تشـنه بـابـا

کد خبر: ۲۹۱۷۷۱

تاریخ: ۲۳ تير ۱۴۰۳ - ۱۹:۵۷

ابوالقاسم محمدزاده

همه جا تاریک است، شام در تاریکی فرورفته، حتی ماه آسمان هم به خرابه و خرابه نشینان نمی‌تابد، اما صدای حزن‌انگیز و‌گریه ناک کودکی در دالان و محوطه کاخ اموی می‌پیچد و مجلس و بساط شادی یزید را به‌هم می‌ریزد. نامرد ابرو در هم می‌کشد؛

- چه خبر است؟ این هیاهو برای چیست؟

-یا امیرالمؤمنین! این صدا از خرابه است. خرابه نشینان هیاهو کرده‌اند.

-خاموش‌شان کنید. عیش ما را به‌هم زدند و کام مان را تلخ.

سربازی که لباس یکدست قرمز پوشیده و شمشیر حمایل کرده، در حالی‌که تازیانه‌اش را به چپ و راست می‌چرخاند وارد مجلس می‌شود؛

-قربان، کودکی از اسرا بهانه پدر گرفته و این غوغا برای اوست

-خاموشش کنید...

- امر امر شماست یا امیر...

- کودک که زنده و مرده برایش فرقی ندارد. پدرش را برایش ببرید.

لختی نمی‌گذرد که خرابه تاریک روشن می‌شود؛ و در آمد و شد سربازها، طبقی از نور وارد خرابه می‌گردد.

تا چشم کم‌سوی رقیه بر طبق نورانی می‌افتد می‌نالد؛

- عمه جان! من گرسنه نیستم. من بابام حسین را می‌خواهم...

بی‌بی ‌زینب سلام الله نگاهی به رقیه می‌اندازد و چشمش را به طبق نورانی می‌دوزد؛

- عمه به فدایت... مقصود تو درون طبق است....

و چون پارچه از روی طبق بر می‌دارند صدای ناله رقیه و شیون خرابه نشینان به آسمان بلند می‌شود؛

خوش آمدی به گوشه ماتم سرای من

کردی منور از رخ خود دیده‌های من

***

دانی چرا به‌پای نخیزم در حضور تو

از بس که رفته خار مغیلان به پای من

صل الله علیک یا رقیه بنت الحسین‌(ع)