حمایت عجیب وزارت راه و شهرسازی از بلندمرتبه‌سازی با وجود تراکم جمعیت شدید در کلانشهرها

کد خبر: ۳۰۴۳۸۲

تاریخ: ۰۳ بهمن ۱۴۰۳ - ۲۰:۳۷

معاون شهرسازی و معماری وزیر راه و شهرسازی

در حالی از بلندمرتبه‌سازی در پایتخت حمایت کرده که تراکم جمعیت شدید در کلانشهرها، انواع مشکلات و قفل‌شدگی‌ها را موجب شده است.

به گزارش ایسنا، غلامرضا کاظمیان درباره موضوع بلندمرتبه‌سازی کمی و کیفی در پایتخت و کشور، گفت: بلندمرتبه‌سازی هم فقط یکی از الگوها و روش‌های ساخت‌وساز و تولید فضاست. بلندمرتبه‌سازی به خودی خود نه درست است و نه اشتباه است. بلکه به اقتضای شرایط تعریف و ارزیابی می‌شود.

وی در بیان اقتضائات ساخت ساختمان‌های بلند گفت: در برخی از فضاها و بافت‌های شهری برای برخی خانوارها و فضاهای کسب و کارها، بلندمرتبه‌سازی می‌تواند الگوی مناسب باشد. در کنار بلندمرتبه‌سازی، میان‌مرتبه‌سازی و کوتاه‌مرتبه‌سازی و انواع ساخت‌وسازها را داریم؛ بنابراین با توجه به شرایط باید راه‌حل‌های متنوع داشته باشیم.

معاون وزیر راه و شهرسازی در تعریف تعداد طبقات برای ساختمان‌های بلند توضیح داد: طبق مصوبات شورای ‌عالی شهرسازی و معماری ایران که بالاترین مرجع تصویب سیاست‌های توسعه شهری و منطقه‌ای است، در کلان شهرها و شهرهای بالای ۲۰۰ هزار نفر جمعیت از هشت طبقه بیشتر، ساختمان بلند و در تهران با احتساب پیلوت ۱۲ طبقه به بالا جزو ساختمان‌های بلند محسوب می‌شود.

رویه خسارت باری که از دهه 40شروع شد

کاظمیان با بیان اینکه سابقه بلندمرتبه‌سازی در ایران به دهه ۴۰ و ۵۰ برمی‌گردد، افزود: در سال ۱۳۶۹ اولین موارد ضابطه‌مند کردن بلندمرتبه‌سازی را داشتیم. آخرین اقدام در این رابطه مربوط به سال ۱۳۹۷ و با مصوبه‌ای در شورای ‌عالی شهرسازی و معماری تحت‌عنوان ضوابط عام بلندمرتبه‌سازی انجام شد.

وی تاکید کرد: فرآیند مشخصی برای مکان‌یابی بلندمرتبه‌سازی‌ها باید طی شود و این فرآیند مشخص یک فرآیند قانونی و تخصصی است. در فرآیند قانونی بلندمرتبه‌سازی، یک‌سری معیارهای سلبی برای بلندمرتبه‌سازی داریم که تاکید دارد در برخی پهنه‌ها بلندمرتبه نباید ساخت. از جمله مناطق سلبی برای بلندمرتبه‌سازی مناطق سیل‌گیر و مناطق واقع در حریم گسل، هستند.

رنج مردم از زندگی‌های آپارتمانی

گفتنی است، بلندمرتبه‌سازی، میان مرتبه‌سازی و حتی ساختمان‌های سه چهار طبقه، عامل تراکم شدید جمعیت در تهران و کلانشهرها شده و متراکم بودن جمعیت در یک محدوده کوچک، عامل اصلی قفل‌شدگی خیابان‌ها، یکی از عوامل اصلی آلودگی هوا و عامل بسیاری از فرونشست‌ها و دیگر ناترازی‌ها در تهران و کلانشهرهاست. تجربه نشان داده بلندمرتبه‌سازی، نه برای خانه‌دار کردن مردم، بلکه برای منافع یک اقلیت خاص است؛ به همین دلیل، یکی از عوامل گرانی شدید مسکن است.

نکته دیگر اینکه، اگر ممنوعیت ساخت بلندمرتبه‌ها صرفاً به دلیل وجود گسل باشد، باید گفت که تقریباً تمام ایران روی گسل‌های خطرناک است و گواه آن زلزله‌های شدید در همه نقاط کشور است. ضمن اینکه ایران مانند ژاپن کشور کم مساحتی نیست که نیاز به ساخت ساختمان‌های بلند روی گسل و خطوط زلزله باشد.

نکته بعد اینکه با گذشت 60 سال از شروع آپارتمان‌سازی در ایران، فرهنگ آپارتمان‌نشینی، ایجاد نشده است. دلیل این امر، تقابل فرهنگ آپارتمان‌نشینی با آزادی‌های مشروع خانواده‌ها و افراد و مغایرت با حق «چهاردیواری اختیاری» است. علاوه‌بر آن، هنوز مشکلات مربوط به محاسبه سهم واحدها از قبوض آب و گاز و برق مشترک، ایزوگام پشت‌بام و... عامل اختلاف خانواده‌ها با یکدیگر است.

شاید به این دلائل است که بلندمرتبه‌سازی در کشورهای پیشرفته هم بسیار محدود شده به‌طوری که مساحت پاریس که یک شهر با کیفیت تلقی می‌شود، به حدود 1400 کیلومتر مربع رسیده و ساختمان‌های یک طبقه با مصالح جدید و البته کیفی و ارزان در پهنه‌های جدید ساخته می‌شود. بنابراین، بهترین راه نجات کلانشهرها، باز کردن کمربند شهرها و اعطای زمین برای ساخت خانه‌های زمینی و تشویق ساکنان این شهرها به مهاجرت به مناطق جدید است.