روایتی دیگر از توافق جدید سازمان لیگ با صداوسیما

چرا و چگونه وزارت ورزش از رئیس فدراسیون فوتبال حمایت نکرد؟!

ناکامی در ایجاد اصلاحات فدراسیون فوتبال، مواضع وزارت ورزش را در حمایت از حق پخش سست کرد. وزارت ورزشی که با پا پس کشیدن، حمایت دولتی را هم از فوتبال گرفت.

کد خبر: ۲۸۶۰۶

تاریخ: ۱۴ آبان ۱۳۹۳ - ۱۷:۳۲

علی کفاشیان خود را در یک قدمی فتحی بزرگ می‌دید که ناکام ماند. اگرچه او و فدراسیونش گامی به پیش برداشتند اما این گام آنی نشد که رویایش را داشتند. آنها به دنبال حقی بودند که باشگاه‌ها باید از پی‌اش می‌جنگیدند. آنها دلخوش به حمایت وزارت ورزش بودند چون اولین بار این وزیر ورزش بود که یادآور شد حق فوتبال باید از تلویزیون گرفته شود اما در نهایت این فدراسیون بود که دور خورد و کفاشیان بود که عقبگرد را تجربه کرد.
در همین خصوص خبرآنلاین مدعی شد: همه چیز به زعم کفاشیان داشت خوب پیش می‌رفت. او درهای استادیوم‌ها را به روی دوربین‌ها بست و حتی توانست 90 را از سکه بیندازد. باورش این بود که تا حداقل 2 برابر کردن حق پخش فاصله‌ای ندارد و فقط باید لیگ را تا نیم فصل به همین شیوه پیش می‌برد اما به یکباره دید چاره غیراز مصالحه ندارد. وزیر ورزش که اولین بارتیر ماه گذشته از ضرورت گرفتن حق پخش سخن گفته بود. از اینکه با قرارداد دور زمین و گرفتن حق پخش باید پای دولت از فوتبال حرفه‌ای بیرون کشیده شود، به یکباره به این نتیجه رسید ادامه این حمایت سودی ندارد.
او که آن زمان عقیده داشت هزینه‌های لیگ برتر بالغ بر 1200 میلیارد تومان است، حالا که براساس اعلام سازمان لیگ هزینه‌ها در صورت‌های مالی به 200 میلیارد تومان رسیده اند، نظرش بر این شد که تزریق پول تلویزیون به فوتبال تنها سیکل معیوب فوتبال را قوی‌تر می‌کند پس دست از حمایت فوتبال بر داشت. او شاید تا هفته قبل، درست تا زمانی که همه گمان می‌کردند این بار کفاشیان چاره‌ای ندارد و در برابر حمله اعضای هیئت رئیسه اش پا پس می‌کشد تا نبی را از پست دبیر کلی و آیت اللهی را از بخش عمده مسئولیت هایش بردارد، حمایت وزارت ورزش را می‌شد پشت ماجرای حق پخش دید اما وقتی ورق برگشت و کفاشیان مشروطه را نپذیرفت، حمایت‌ها هم کمرنگ شدند.
تلاش برای تغییرات در فدراسیون فوتبال خواسته‌ای بود که وزیر ورزش از 4 ماه قبل به دنبالش است. وعده‌ای که کفاشیان به گودرزی داده بود اما عملی نکرد تا وزیر در برابرش ارتباطش با او را قطع کند، جواب تماس هایش را ندهد و از او رو بگرداند. در هفته‌های گذشته که فشار برای ایجاد تغییرات به کفاشیان بیشتر شد، اعضای هیئت رئیسه در تدوین نامه‌های تندشان برای اعمال اصلاحات مشاوران مختلفی داشتند. مشاورینی که بعضی رسانه‌ها از آنها نام بردند و حتی گفته شد گرشاسبی، رئیس دفتر وزیر هم از این تلاش‌ها بی‌خبر نیست. اگرچه وزارت ورزش در همه این ایام هر نوع دخالتی را رد می‌کرد و اصرار داشت بی‌طرفی را در دستور کارش دارد. تلاش برای ایجاد اصلاحات اما با بی‌توجهی اعضا به بندهای اساسنامه نا تمام ماند. نبی و آیت اللهی در سمت‌های‌شان ماندند و کفاشیان که تقریبا به یقین رسیده بود خیز برای برداشتن معاونانش بهانه‌ای است برای تغییر خود او، مصر‌تر بر سر عقایدش ماند. از سوی دیگر منتقدان هم با همه حمایت‌هایی که دارند در جمع آوری تنها 20 رای از مجمع برای تشکیل جلسه‌ای اضطراری ناکام مانده‌اند تا حضور رئیس معاونینش  در فدراسیون فوتبال را به رای بگذارند. آنها با همه پرونده‌هایی که از ناکامی‌ها و عدم شفافیت مالی در دست دارند، نتوانسته‌اند مجمع را قانع به بحث درباره تغییرات کنند.
این ناکامی در ایجاد اصلاحات مواضع وزارت ورزش را در حمایت از جق پخش سست کرد. وزارت ورزشی که با پا پس کشیدن، حمایت دولتی را هم از فوتبال گرفت. کفاشیان که برای ماجرای حق پخش تیم‌های فوتبال_ این پول به فدراسیون نمی‌رسید و بین تیم‌ها تقسیم می‌شد_ اختیار تام را به تنها نماینده‌ای از هیئت رئیسه فرستاده بود که طبق اساسنامه به دلیل اشتغال در شورای عالی ورزش کشور و داشتن نفع دو جانبه اجازه مداخله در این پرونده را نداشت، در نهایت تنها توانست افزایشی 20 تا درصدی در رقم ابتدایی ایجاد کند. رقمی که خیلی هم چشمگیر نیست و قرار است برای سال بعد هم در بودجه کشور بیاید. درحالی که آنها حداقل به دنبال افزایشی دو برابری بودند. کفاشیان و دوستانش البته در مسیر این کشمکش امید به حمایت تیم‌ها داشتند اما تیم‌های نیمه دولتی بزرگ چون سپاهان حتی مدعی فدراسیون شدند. آنها که برای بودجه شان اصلا نیازی به این ارقام کوچک حق پخش ندارند و تصویب چنین قوانینی را باعث ایجاد موانع در کارشان می‌دانند به فدراسیون انتقاد هم کردند تا مشروعیت خواسته تیم کفاشیان در حمایت از حق باشگاه‌ها هم زیر سئوال برود اما ضربه آخر زمانی بود که برای جلسه مهم شورای نظارت بر صدا و سیما، نمایندگان دولت نظر وزارت ورزش را خواسته بودند. جایی که همین حق ناچیز نظر کارشناسی عالی‌ترین نهاد تصمیم ساز ورزشی کشور بود. تصمیمی که شاید با منطق منتقدان سازگار باشد و مانع از تزریق بودجه بیشتر به چرخه معیوب فوتبال باشد. فوتبالی که بیشتر باشگاه هایش «خصوصی - دولتی» هستند و از دولت دستور مستقیم نمی‌گیرند اما بودجه شان را از بیت المال بر می‌دارند. تیمهایی که ترجیح شان ارتزاق از بودجه‌های مستقیم دولتی، آن‌هم بالاتر از سقف‌های مورد نظر وزارت ورزش است پس زیر بار هیچ فشاری نمی‌روند.