهم بود؛ زیرا شی جین پینگ به من احترام می گذارد و می داند که من دیوانه هستم.»

ترامپ اولین رهبری نیست که سیاست خارجی نامنظم را پذیرفته است. برای چند دهه، سران کشورها در سراسر جهان آنچه را که به عنوان نظریه‌‌ «مرد دیوانه» شناخته می‌شود، به کار می گیرند: یعنی این ایده که با عمل کردن به شیوه ای بسیار ناپایدار، می توانند مخالفان را به گونه ای بترسانند تا خواسته شان را قبول کنند. اما ترامپ در مورد نظریه‌‌ «مرد دیوانه» باید مراقب و محتاط باشد؛ زیرا تحقیقات نشان می‌دهد استفاده‌‌ موفقیت آمیز از آن بسیار دشوار است.

در واقع به ندرت پیش می آید که شهرت دیوانگی در سطح بین‌المللی نتیجه دهد. سران کشورهایی که سعی کرده اند دیوانه به نظر برسند، اغلب در متقاعد کردن دشمنان خود شکست می خورند. برخی دیگر موفق می شوند، اما درمی یابند که شهرت آنها به دیوانگی مخالفان را متقاعد می‌کند که نمی توان برای حفظ صلح به آنها اعتماد کرد.

ریچارد نیکسون، رئیس جمهور اسبق ایالات متحده گفته بود: «می خواهم ویتنامی های شمالی باور کنند به نقطه ای رسیده ام که ممکن است برای توقف جنگ دست به هر کاری بزنم.» او از مشاورانش خواست به ویتنامی های شمالی بگویند «وقتی نیکسون عصبانی است نمی توانیم مهارش کنیم و دستش را روی دکمه‌‌ هسته ای گذاشته است.». همچنین به دنبال دستورات کیسینجر هنگام بازدید از مسکو، لئونارد گارمنت، مشاور کاخ ‌سفید، به مقامات شوروی گفت که نیکسون شخصیتی کاملا ازهم گسیخته است که قادر به خشونت بارترین کارها و غیرقابل پیش‌بینی است.

نظریه‌‌ «مرد دیوانه» ممکن است نظریه ای محبوب باشد، اما از نظر تاریخی برای طرفدارانش کار چندانی انجام نداده است. نیکسون نتوانست ویتنام شمالی و متحدان شوروی آنها را به دیوانگی خود متقاعد کند و در نهایت مجبور شد از ویتنام عقب نشینی کند. در جریان تلاش های اتحاد جماهیر شوروی برای به دست گرفتن کنترل تمام برلین، خروشچف تهدید به استفاده از سلاح های هسته ای کرد و اغلب به نظر می رسید که کنترل احساسات خود را هنگام ملاقات با مقامات غربی از دست می‌داد. بااین حال او نتوانست ایالات متحده را وادار به عقب نشینی کند. خروشچف بعدها در جریان درگیری بر سر قرار دادن موشک های هسته ای در کوبا، عقب‌نشینی کرد.

متقاعد کردن سران دولت های دیگر برای تسلیم‌شدن در برابر یک خواسته، مستلزم متقاعد کردن آنها به این است که تسلیم، مانع مجازات می‌شود. برای سرانی که خود را دیوانه می دانند، حل این تناقض دشوار است و به خاطر شهرت غیرقابل پیش‌بینی بودن، نمی‌توانند تضمین های معتبری ایجاد کنند.

رویکرد ترامپ نیز ممکن است به طرز چشمگیری شکست بخورد. ترامپ باید نشان دهد که دیوانگی او محدودیت‌هایی دارد. او باید روشن کند که سیاست خارجی اش کاملا تهی از منطق نیست و می توان به او برای حفظ یک توافق اعتماد کرد. چنین رویکردی نه تنها شانس تبعیت از تهدیدهای واشنگتن را افزایش می‌دهد، بلکه خطر تشدید غیرعمدی تنش را کاهش داده و در نتیجه به متحدانِ نگران از سیاست های ترامپ اطمینان می‌دهد. شوربختانه، انتقال سطح درست و دقیق این دیوانگی بسیار دشوار است. اگر ترامپ بتواند خود را غیرقابل پیش‌بینی و بی بندوبار نشان دهد، بدون اینکه در ظاهر بی بندوبار به نظر برسد، ممکن است موفق شود. اما اگر ترامپ به طرز ناامیدکننده ای غیرمنطقی جلوه کند، بعید به نظر می‌رسد به آنچه می خواهد دست یابد.