کلاهبرداری کاخ سفیدی فرار از استعمار اسپانیا به اشغالگری آمریکا (نگاه)

کد خبر: ۳۰۵۸۷۴

تاریخ: ۲۸ بهمن ۱۴۰۳ - ۲۲:۰۵

امین‌الاسلام تهرانی
جنگ فیلیپین - آمریکا در سال ۱۸۹۹ آغاز شد و تا ۱۹۰۲ ادامه یافت، هرچند که درگیری‌های مسلحانه و مقاومت‌های پراکنده علیه اشغالگری آمریکا تا سال‌ها بعد نیز ادامه داشت. این جنگ یکی از نخستین اقدامات جدی آمریکا در مسیر تبدیل شدن به یک قدرت استعماری در خارج از قاره آمریکا بود. در جریان جنگ آمریکا - اسپانیا (۱۸۹۸)، آمریکا با شعار حمایت از استقلال مستعمرات اسپانیا، به فیلیپین وارد شد. فیلیپینی‌ها که سال‌ها علیه استعمار اسپانیا جنگیده بودند، تصور می‌کردند آمریکا از استقلال آنها حمایت خواهد کرد‌، اما پس از شکست اسپانیا، آمریکا طی «معاهده پاریس» (دسامبر ۱۸۹۸)، فیلیپین را به مبلغ ۲۰ میلیون دلار از اسپانیا خرید و این کشور را مستعمره خود اعلام کرد. رهبر استقلال‌طلبان فیلیپین، «امیلیو آگوینالدو»، که تصور می‌کرد آمریکایی‌ها متحد آزادی‌خواهان فیلیپینی هستند، خیلی زود دریافت که واشنگتن قصد ندارد فیلیپین را مستقل کند. این خیانت آمریکا موجب شد که در ۴ فوریه ۱۸۹۹، جنگ استقلال فیلیپین علیه اشغالگران جدید آمریکایی آغاز شود.
آمریکا که به دنبال تثبیت قدرت خود در فیلیپین بود، با سرکوب‌های گسترده، شکنجه و جنایات جنگی علیه مردم فیلیپین، به‌شدت این کشور را ویران کرد. برخی از مهم‌ترین وقایع این جنگ عبارتند از: قتل‌عام جزیره سمر (۱۹۰۱): ژنرال «جیکوب اسمیت»، فرمانده آمریکایی، دستور داد که تمام مردان بالای ۱۰ سال کشته شوند. این حادثه یکی از بدترین جنایات آمریکا در فیلیپین بود. استفاده از اردوگاه‌های مرگ: آمریکایی‌ها از روش‌هایی مانند شکنجه با «واتربوردینگ» (غرق مصنوعی) برای اعتراف‌گیری و سرکوب استفاده می‌کردند.
اما کمی مفصل‌تر به جنایات جزیره سمر و روش غرق مصنوعی بپردازیم. در سال ۱۹۰۱، ژنرال جیکوب اسمیت، فرمانده آمریکایی، دستور داد که تمامی مردان بالای ۱۰ سال جزیره سمر کشته شوند و زن‌ها و کودکان نیز از هیچ‌گونه امنیتی برخوردار نبودند. این دستور درواقع به ‌عنوان یک اقدام تلافی‌جویانه در برابر مقاومت‌های فیلیپینی‌ها علیه اشغالگران صادر شد و در پی آن، هزاران غیرنظامی بی‌گناه به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسیدند. این حادثه که به «قتل‌عام سمر» شهرت یافت، یکی از فجیع‌ترین جنایات جنگی تاریخ به شمار می‌رود. علاوه‌بر قتل‌عام سمر، نیروهای آمریکایی از روش‌های غیرانسانی دیگری نظیر شکنجه و استفاده از اردوگاه‌های مرگ برای سرکوب مردم فیلیپین استفاده کردند. آنها از تکنیک‌های شکنجه‌ای چون «واتربوردینگ» (غرق مصنوعی) برای اعتراف‌گیری از مردم استفاده می‌کردند که این امر نقض آشکار حقوق بشر بود. این جنایات، همراه با سایر کشتارهای صورت‌گرفته در دیگر مناطق فیلیپین، مانند جزیره سبیبو و بسیاری دیگر از مناطق، نشان‌دهنده وحشیگری و بی‌رحمی ایالات متحده در جریان اشغال فیلیپین است. تاریخ‌نگاران معمولاً این وقایع را به ‌عنوان بخشی از سیاست‌های امپریالیستی آمریکا در قرن بیستم می‌بینند، زمانی که ایالات متحده به‌ دنبال تبدیل شدن به یک قدرت جهانی، به هر قیمتی به دنبال تسلط بر سرزمین‌های دیگر بود. این جنایات همچنان در بسیاری از کشورهای غربی کمتر به‌طور گسترده مورد توجه قرار می‌گیرند، اما یکی از تلخ‌ترین
صفحات تاریخ ایالات متحده و درک واقعی امپریالیسم آن زمان به شمار می‌آید.
اما در مورد غرق مصنوعی؛ در جریان جنگ فیلیپین - آمریکا، یکی از روش‌های اصلی سرکوب و شکنجه که توسط نیروهای آمریکایی به‌کار گرفته می‌شد، استفاده از «واتربوردینگ» یا همان غرق مصنوعی بود. از این روش که فرد را به‌ طور مصنوعی در وضعیت غرق شدن تا حد مرگ قرار می‌دادند‌، به منظور گرفتن اعترافات از زندانیان فیلیپینی استفاده می‌شد. در این شیوه، زندانیان را به شکلی خفت‌بار و بی‌رحمانه بر روی تخته‌ای می‌بستند، دهان و بینی آنها را می‌بستند و با ریختن آب به دهان‌شان، احساس غرق شدن را در آنها القا می‌کردند. این عمل با هدف شکنجه و گرفتن اطلاعات یا اعترافات به زور از کسانی که به ‌عنوان «مقاوم» شناخته می‌شدند، انجام می‌شد. علاوه‌بر واتربوردینگ، نیروهای آمریکایی از روش‌های دیگری مانند ضرب و شتم، آویزان کردن و حتی بریدن اعضای بدن برای سرکوب مردم استفاده می‌کردند. علاوه‌بر این، اردوگاه‌های مرگ به عنوان مکانی برای نگهداری زندانیان سیاسی، مخالفان و افراد مظنون به فعالیت‌های مقاومتی به‌کار گرفته شدند. این اردوگاه‌ها اغلب شرایط زندگی غیرانسانی داشتند و زندانیان در آنجا از گرسنگی، بیماری و سوءتغذیه رنج می‌بردند. بسیاری از آنها در اثر این شرایط جان خود را از دست دادند. بسیاری از شاهدان و تاریخ‌نگاران بر این نکته تأکید دارند که این اقدامات جنایتکارانه نه‌تنها نقض آشکار حقوق بشر بود، بلکه گواهی بر سیاست‌های بی‌رحمانه آمریکا در راستای کنترل و سرکوب مردمی بود که تنها در پی آزادی و استقلال خود بودند. این شیوه‌های خشونت‌آمیز و وحشیانه، جزو مهم‌ترین و تلخ‌ترین یادگارهای اشغالگری آمریکا در فیلیپین به شمار می‌روند و هنوز هم در تاریخ این کشور به‌ عنوان جنایاتی فراموش‌نشدنی ثبت شده است.
در سال ۱۹۰۲، آمریکا به‌طور رسمی پیروزی خود را اعلام کرد، اما مقاومت‌های پراکنده فیلیپینی‌ها تا سال ۱۹۱۳ ادامه یافت. این جنگ بیش از ۲۰۰ هزار غیرنظامی فیلیپینی را به کام مرگ کشاند و فیلیپین را برای دهه‌ها به مستعمره آمریکا تبدیل کرد. این اشغال تا سال ۱۹۴۶، یعنی پس از پایان جنگ جهانی دوم، ادامه یافت. جنگ فیلیپین - آمریکا نقطه آغاز سیاست‌های امپریالیستی آمریکا در آسیا و جهان بود. این جنگ نشان داد که آمریکا، برخلاف شعارهایش، خود یکی از بزرگ‌ترین استعمارگران قرن ۲۰ شد و با زور نظامی، کنترل کشورهای دیگر را در دست گرفت. امروز، این بخش از تاریخ کمتر در رسانه‌های غربی مورد توجه قرار می‌گیرد، اما یکی از جنایات بزرگ آمریکا در دوران گسترش قدرتش محسوب می‌شود.
فیلیپین پس از دهه‌ها استعمار و سرکوب توسط آمریکا، سرانجام در ۴ ژوئیه ۱۹۴۶ (13 تیر 1325) استقلال خود را به‌طور رسمی به دست آورد. این استقلال پس از پایان جنگ جهانی دوم و سقوط ژاپن در آسیا به دست آمد. در جریان جنگ جهانی دوم، فیلیپین تحت اشغال نیروهای ژاپنی قرار گرفت و پس از شکست ژاپن، آمریکا بر اساس تعهدات خود به آزادی فیلیپین، به استقلال این کشور رسمیت بخشید. این تاریخ در فیلیپین به‌ عنوان روز آزادی ملی شناخته می‌شود و یک نماد از پایان دوران استعمار آمریکا در این کشور محسوب می‌شود. با این حال، فیلیپین همچنان تحت نفوذ شدید آمریکا باقی ماند و روابط نظامی و اقتصادی خاصی بین دو کشور همچنان برقرار بود، که برخی آن را نوعی «استقلال مشروط» می‌دانند. اما با این حال، استقلال رسمی فیلیپین در سال ۱۹۴۶ نقطه عطفی در تاریخ این کشور بود.