نگاه فراگیر ائمه‌(ع) به انسان‌ها

کد خبر: ۲۹۱۱۵۹

تاریخ: ۱۳ تير ۱۴۰۳ - ۱۹:۴۶

زرارة نقل مى‏ كند كه: «با برادرم حمران- يا برادر ديگرم- بر امام باقر‌(ع) وارد شديم؛

من به امام گفتم: ما افراد را با شاقول اندازه مى‏گيريم، هر كس مانند ما شيعه باشد، خواه از اولاد على و خواه از غير آنها، با او پيوند دوستى (به عنوان يك مسلمان و اهل نجات) برقرار مى‏كنيم و هر كس با عقيده ما مخالف باشد ما از او (به عنوان يك گمراه و اهل هلاك) تبرّى مى ‏جوييم.»

امام‌(ع) فرمود:«اى زرارة! سخن خدا از سخن تو راست‏تر است؛ اگر آنچه تو مى‏گويى درست باشد، پس سخن خدا آنجا كه مى‏ فرمايد:«إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ لا يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَ لا يَهْتَدُونَ سَبِيلًا» (نساء: 98)كجا رفت؟! پس «المرجون لامر الله »(توبه:106) چه شد؟!

آنها كه خدا درباره آنها مى ‏فرمايد:«خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً»(توبه: 102) كجا رفتند؟!

«اصحاب الاعراف» چه شدند؟!«الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ» (توبه: 60) چه كسانى هستند و كجايند؟!»

اگر كسى در رواياتى كه از ائمه اطهار (عليهم السلام) رسيده است كه بيشترين آنها در «كتاب الحجّة» كافى و «كتاب الايمان و الكفر» كافى گرد آمده است دقت كند مى ‏يابد كه:

ائمه (عليهم السلام) تكيه‏‌شان بر اين مطلب بوده كه هر چه بر سر انسان مى‏ آيد از آن است كه حق بر او عرضه بشود و او در مقابل حق، تعصّب و عناد بورزد و يا لااقل در شرايطى باشد كه مى‏بايست تحقيق و جست‌وجو كند و نكند؛ اما افرادى كه ذاتا و به واسطه قصور فهم و ادراك و يا به علل ديگر در شرايطى بسر مى ‏برند كه مصداق منكر و يا مقصّر در تحقيق و جست‌وجو به شمار نمى‏روند، آنها در رديف منكران و مخالفان نيستند، آنها از «مستضعفين» (يعنى بيچارگان و دست‏ نارسان) و «مرجون لامر الله» (يعنى كسانى كه درباره آنها بايد گفت كار اينها با خداست، خداوند خودش به نحوى كه حكمت و رحمتش ايجاب مى‏ كند عمل خواهد كرد) به شمار مى ‏روند؛از روايات استفاده مى‏ شود كه ائمه اطهار بسيارى از مردم را از اين طبقه مى ‏دانند.

* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى؛ ج‏1؛ صص 323-322

با تلخیص و ویرایش