یک شهید، یک خاطره

برای رضـای خـدا

کد خبر: ۳۰۵۵۸۲

تاریخ: ۲۳ بهمن ۱۴۰۳ - ۲۲:۱۷

مریم عرفانیان

اوایل زمستان سال ۵۷ بود که از تظاهرات به خانه برمى‏گشتم؛ درهمان لحظه دانش‌آموزان هم تعطیل ‌شده بودند که با دیدن من گفتند: «آقای جعفری، پسرتان رو گروهبان ضیایى سیلى زده.»

سریع به ژاندارمرى رفتم تا ببینم حسین چه کار خلافی انجام داده است. گروهبان ضیایى داخل ساختمان ژاندارمری ایستاده بود، جلو رفتم و پرسیدم: «شما بچة من رو سیلى زدید؟»

جواب داد: «بله!»

پرسیدم: «چرا؟»

گفت: «فحش داد.»

دوباره پرسیدم: «پسرم که اهل فحش دادن نبود؟ بگید چی گفته تا تنبیهش کنم.»

گروهبان گفت: «به شخص اول ایران و جهان توهین کرده... «مرگ بر شاه» گفته و...»

میان حرفش پریدم.

همة مردم مرگ بر شاه مى‏گن و...

هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که بد و بیراه گفت. بالاخره استوارى که آنجا بود ما را از هم جدا کرد و قضیه ختم به خیر شد.

وقتی انقلاب پیروز شد به ژاندارمری رفتیم و اسلحه‌خانه را خالی کردیم. قصد داشتم حسین را امتحان کنم، برای همین گفتم: «پسرم، می‌بینی که قدرت دست ماست. ژاندارمرى هم قدرتى نداره و حالا آزادى. مى‏تونى جواب سیلى رو که خوردى بدى.»

گفت: «پدر جان! انتظار داشتم اگه من خواستم چنین عملی رو انجام بدم شما نگذارید و نصیحتم کنین.»

آن وقت اشاره‌ای به بند اسلحه کرد و ادامه داد: «زیر این بند اسلحه‏اى که دستم هست، نوشته شده گروهبان ضیایى. حالا اون خلع سلاح شده‏ و من اسلحه‌ش رو بردوش دارم؛ همین رنج براش کافیه.»

حسین اسلحه را بر شانه جا‌ به ‌جا کرد و ادامه داد: «خدا ان‌شاءالله از خطاهایش بگذره. من براى رضاى خدا گفتم «مرگ بر شاه»، براى رضاى خدا سیلى خوردم و براى رضاى خدا هم گذشت می‌کنم.»

خاطره‌ای از شهید حسین جعفری شورک

راوی: قاسم جعفری شورک، پدر شهید