تنش در روابط واشنگتن و دهلی‌نو؛ آمریکا: هند هرگز متحد ما نخواهد بود

کد خبر: ۲۹۲۸۵۶

تاریخ: ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ - ۲۱:۵۳

سرویس خارجی-

معاون وزیر خارجه آمریکا در سخنانی اعلام کرد که هند هیچ‌گاه متحد و شریک رسمی آمریکا نخواهد بود.

در خاطر آن‌ها که تاریخ هند را خوانده‌اند هست که هم کندی و هم آیزنهاور اشتباه می‌کردند که امید داشتند با امتیاز دادن به هند می‌توانند این کشور را به متحد آمریکا تبدیل کنند. در سال ۱۹۵۴ «جواهر لعل نهرو»، نخست‌وزیر وقت هند، صریحاً اعلام کرد که کشورش در جنگ سرد در میان غیرمتعهدها باقی می‌ماند و علاقه‌ای ندارد به هیچ یک از دو جبهه شرق یا غرب بپیوندد. برای آمریکا، هند یک قدرت بزرگ و محوری در آسیا است که ضمن حضور در مسیرهای دریایی، مرز زمینی طولانی و مورد مناقشه با چین دارد. برای هند نیز آمریکا منبع جذابی از فناوری پیشرفته، آموزش و سرمایه‌گذاری است. اما این همه ماجرا نیست.

«کرت کمپبل»، معاون وزیر خارجه آمریکا، اعلام کرد که هند یک قدرت بزرگ است اما هرگز متحد یا شریک آمریکا نخواهد بود. معاون وزیر خارجه آمریکا در روز جلسه استماع کمیته روابط خارجی سنا با تاکید بر تمایل هند برای مستقل بودن، اذعان کرد که سخت‌ترین موضوعی که باید در نظر داشت این است که هند نیز یک قدرت بزرگ است. اعتقادات خودش را دارد، منافع خودش را دارد. این مقام وزارت خارجه آمریکا یادآور شد: هند هرگز یک متحد آمریکا نخواهد بود، اما این بدان معنا نیست که ما نمی‌توانیم روابط قوی با این کشور داشته باشیم. آن‌طور که مهر نوشته است، کمپبل افزود که آمریکا انتظار دارد هند مستقیماً در موضوع اوکراین مشارکت کند.

گفتنی است، «نارندرا مودی»، نخست‌وزیر هند، چندی پیش به روسیه سفر کرد و با «ولادیمیر پوتین»، رئیس‌جمهور روسیه، درباره موضوعات مختلف رایزنی کرد. همچنین جالب است که بدانیم سال پیش «دنیل مارکی»، مشاور ارشد در برنامه آسیای جنوبی مؤسسه صلح آمریکا و دیپلمات پیشین وزارت امور خارجه این کشور، در مقاله‌ای در شماره جدید مجله فارن افرز به پیشینه روابط هند و آمریکا و اهمیت آن برای واشنگتن پرداخته بود و تأکید کرده بود: «هند با آمریکا منافع مشترک دارد نه ارزش‌های مشابه. اگر پیش از این اصل قرار دادن «ارزش‌های دموکراتیک» به عنوان سنگ‌بنای روابط آمریکا و هند با تردیدهای جدی رو به رو بوده، امروز باید اعتراف کنیم که این امر محکوم به فنا است چرا که خود مفهوم ارزش‌های مشترک به خودی خود خیالی به نظر می‌رسد.» او کوشیده بود که توضیح دهد: «چرا دهلی‌نو نمی‌تواند متحد واشنگن باشد؟»