اخبار ویژه

کد خبر: ۲۸۱۵۰۲

تاریخ: ۲۶ دی ۱۴۰۲ - ۲۲:۲۰

خسارت روزانه 10میلیارد دلاری اقتصاد غرب از تنش در دریای سرخ

روزنامه فرانسوی می‌گوید: عملیات مقاومت یمن در دریای سرخ و خلیج عدن، روزانه تا ده‌میلیارد دلار به اقتصاد و تجارت کشورهای غربی زیان وارد می‌کند.
روزنامه لوموند نوشت: تنش نظامی میان کشورهای غربی و حوثی‌های یمن، از هم‌اکنون بر فعالیت‌های صنعتی اروپا به ویژه در بخش صنایع اتومبیل‌سازی تأثیر منفی گذاشته است.
چهار شرکت بزرگ کشتیرانی جهان که روی هم ۵٣درصد حمل‌ونقل دریایی را انجام می‌دهند، عبور کشتی‌های خود را از تنگه باب‌المندب در ورودی دریای سرخ ممنوع کرده‌اند و در نتیجه مسیر خود از آسیا به اروپا را سیزده‌هزار کیلومتر و به مدت ده روز افزایش داده‌اند.
برای نمونه، «تسلا» تولید خودروهای برقی خود را در آلمان به دلیل کمبود قطعات تولیدشده در آسیا بین ٢۹ ژانویه تا ۱۱ فوریه به حال تعلیق درآورده است و شرکت سوئدی «ولوُو» که صاحب آن شرکت چینی «جیلی» است، تولید خود را در بلژیک به مدت سه روز متوقف کرده است. «جیلی» همانند شرکت سوئدی «ایکا» به مشتریان خود گفته است نمی‌تواند در زمان مقرر محصولات خود را تحویل بدهد. این تأخیرها دیگر شرکت‌ها را که بخشی از زنجیره تولید به‌شمار می‌روند با مشکلات مشابه رو‌به‌رو کرده است.
به گفته فرماندهی ارتش آمریکا در خاورمیانه، از بیست‌وسوم نوامبر گذشته تاکنون حوثی‌های یمن، 27 حمله پهپادی و موشکی در دریای سرخ انجام داده‌اند. در نتیجه این حملات کشتی‌های تجاری عبور خود را از طریق دریای سرخ و کانال سوئز کاهش داده‌اند.
در وضعیت عادی، 12درصد کشتی‌های تجاری از این طریق عازم اروپا می‌شوند. به این ترتیب، از این پس ۹٠درصد کشتی‌های حمل‌ونقل از طریق کانال سوئز راهی اروپا نمی‌شوند و این امر به کاهش 40درصدی درآمدهای مصر به عنوان مالک کانال سوئز منجر شده است. بحران دریای سرخ به کاهش تجارت جهانی و همچنین کاهش صادرات و واردات به ترتیب به میزان ٢ و 3/1درصد میان آسیا و اروپا منجر شده است.
ونسان کلرک، رئیس شرکت حمل‌ونقل دانمارکی، به فایننشال‌تایمز گفته است که ادامه بحران دریای سرخ علاوه‌بر فشارهای تورمی و افزایش هزینه‌ها نهایتاً بر زندگی مصرف‌کنندگان در اروپا و آمریکا نیز اثر خواهد گذاشت. براساس محاسبات شرکت بیمه «آلیانس» بحران جاری دریای سرخ روزانه تا ده‌میلیارد دلار بر هزینه‌های تجارت جهانی می‌افزاید.

شورای آتلانتیک: حملات آمریکا برای جنگجویان یمنی بازدارنده نیست

یک اندیشکده آمریکایی  به درماندگی آمریکا در مقابل مقاومت یمن اذعان کرد.
«شورای آتلانتیک» در تحلیلی، از قول سوی ویلیام وکسلر مدیر ارشد برنامه خاورمیانه در این اندیشکده نوشت: تجارت بین‌المللی به هشت گلوگاه اصلی دریایی محدود است. نیمی از این هشت گلوگاه، پراکندگی گسترده‌ای دارند. یکی از آنها در اروپا (تنگه جبل‌الطارق)، یکی در آفریقا (امید نیک)، یکی در شرق آسیا (تنگه‌های مالاکا) و یکی هم در آمریکا (کانال پاناما) قرار دارد. متأسفانه، نیمه دیگر این گلوگاه‌های حیاتی همه در منطقه نسبتاً کوچکی متمرکز شده‌اند که در آن جنوب غربی آسیا با اروپا و آفریقا تلاقی می‌کند: تنگه بسفر، کانال سوئز، تنگه باب‌المندب و تنگه هرمز. این منطقه همچنین به عنوان مهم‌ترین منبع یگانه انرژی مورد نیاز اقتصاد جهانی شناخته می‌شود.
امروزه، بزرگ‌ترین تهدید برای این گلوگاه‌ها، از ناحیه ایران و نیروهای نیابتی آن است. تهران دیرزمانی است که به بستن تنگه هرمز تهدید کرده و مکررا کشتی‌ها را در منطقه هدف حمله قرار داده است. اخیراً حتی تهدید کرد که جبل‌الطارق را می‌ببندد. حوثی‌ها، شریک و نماینده ایران در یمن، به طور مکرر به کشتی‌هایی که از باب‌المندب می‌گذرند، حمله کرده‌اند. دولت بایدن تهدید را شناسایی کرد، ائتلاف چندجانبه را تشکیل داد و سپس اقدام کرد. امید می‌رود که از این رویکرد، دروس درستی هم در مجلس سنا و هم در تهران آموخته شود. اما ایالات متحده نیز باید درس‌های خود را بیاموزد. در طول دوره‌های مختلفِ دولت‌ها و کنگره، واشنگتن به طور مداوم تهدید ذاتی ناشی از حوثی‌ها را دست‌کم گرفته و بدین ترتیب، شرایطی را فراهم کرد که به حوثی‌ها اجازه داده تا رونق بگیرند.
حملات روز پنجشنبه، نخستین مورد از واکنش نظامی آمریکا علیه حوثی‌ها نیست. حملات سال 2016 آمریکا علیه حوثی‌ها، احتمالا در میان هزاران حمله ائتلاف سعودی علیه این گروه گم شد. این حملات نشان داده که حوثی‌ها دیرزمانی است که خواهان پذیرش خسارات نظامی و تلفات انسانی ناشی از حملات هوایی هستند. حوثی‌ها، به جای آنکه بازداشته شوند، پولی را که توسط ایران فراهم می‌شود، برای تهیه سامانه‌های تسلیحاتیِ توانمندتر سرمایه‌گذاری می‌کنند. بنابر تجربه این گروه در گذر سال‌ها حمله هوایی، بعید است که حملات اخیر هم به یک بازدارندگی راهبردی بینجامد و بنابراین حوثی‌ها با رغبت به هدف گرفتن کشتیرانی در دریای سرخ ادامه خواهند داد.
با این حال، حملات این چند روز روی چیزی متمرکز شدند که دستیابی به آن امکان‌پذیرتر است. به نظر می‌رسد که حملات آمریکا و انگلیس علیه مقرهای فرماندهی و کنترل حوثی‌ها، ابزارهای آگاهی‌شان از وضعیت حوزه دریایی و توانایی‌های حمله آنها هدایت شده باشد. ضرورت محروم کردن حوثی‌ها از ابزارهای انجام حملات بیشتر به ترافیک دریایی آمریکا، ائتلاف و نیز کشتیرانی تجاری، موضوعی است که از طریق بیانیه‌های متعدد کاخ سفید و وزارت دفاع به طور عمومی اعلام شده است. البته، چالش ماجرا این است که ایالات متحده، بریتانیا و ائتلاف همراهشان تا چه اندازه به انجام حملات بیشتر، در صورت ادامه حملات حوثی‌ها به کشتیرانی، تمایل خواهند داشت.
جاناتان پانیکوف مدیر ابتکار امنیتی خاورمیانه در شورای آتلانتیک می‌گوید: حوثی‌ها در هفت هفته گذشته بیش از بیست حمله انجام دادند که ترافیک دریایی جهانی را مختل و متحدان آمریکا را تهدید کرد. اما حملات ایالات متحده و بریتانیا احتمالاً نمی‌توانند تجاوز حوثی‌ها در دریای سرخ را متوقف کنند. هدف ایالات متحده و ائتلاف، اعاده بازدارندگی است. چنین هدفی، تقریباً بطور قطع، نیازمند پاسخگویی مداوم به حملات حوثی‌ها خواهد بود و احتمالاً با تشدید رویه تهاجمی برای تأثیرگذاری معنادار بر ذهنیت رهبری حوثی. این کار آسان نخواهد بود. حوثی‌ها خود را به عنوان نیرویی می‌بینند که چندان چیزی برای از دست دادن ندارند. از نظر نظامی با حمایت‌های ایران تقویت شده‌اند و اطمینان دارند که ایالات متحده وارد جنگ زمینی نخواهد شد.
توماس واریک عضو ارشد شورای آتلانتیک نیز می‌گوید: ابتکار عمل در دست حوثی‌هاست تا ببینیم آیا می‌خواهند جنگ خود علیه جهان را ادامه دهند یا نه. چالش اصلی این است که ایران، که فناوری و قطعات حیاتی برای موشک‌ها و پهپادهای حوثی‌ها را فراهم می‌کند، همچنان نیروی نیابتی خود را تشویق خواهد کرد که با وجود حملات ایالات متحده، همچنان کشتیرانی بین‌المللی را هدف بگیرد. ایران با حمله به نیروهای نیابتی‌اش، بازداشته نمی‌شود. در عین حال، هنوز مشخص نیست چه چیزی می‌تواند حوثی‌ها را از ادامه درگیری علیه ایالات متحده و متحدانش باز بدارد.

سردسته ابتذال‌گرایی سیاسی خود حجاریان بود، آقای لیلاز!

نسبت اصلاح‌طلبان با سلبریتی‌ها وارد مرحله پرمزاحی شده است. جریانی که روزی با بادکردن سلبریتی‌ها و وزن بخشیدن به هنرپیشه‌ها در فضای سیاسی به دنبال هیجانی کردن فضای انتخاباتی می‌گشت، امروز به دنبال مقصر برای مبتذل شدن سیاست و بزرگ کردن سلبریتی‌ها می‌گردد و خود را قربانی این فضا می‌خواند!
وطن امروز با اشاره به اظهارات عضو مرکزیت حزب کارگزاران نوشت: سعید لیلاز به تازگی در جریان یک گفت‌وگو با بیان اینکه امروز جمهوری اسلامی روزنامه‌نگاران و سلبریتی‌ها را با خود ندارد، گفت: نظام خودش این انتخاب را کرده و سطح منازعه را از عبدی و حجاریان به سطح سلبریتی‌ها رسانده، چون می‌دانست توانایی مقابله با عبدی و حجاریان را ندارد!
اما فارغ از این ادعا که کسی توانایی مقابله با چهره‌های منقضی‌شده اصلاحات را دارد یا خیر، این سؤال مطرح می‌شود که چه کسی سلبریتی‌ها را در فضای سیاسی کشور بزرگ کرد. پی گرفتن این سؤال از قضا همگان را به همان اردوگاهی می‌کشاند که امروز صدای مخالفت با سلبریتی‌ها از آن بلند شده است. انتخابات ریاست‌جمهوری سال 76 نخستین میدان سیاسی بود که در آن هنرمندان و سلبریتی‌ها حضوری در حاشیه رقابت‌ها و در طرفداری از محمد خاتمی یافتند. دهه80 به خصوص انتخابات ریاست‌جمهوری دهم بود که یک‌باره سلبریتی‌ها به بخش ثابت میتینگ‌های سیاسی اصلاح‌طلبان راه یافتند. برنامه مشهور 2 خرداد در سالن آزادی با حضور هنرمندانی همچون حمید فرخ‌نژاد (که اکنون کنار بدنام‌ترین چهره‌های ضدانقلاب و سلطنت‌طلب ایستاده است) نقطه تثبیت جایگاه سلبریتی‌ها در حیات سیاسی اصلاح‌طلبان بود. شروع دهه90 و همزمانی‌اش با بزرگ شدن جایگاه شبکه‌های اجتماعی، سلبریتی‌ها را به مهم‌ترین سرمایه سیاسی اصلاح‌طلبان تبدیل کرد که در 3 انتخابات سال‌های 92، 94 و 96 عملا بازیگردان سناریوی اصلاح‌طلبان شدند تا جایی که دیگر این جبهه کمتر روی روشنفکران و روزنامه‌نگاران و... سرمایه‌گذاری می‌کرد و هنرپیشه‌ها جای چنین گروه‌هایی را نیز برای آنها پر کردند.
سعید لیلاز در حالی دوگانه موهوم سلبریتی- حجاریان را مطرح می‌کند و می‌گوید جمهوری اسلامی برای فرار از حجاریان، سلبریتی‌ها را بزرگ کرد که شخص حجاریان، خود تئوریسین اعطای تریبون به سلبریتی‌ها بود و حیات اصلاح‌طلبان را به بازیگری شهرت‌پیشه‌ها در سیاست گره زد. حجاریان خرداد 97 در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد گفت: اصلاح‌طلبان باید سیاست‌های خود را از دهان غیر مطرح کنند. به این معنا که سیاست‌هایشان را نخست با گروه‌های مرجع جدید شامل هنرمندان، مشاهیر و... در میان بگذارند و پس از دریافت بازخوردها و اعمال تغییرات احتمالی، سیاست‌ها توسط همان گروه‌های مرجع جدید در جامعه منعکس شود.
به همین خاطر اگر بنا باشد متهمی برای بزرگ کردن جایگاه سلبریتی‌ها در نزاع سیاسی پیدا شود نخستین متهم‌ها را باید در بین همقطاران لیلاز، عبدی و حجاریان یافت.