امتحان الهى اهل بیت(ع)؛ الگویی برای بشریت

مطابق روايات متعددى كه از شيعه و سنى روايت شده حسنين(ع) مريض بودند.

کد خبر: ۲۹۲۵۱۱

تاریخ: ۰۵ مرداد ۱۴۰۳ - ۲۰:۴۷

على(ع) و زهرا (س) هر دو نذر مى ‏كنند كه اگر خداى متعال فرزندانشان را شفا داد سه روز روزه بگيرند. خدا شفا مى ‏دهد.  بعدها مى ‏خواهند به نذر خودشان وفا كنند (يوفونَ بِالنَّذْرِ) و دين خود را ادا كنند. در موقعى است كه مدينه در شدت فقر به سر مى‏برده است‏. على مىرود چند صاع‏ جو از مردى يهودى به نام شمعون قرض مى ‏كند. زهراى مرضيه با دست خودش آن را آرد مى‏كند، خمير مى ‏كند و نان مى ‏پزد؛  شب اول پنج قرص نان به عدد پنج نفرشان يعنى على‌(ع) و حضرت زهرا(س) و حسنين(ع) و فضّه. همه آنها هم روزه دارند.

افطار نكرده امتحان الهى مى‌رسد: مِسْكينا

على ايثار مى ‏كند، زهرا ايثار مى ‏كند، حسنين ايثار مى ‏كنند، فضه هم ايثار مى ‏كند.  به احدى هم نمى ‏گويند، خدا رازشان را فاش كرد، اگر خدا نگفته بود تا ابد هم كسى اطلاع پيدا نمى ‏كرد. به پيغمبر هم نگفته بودند. احدى از اين راز اطلاع نداشت.

مطابق بعضى از نقل‌ها در يك شب اين عمل تكرار شد. بعد از آنكه مسكين آمد، مقدار ديگرى همان شب آماده كردند، يتيمى آمد. قسمت سومش را آماده كردند، اسيرى آمد، كه دو روز پشت سر هم روزه گرفتند. مطابق بعضى از نقلها متواليا در هر روز يكى از اينها آمد:وَ يُطْعِمُونَ‏ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ‏ اين ابرار، اين «إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً»، اين «شاكرها» اطعام طعام مى ‏كنند به مسكين و به يتيم و به اسير، بعد هم می‌گویند‏: انَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللهِ‏

ظاهرا از حضرت صادق(ع) حديث است كه اين چيزى نبوده كه به زبان بياورند.

خدا دل اينها را هم دارد آشكار مى‏كند، يعنى زبان حالشان اين است كه خيال نكنيد حالا كه ما به شما غذا مى‏دهيم از شما توقع حتى يك «متشكرم» داريم. جز رضاى خدا محركى براى ما نيست.

حالا ببينيد وقتى كه انسان به آن مرحله «امّا شاكِرا» مى ‏رسد چه مى‏شود! إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ‏ فقط براى ذات خدا، براى روى خدا. ما روى خدا را مى ‏خواهيم، وصل او را مى ‏خواهيم، ما او را مى ‏خواهيم.

لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكورا: نه مى ‏خواهيم كه يك روزى اگر شما چيزدار شديد بياييد پاداش اين احسان ما را به ما بدهيد و نه حتى از شما انتظار يك تشكر داريم: وَ لا شُكُوراً؛ يعنى نه انتظار اينكه يك دعا به ما بكنيد يا انتظار اينكه يك متشكرم، ممنونم بگوييد.

جمله «إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً» معنايش اين است كه ما خود را مسئول شما مساكين و شما يتيم‌ها و شما اسيرها مى‏دانيم، ما از خداى خود به خاطر اين مسئوليتى كه درباره شما داريم مى‏ترسيم. اينها جملاتی نیست كه به آن مسكين و يتيم و اسير ‏گفته‌‏اند، بلكه همان زبان حالشان است، يعنى روح و قلب آنها چنين روح و قلبى بود. ما خواهان حق هستيم و خواهان روى حق و وصال او.

* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (آشنايى با قرآن(10- 14))

ج‏28، صص: 199-198-با ویرایش