تداوم روند اخراج اساتید حامی فلسطین در دانشگاه‌های آمریکا

کد خبر: ۲۹۸۶۵۶

تاریخ: ۰۹ آبان ۱۴۰۳ - ۲۰:۴۵

در حالی که سیاستمداران آمریکایی خود را داعیه‌دار آزادی بیان و حقوق بشر می‌دانند و از همین ابزارها برای مداخله در امور داخلی کشورها استفاده می‌کنند، برخی اساتید دانشگاه‌های این کشور از جمله در پرینستون و کلمبیا به دلیل حمایت از مردم غزه محاکمه و اخراج شده‌اند.

دانشگاه‌های ایالات متحده از جمله پرینستون و کلمبیا اساتید خود را به خاطر نوشتن پست‌ها در رسانه‌های اجتماعی و نظرات انتقادی از جنگ در غزه مجازات می‌کنند. این اتفاقات در حالی رخ می‌دهد که مقامات این کشور مدعی آزادی بیان هستند و علاوه‌بر این، به‌طور علنی ادعا می‌کنند به‌دنبال ارائه راه‌حلی برای ایجاد آتش‌بس در جنگ غزه هستند.

سیاست عملی و رویکرد دانشگاه‌های آمریکا چیزی خلاف ادعاهای آنها را به اثبات می‌رساند، به‌طوری که اکنون چندین استاد در دانشگاه‌های سراسر ایالات متحده به دلیل حمایت از جنبش حامی فلسطین و دانشجویانشان که در محوطه دانشگاه‌ها تظاهرات می‌کنند، با اقدامات انضباطی رو‌به‌رو هستند.

در گزارشی که گاردین نوشته است به وضعیت چند تن از این اساتید اشاره می‌کند که مورد بازجویی و اخراج قرار گرفتند. از جمله روها بنجامین -استاد مطالعات آفریقایی آمریکایی در دانشگاه پرینستون- که به‌دلیل فعالیت‌های طرفدار فلسطین توسط دانشگاه مورد تحقیق قرار گرفت.

همچنین در دانشگاه کلمبیا، کاترین فرانکه -استاد حقوق و رئیس مرکز در دانشکده حقوق کلمبیا- به دلیل اظهارنظر درباره «دموکراسی کنونی» و ابراز نگرانی در مورد حضور سربازان سابق اسرائیلی که در این دانشگاه تحصیل می‌کنند، مورد باز خواست قرار گرفت. او گفته بود «این دانشجویان اسرائیلی به‌تازگی از سربازی برگشته‌اند و به آزار و اذیت دانشجویان فلسطینی و دیگر دانشجویان در محوطه دانشگاه ما معروف هستند و این چیزی است که دانشگاه جدی نگرفته است.»

بعد از این سخنان دو همکار در دانشکده حقوق از او شکایت کردند. آنها مدعی شدند که فرانکه محیطی خصمانه برای دانشجویان اسرائیلی ایجاد کرده است. اظهارات فرانکه ناشی از حادثه‌ای بود که در آن معترضان طرفدار فلسطین با یک ماده شیمیایی، توسط دانشجوی اسرائیلی، با اسپری مورد حمله قرار گرفتند. فرانکه در این باره به گاردین گفت: «من از اواخر دهه 1970 در کلمبیا بودم و اعتراض چیزی است که نه تنها در کلمبیا و بارنارد رایج است، بلکه در واقع چیزی است که ما در مورد دانشگاه خود آن را جشن می‌گیریم-به آن افتخار می‌کنیم-». او همچنین گفت: «تعجب‌آور است که می‌بینیم چگونه رئیس دانشگاه برای دانشگاه قد علم نکرده است، بلکه به این سخنان حمله کرده است.» اینها تنها چند نمونه از اساتید هستند که به دلیل حمایت از جنبش دانشجویی علیه جنگ اسرائیل در غزه که باعث شد دانشگاه‌ها در سال تحصیلی گذشته به هم بریزد، با عواقب رو‌به‌رو شدند. در حال حاضر چندین استاد دیگر نیز در سراسر ایالات متحده به دلیل سخنرانی طرفدار فلسطین با تحقیقات، اتهامات جنائی و تعلیق رو‌به‌رو هستند.

استیون تراشر -استاد روزنامه نگاری دانشگاه نورث وسترن- پس از اینکه در تابستان به دلیل تلاش برای محافظت از دانشجویان در برابر دستگیری در اردوگاه اعتراضی،توسط پلیس مورد بازجویی قرار گرفت و از کار تعلیق شده است. اتهامات او در نهایت رفع شد، اما او همچنان معلق است.

همچنین مائورا فینکلشتاین- دانشیار انسان‌شناسی مولنبرگ پنسیلوانیا- در ماه مه پس از به اشتراک گذاشتن پستی از رمی کانازی -شاعر فلسطینی- اخراج شد. فینکلشتاین می‌گوید: «حضور در دانشگاه برای من بسیار خطرناک بود، زیرا مرا مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند.»

در واکنش به این موضوع اعضای هیئت علمی و فارغ‌التحصیلان این کالج طوماری راه‌اندازی کردند و کالج را به دلیل «فرهنگ ترس و محدودیت اقتدارگرایانه آزادی‌ها» مقصر دانستند و به ناپدید شدن غیرموجه فینکلشتاین از محوطه دانشگاه اشاره کردند.

همچنین طومار و نامه سرگشاده دیگری نیز تهیه شد که خواستار تحریم بین‌المللی دانشگاه مولنبرگ در صورت عدم بازگرداندن این استاد تا 25 اکتبر شده‌است. سخنگوی کالج مولنبرگ به‌طور مستقیم در مورد هیچ یک از این طومارها اظهار نظری نکرده است.

فینکلشتاین- پروفسور مولنبرگ- که شغل خود را اکنون از دست داده از همکارانش خواست به صحبت درباره فلسطین ادامه دهند. او گفت: «برای من شوکه‌کننده نیست که نهادهای ما قصد دارند این موضوع را سرکوب کنند» و اشاره کرد «کالج یا دانشگاه چیست، اگر جایی نیست که بتوانیم در مورد این چیزها صحبت کنیم؟.»

همچنین رامیا کریشنان -وکیل ارشد کارکنان مؤسسه نایت فرست آمدمنت در دانشگاه کلمبیا- نگرانی خود را از گزارش اساتیدی که برای سخنرانی در مورد جنگ مورد بازجویی و تنبیه قرار گرفته‌اند، اعلام کرد و گفت: «هدف دانشگاه‌ها برانگیختن بحث، از جمله در مورد موضوعات بحث برانگیز است. زمانی که دانشگاه‌ها به‌عنوان سانسورچی‌های سرگردان عمل می‌کنند که می‌توانند سخنرانی سیاسی خصوصی اساتید را مجازات کنند، به‌شدت این هدف را تضعیف می‌کند. اساتید باید بتوانند به‌عنوان یک شهروند بدون نگرانی از تلافی صحبت کنند، مگر در نادرترین شرایط یعنی مگر اینکه گفتار آنها توانایی آنها را برای انجام وظایفشان به خطر بیندازد.»