به بهانه فرار به جلوی حسن روحانی

مروری بر وضعیت اقتصاد تعطیل ایران در دهه 90

دوران ریاست جمهوری حسن روحانی به لحاظ اقتصادی، دورانی تلخ و سخت بود که یادآوری آن مایه شرمساری است. دورانی که به دهه سوخته اقتصاد ایران مشهور شده است.

کد خبر: ۲۸۱۱۵۱

تاریخ: ۲۲ دی ۱۴۰۲ - ۲۱:۰۷

برخی می‌گویند چرا با گذشت دو سال و نیم از آغاز به کار دولت سیزدهم همچنان از خسارات دولت قبل می‌گویید. سخنان روحانی در هفتمین سالگرد درگذشت حجت‌الاسلام و المسلمین‌هاشمی رفسنجانی، پاسخ این سؤال را داد. وقتی با امثال او طرف هستید باید هر روز و شب از اجحافی که به ملت روا داشته‌اند بگویید تا واقعیت را تحریف نکنند. دلیل این یادآوری‌ها، سخنان امثال روحانی است که به هر مناسبتی آمارهایی از دهه 90 ایران ارائه می‌دهند که متعلق به هر جا باشد مربوط به ایران دهه 90 نیست!

حسن روحانی در مراسم هفتمین سالگرد درگذشت‌ هاشمی رفسنجانی گفت: از ۹۲ تا آخر ۹۹ قیمت کالا و خدمات چهار و دو دهم برابر شد. حقوق کارکنان پنج و یک دهم برابر شد. حقوق کارگران ۵.۵ برابر شد. حقوق بازنشستگان ۷.۷ برابر شد. حقوق افراد تحت پوشش 12 و هفت دهم برابر شد. تورم ما 36 و چهار دهم رشد اقتصادی ما چهار درصد بود. سه ماهه اول ۱۴۰۰ رشد اقتصادی ما شش وهفت دهم درصد بود. هنوز در این چند سال به این میزان رشد نرسیدند.

یادآوری یک روزگار تلخ و سخت

دوران ریاست جمهوری حسن روحانی؛ یادآور روزگاری تلخ و سخت و مایه شرمساری است. حسن روحانی در حالی دولت را در سال 92 تحویل گرفت که دلار 2900 تومان بود اما در مرداد سال 1400 به نرخ 27 تا 33 هزار تومان تحویل داد و رفت. قیمت کالاها هم برابر همین مقدار یعنی حدود 11 برابر شد. قیمت مسکن، طبق آمارهای مختلف از هشت تا 10 برابر افزایش یافت و مسکن به رؤیایی دست نیافتنی برای طبقات ضعیف و متوسط تبدیل شد و کالاهایی که با ارز 4200 تومانی وارد می‌شد با نرخ آزاد به دست مردم می‌رسید. این در حالی است که 18 میلیارد دلار و 60 تن طلا صرف این تدبیر خسارت آفرین برای کشور شد. تبعات فرهنگی – اجتماعی این توزیع رانت و حرام که سالها در کشور می‌ماند به کنار.

بی‌برقی‌ها و صف‌های مرغ و روغن، شبیه دهه 60 دوباره تکرار شد. اقتصاد کشور عملا 40 سال به عقب برگشت و سلطنت طلب‌ها را امیدوار کرد که عقب‌تر هم می‌رود اما با درایت رهبر معظم انقلاب، جانفشانی حاج قاسم و یاران و حضور مردم در صحنه، این خواب شتریِ سلطنت طلبان به کابوس تبدیل شد.

کسری بودجه 480 هزار میلیارد تومانی، بدهی 54 هزار میلیارد تومانی خزانه، انبارهای خالی از کالاهای اساسی، فقدان منابع برای پرداخت حقوق کارمندان دولت، هزینه تمام بودجه سالانه 1400 برای واردات کالاهای اساسی در چهار ماه و نیم، تولید و صادرات پایین نفت و میعانات مانده روی دریا با هزینه سالانه 450 میلیون دلار، تورم 60 درصدی که رکورد تورم در کشور را شکست و... و آمارهایی که تکرار فهرست وار آن به چند روزنامه کامل نیاز دارد.

روایت بانک جهانی

از دهه سوخته اقتصاد ایران

بانک جهانی رشد اقتصادی ایران در دهه 90 را حدود یک درصد اعلام کرده است. به همین دلیل فرار سرمایه از ایران در دهه 90 افزایش یافت و مستقیم و غیرمستقیم ده‌ها میلیارد دلار از کشور خارج و هر کالایی به نام صادرات، وسیله انتقال ارز شد و بیشتر ارز آن هم بازنگشت و در کشورهای دیگر سرمایه‌گذاری شد.

بانک جهانی، دهه 90 را دهه‌ سوخته اقتصاد ایران نامیده است. بسیاری از کارشناسان اقتصادی هم به عنوان دهه از دست رفته از آن یاد می‌کنند. به گفته کارشناسان، بازگشت به شاخص‌های سال 1390 که آرزوی همه اقتصاددانان و فعالان اقتصادی کشور است شش تا 16 سال طول

می‌کشد.

عامل مهم عقب‌ماندگی‌ها

رهبر انقلاب، در دیدار 10 بهمن 1400 کارآفرینان، تولیدکنندگان و دانش‌بنیان‌ها گفتند: ما احتیاج داریم به رشد سریع و مستمر؛ علت هم این است که عقب‌افتادگی داریم. ما در دهه‌ی ۹۰ یک عقب‌ماندگی و به اصطلاح تعطیل نسبی مسائل اقتصادی داشتیم به دلایل مختلف... آمارهای اقتصادی دهه‌ 90 آمارهای اقتصاد کلان کشور- حقّاً و انصافاً خرسندکننده نیست آمار مربوط به رشد تولید ناخالص داخلی، آمار مربوط به تشکیل سرمایه در کشور، آمار مربوط به تورّم، آمار مربوط به رشد نقدینگی؛ اینها خرسند‌کننده نیست.

ایشان افزودند: آمار مربوط به تأمین ماشین‌آلات به هیچ ‌وجه مطلوب نیست یا مسکن و امثال اینها. اینها حقایقی است که اگر مسئولان می‌توانستند وضعیّت را در جهت این آمارها به شکل بهتری هدایت کنند، یقیناً وضع اقتصاد کشور امروز خیلی بهتر بود. خب، آثار این حقایق در زندگی مردم هم نمود پیدا کرده. اینکه درباره‌ معیشت مردم اظهار نگرانی می‌کنیم مربوط به همین چیزهاست. عامل این مشکلات هم صرفاً تحریم نیست؛ البتّه تحریم بلاشک مؤثّر بوده امّا صرفاً تحریم نیست؛ بخش مهمّی ناشی از برخی تصمیم‌گیری‌های غلط یا کم‌کاری‌ها و امثال اینها است؛ می‌توانست این‌ جور نباشد.