خواهد آمد ‌ای دل دیوانه‌ام او که نامش با لبانم آشناست (چشم به راه سپیده)

کد خبر: ۲۹۸۲۰۹

تاریخ: ۰۲ آبان ۱۴۰۳ - ۲۰:۱۴

روی خدانما

خورشید رخ مپوشان در ابر زلف، یارا

چون شب سیه مگردان روز سپید ما را

ما را ز تاب زلفت افتاد عقده بر دل

بر زلف خم به خم زن دست گره‌گشا را

فخر جهانیان شد ننگ صنم‌پرستی

جانا ز پرده بنمای روی خدانما را

ای آشکار پنهان بُرقَع ز رخ برافکن

تا جلوه‌ات ببینم پنهان و آشکارا

بی‌جلوه‌ات ندارد ارض و سما فروغی

ای آفتاب تابان هم ارض و هم سما را

بازآ که از قیامت برپا شود قیامت

تا نیک و بد ببیند در فعل خود جزا را

ای پرده‌دار عالم در پرده چند مانی

آخر ز پرده بنگر یاران آشنا را

بازآ که بی‌وجودت عالم سکون ندارد

هجر تو در تزلزل افکند ماسوی را

حاجت به تست ما را ‌ای حجت الهی

آری به سوی سلطان حاجت بود گدا را

عمری گذشت و ماندیم از ذکر دوست غافل

از کف به هیچ دادیم سرمایه بقا را

ما را فکنده غفلت در بستر هلاکت

درمان کن ‌ای مسیحا این درد بی‌دوا را

ای پرده‌دار عالم در پرده چند پنهان

بازآ و روشنی بخش دل‌های باصفا را

فواد کرمانی

مثل عبور نور

این روزها که می‌گذرد هر روز

احساس می‌کنم که کسی در باد

فریاد می‌زند

احساس می‌کنم که مرا

از عمق جاده‌های مه‌آلود

یک آشنای دور صدا می‌زند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور

مثل عبور نوروز

مثل صدای آمدن روز است

آن روز ناگزیر که می‌آید

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

ای روز آفتابی

ای مثل چشم‌های خدا آبی

ای روزِ آمدن

ای مثل روز، آمدنت روشن

این روزها که می‌گذرد هر روز

در انتظار آمدنت هستم

اما با من بگو

که آیا من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟

قیصر امین‌پور

گلی در راه است

بهارهای شگفتی

در راهند

فردا، گلی می‌شکفد

که بادها را

پرپر می‌کند

علیرضا قزوه

آخرین مسافر دنیا

این هفته هم گذشت تو اما نیامدی

خورشید خانواده زهرا نیامدی

از جاده همیشه چشم انتظارها

‏ای آخرین مسافر دنیا نیامدی

صبحی کنار جاده تو را منتظر شدیم

‏اما غروب آمد و آقا نیامدی

از ناز چشم‌های تو اصلا بعید نیست

‏شاید که آمدی گذر ما نیامدی

امروزمان که رفت چه خاکی به سر کنیم

‏آقای من اگر زد و فردا نیامدی

فرصت بهانه‌ای است که پاکیزه‌تر شویم

تا رو‌به‌رویمان نشدی تا نیامدی

یابن‌الحسن بیای قنوتم وظیفه است

دیگر به ما چه آمده‌ای یا نیامدی

علی‌اکبر لطیفیان

خواهد آمد، باوفاست

خواهد آمد‌ ای دل دیوانه‌ام

او که نامش با لبانم آشناست

من گل نرگس برایش چیده‌ام

باورم کن خواهد آمد، باوفاست

امشب از فرط جنون در سینه دل

یک نفس تا صبح هو ‌هو می‌کند

آخر این دل، این دل بی‌طاقتم

دست احساس مرا رو می‌کند

نذر کردم لحظه‌ تنگ غروب

نذر، یک شب اشک نیلی ریختن

بر سر هر کوچه‌ شهر خیال

شب‌چراغی از نگاه آویختن

باز می‌سایم نگاهم را به راه

خیره بر دروازه‌های نیمه باز

گام‌ها فرسوده‌ام در کوچه‌ها

کوچه‌های خاکی دور و دراز

بی‌قرارم، ناشکیبم، مست مست

امشب از یاد تو لبریزم بیا

آه می‌خواهم که قبل از مرگ خویش

دست بر دامانت آویزم بیا

خواهد آمد ‌ای دل دیوانه‌ام

او که نامش با لبانم آشناست

من گل نرگس برایش چیده‌ام

باورم کن خواهد آمد، باوفاست

مژده پاك‌سرشت