غـروبِ قمــر

کد خبر: ۲۹۲۰۹۵

تاریخ: ۳۰ تير ۱۴۰۳ - ۱۹:۵۱

فاطمه فروغی فرد

زمین، تَفتیده و آسمان، غَلتیده در هُرمِ دهانِ اژدهایِ ظلم است.

عباس، پای در رکاب می‌گذارد و تشنگی خیمه‌ها را نظاره می‌کند.

چونان یَلِ کَرّار، قربانگاه عشق را می‌نگرد و تمام وجودش، فریاد لَبَّیک است.

گویی حتی برق سُیوفِ یزیدیان، مَفتونِ آن جلوه‌ی بی‌مثال است...

شیفته‌ی آن دست‌های نیرومند...

و آن چشم‌های گیرا...

آه ‌ای فاطمه‌ مطهره!

غروب فردا، کدامین نقطه از نینوا را جست‌وجو می‌کنی تا دست‌های بریده‌ فرزندت را در آغوش کشی و آن را حجتی برای بخشایشِ امت کنی؟