دویچه‌وله: تحریم‌ها ناکارآمد است اما غرب ناچار است تحریم کند(!) (خبر ویژه)

شبکه رسانه‌ای دولت آلمان می‌گوید: تحریم ها علیه ایران و روسیه کارآمد نیستند اما غرب مجبور است تحریم کند.

کد خبر: ۲۸۷۲۹۸

تاریخ: ۱۰ ارديبهشت ۱۴۰۳ - ۲۱:۳۸

دویچه‌وله در تحلیلی که به ارزیابی تحریم های غرب اختصاص داشت، نوشت: ایران ۴۰ سال است که با تحریم های غرب زندگی می کند اما هرگز سرعت تحریم شدنش به اندازه روسیه نبوده است. ایران می داند، چین می داند و ظاهراً دولت آمریکا هم می داند مبنی بر اینکه با وجود تحریم های موجود علیه صنعت نفت جمهوری اسلامی، نفت ایران با حجم بی سابقه به چین ارسال می‌شود. خاویر بلاس، ستون نویسی که مباحث مرتبط با انرژی و کالاها را برای بلومبرگ پوشش می دهد، اخیراً توضیح داد که چگونه نفت ایران به چین می رسد. اگر دولت چین را باور دارید، این کشور هیچ نفتی از ایران وارد نمی کند؛ صفر. حتی یک بشکه. در عوض، مقدار زیادی نفت خام از مالزی وارد می کند. به حدی که طبق داده های رسمی گمرک چین، این کشور به نوعی بیش از دو برابر بیشتر از تولید واقعی مالزی از آن کشور نفت می خرد. با تغییر نام نفت ایران، مالزی در سال گذشته پس از عربستان، روسیه و عراق به چهارمین تامین‌کننده بزرگ نفت خارجی چین تبدیل شد. سال هاست که ایران از امارات به عنوان مرکز دور زدن تحریم ها استفاده کرده است. دبی، یکی از هفت امارت امارات، دروازه ورود کالاهای ممنوعه غیر از نفت به ایران است. تهران مدت هاست که زنجیره های تامین خود را تغییر داده تا تقریبا همه چیزهایی که توسط آمریکا یا اتحادیه اروپا تحریم شده، به دست آید.

پس از تحریم های غرب، روسیه مجبور شد مسیرهای تجاری مشابهی ایجاد کند تا از تامین پایدار کالاهای حیاتی برای اقتصاد خود اطمینان حاصل کند. جمهوری های شوروی سابق در آسیای مرکزی برای دور زدن تحریم ها ایده آل بوده اند، زیرا کشورهایی مانند قزاقستان یا قرقیزستان بخشی از اتحادیه گمرکی با مسکو هستند. علاوه‌بر این، فواصل بسیار زیاد، کنترل تحریم ها را عملاً غیرممکن می کند؛ قزاقستان به تنهائی بیش از ۷۵۰۰ کیلومتر با روسیه مرز مشترک دارد.

به عنوان مثال، به دلیل استراتژی تحریم های روسیه، ارمنستان شاهد افزایش تقریباً ۱۰۰۰درصدی واردات خودروها و قطعات آلمانی در سال گذشته بود. بر اساس آخرین داده های ارائه‌شده توسط پایگاه داده جهانی ردیابی تحریم ها، روسیه تحریم شده ترین کشور جهان است. با این حال، اقتصاد روسیه سال گذشته رشد قابل‌توجهی معادل ۳.۶‌درصد را تجربه کرد و به گفته‌‌ وزیر دارایی، کرملین انتظار دارد که نرخ رشد در سال ۲۰۲۴ «در همان سطح» باقی بماند. صندوق بین‌المللی پول پیش‌بینی های رشد روس ها را تایید می کند و نرخ رشد تولید ناخالص داخلی را ۳.۲درصد تعیین می کند.

تحریم های مالی، دسترسی بانک های روسیه به بازارهای مالی بین‌المللی را محدود و آنها را از سیستم بانکی مهم و حیاتیِ سوئیفت (SWIFT) که عامل انجام اکثر نقل‌وانتقالات بین‌المللی پول و اوراق بهادار است، خارج کرده اند. علاوه‌بر این، بانک مرکزی روسیه از دسترسی به ذخایر هنگفت خود که در کشورهای G۷ قرار دارد، محروم شده است. نکته قابل‌توجه این است که تنها تحریم هایی که توسط شورای امنیت سازمان اعمال می شوند از نظر قانونی برای همه کشورهای جهان الزام آور هستند. در واقع چند کشور مانند هند، برزیل و چین وجود دارند که به این تحریم ها پایبند نبوده اند.

با وجود عدم‌قابلیت اجرای کامل تحریم ها توسط غرب، چرا این کشورها همچنان به اعمال آنها ادامه می دهند؟ به گفته کریستین فون سوست، کارشناس تحریم ها در مؤسسه آلمان برای مطالعات جهانی و منطقه ای، «اگر هیچ تحریمی اعمال نمی شد، تقریباً مانند حمایت ضمنی بود، یا انگار کسی به حمله روسیه پاسخ نمی دهد.»

واشنگتن قصد دارد چند بانک چینی را هدف قرار دهد تا از اعمال تحریم های غرب اطمینان حاصل کند. دولت جو بایدن، می خواهد پکن را از سیستم مالی جهانی کنار بگذارد تا جریان تامین مالی ماشین‌آلات جنگی روسیه را متوقف کند.

در اتحادیه اروپا، ژانویه سال گذشته فردی به نام دیوید اوسالیوان، فرستاده ویژه تحریم ها از ایرلند، برای مشارکت در تلاش های دیپلماتیک به منظور اجرای رژیم تحریم های این اتحادیه، منصوب شد. وظیفه او همچنین این است که برای مثال به کشورهای همسایه روسیه سفر کند و دولت های آنجا را متقاعد کند که تحریم ها را با جدیت بیشتری اجرا کنند. مشکل کلی این است که هم روسیه و هم ایران، راه هایی برای دور زدن تحریم ها دارند.