ما سر مار را زدیم

کد خبر: ۲۷۸۶۷۱

تاریخ: ۱۴ آذر ۱۴۰۲ - ۲۰:۳۱

عزیزالله محمدی(امتدادجو)

اولین واکنش نتانیاهو بعد از خروج از شوک بزرگ عملیات «طوفان الاقصی» جمله‌ای بود که با گذشت نزدیک به پنجاه روز از جنگ همه‌جانبه علیه مردم بی‌دفاع غزه، هنوز نقل رسانه‌های جهان با تحلیل‌های متفاوت است؛ ولی! کسی هنوز به کنه این جمله اشاره‌ای نکرده که درواقع ایران، اگر آن چیزی را که نتانیاهو گفته (طراحی و اجرای عملیات طوفان الاقصی) به مرحله اجرا درآورده، خوانش این موضوع از سمت اسرائیل برای ایران انتخاب زاویه دید غلطی است که تحلیل‌ها را نیز دچار نتایج غلط می‌کند.

نتانیاهو گفته بود که «سر مار را باید زد» و منظورش از مار، دقیقا «ایران» بود که البته ایران از همان اول هم نسبت به طراحی عملیات و اجرای آن اظهار بی‌اطلاعی کرد و ضمن این ابراز بی‌اطلاعی، این حد از بلوغ عملیاتی را ویژگی گروه‌های مقاومت عنوان کرد که گروه‌های مقاومت در ذیل آنکه حتما مورد حمایت ایران هستند؛ اما اتخاذ تصمیمات عملیاتی و حتی سیاسی آنها ارتباطی با ایران ندارد و آنها خود به‌طور مستقل تصمیمات اینچنینی را می‌گیرند که حماس نیز مستثنی از این موضوع نیست و در این فقره با تصمیم خود وارد عرصه نبرد شده که قاعدتا ایران نیز از آن حمایت می‌کند.

با وجود همه تحلیل‌های موجود به نظر می‌آید که اصلا نتانیاهو درست گفته؛ یعنی! سر مار را باید زد! ولی واقع‌بینانه‌تر آن است که ببینیم آیا سر مار را باید زد؟ یا اینکه سر مار زده شد؟

در عالم راهبرد و استراتژی، این رویکرد و جمله نتانیاهو می‌تواند درست و دقیق باشد که قطعا سیاستگذاران و استراتژیست‌های ایران نیز در مواجه با تهدیدها و خطرات حتما متوسل به دفع فتنه از ریشه می‌شوند و قاعدتا می‌تواند زوایای پنهان و آشکاری نیز این نوع راهبرد از خود نشان بدهد.

اگر ما بخواهیم اظهارات مقامات ایرانی درخصوص مشارکت در عملیات طوفان الاقصی را نادیده بگیریم و فرض را بر آن بگذاریم که نتانیاهو درست می‌گوید و ایران در پشت طراحی و اجرای این عملیات بوده است؛ آنگاه خواهم دید؛ باز هم شکستی بزرگ‌تر از شکست طوفان الاقصی برای رژیم غاصب و کودک‌کش صهیونیستی رقم می‌خورد که تاکنون به آن پرداخته نشده و تا حدودی می‌توانیم بگوییم که مغفول نیز باقی مانده؛ اما! با این وجود و با وجود سروصداهای رسانه‌ای رژیم صهیونیستی و جنایاتی که وحشیانه مرتکب می‌شود؛ بد نیست که این فرضیه را نیز به پیش ببریم و آن را بازخوانی کنیم.

بر کسی پوشیده نیست که طی سال‌های اخیر تقابل اطلاعاتی و امنیتی ایران و رژیم صهیونیستی در سرتاسر کره خاکی افزایش پیدا کرده بود و هر کدام در هر فرصتی که پیش می‌آمد ضربه‌های حساب‌شده‌ای را به هم وارد می‌کردند؛ اما سال گذشته سال بسیار پرچالش و پرکشمکش و پرتنشی بود که اوج این تنش‌ها آشوب‌های موسوم به «زن، زندگی و آزادی» بود.

دقیقا اواخر تابستان سال گذشته (1401) و در بحبوحه اخبار همایش پیاده‌روی اربعین و در حالی ‌که بخش رسانه‌ای کشور و حتی بخش اعظمی از توان اجرائی و انتظامی ‌و... درگیر تردد زائرین به عراق بودند؛ خبری ناگوار آحاد مختلف جامعه را متأثر کرد و آن خبر خیلی زود و به‌طور غیرعادی سرتیتر تمام شبکه‌های تلویزیونی معاند و خبرگزاری‌ها شد که ذیل آن لحظه به لحظه رپورتاژهای خبری را می‌رفتند.

«مهسا امینی» تبدیل به کلیدواژه خودکار فضای رسانه‌ای ماهواره‌ای و مجازی شد که هشتگ‌های میلیونی در جهان آن را پشتیبانی می‌کرد و خیلی زود اقشار و افکار عمومی را در داخل و خارج به خود جلب کرد و حتی بعضی سیاسیون داخلی نیز بدون اطلاع از اصل ماجرا واکنش‌های انتقادی گرفتند و جامعه در التهابی فرو رفت که تاکنون سابقه نداشته.

رفتار مشکوک خانواده مهسا امینی و انکارهای اولیه پدر او مبنی بر بیماری دخترش و پمپاژ نفرت‌پراکنی به سطح جامعه توسط رسانه‌های معاند شناخته‌شده فارسی خیلی زود تهران و بعضی شهرها را به آشوب‌هایی کشاند که جنس این آشوب‌ها و حتی شعارهای آن با موارد مشابه در سال‌های قبل و نسبت به طول انقلاب اسلامی فرق می‌کرد و گویا یک جنگ تمام‌عیار بود که همه‌جانبه این جنگ می‌خواهد تبدیل به یک جنگ داخلی شود.

ابعاد مختلف این آشوب‌ها نشان از زوایای پنهان نوع جنگی بود که حالا ایران بر سر یک اتفاق معمول و مشکوک دچار آن شده بود و کارشناسان این نوع جنگ را جنگ ترکیبی و به اصطلاح اهل فن (Hybrid warfare) نامیدند و مفهوم آن این بود که در این جنگ دشمن با تمام قوا و توان و اندیشه به میدان آمده و برای لحظه به لحظه این جنگ برنامه‌ریزی داشته و هزینه‌های هنگفت انجام داده است. تشویش اذهان عمومی داخلی و همراه ساختن جامعه جهانی و گروه‌های مختلف با تحریک احساسات آنها برای بی‌اعتبار کردن حاکمیت انقلاب اسلامی ایران، سناریویی مشخص و معین بود که تمام گروه‌های ضد انقلاب و تجزیه‌طلب و سلطنت‌طلب و... را گرد هم جمع کرد تا یکصدا برای فروپاشی حاکمیت جمهوری اسلامی ایران جشن‌های خیابانی در کشورهای مختلف اروپایی و آمریکا برگزار کنند.

گروه خاصی از هنرمندان به‌ویژه اهالی سینما و ورزشکاران، بدون درک از نقشه‌های طراحی‌شده برای به آشوب کشیدن جامعه، در این سناریو و در بستر فضای مجازی لحظه به لحظه بر التهاب و تشنج‌آفرینی با تحریک احساسات می‌افزودند و بی‌خبر از آن بودند که تجزیه‌طلب‌ها و حتی داعش بر گرد این سفره‌ای که کفتارصفتان پهن کرده‌اند، نشسته‌اند.

ائتلاف‌های مضحک و معنی‌دار چند شخصیت کاریکاتورصفت مثل ربع پهلوی، مصی علی‌نژاد، نازنین بنیادی، حامد اسماعیلیون و... دامنه این آشوب‌ها را حتی به تعیین کابینه خیالی بعد از سقوط جمهوری اسلامی نیز کشانده بود و دیدارهای فی‌مابین به اصطلاح مشروعیت‌بخش سیاسی نیز بین حاکمان اروپایی، تلاشی بود مضاعف که وجه سیاسی موضوع را پررنگ‌تر نشان بدهند.کشیده شدن پای تمام گروه‌های منفور و ضداخلاقی از فاحشه‌ها و (LGBT)‌ها گرفته تا خواننده‌ها و هنرپیشه‌های غربی و... موضوعی نبود که بتوان ساده از آن گذشت؛ بخصوص اینکه سطح خیابان‌های اروپا حالا محل جولان این گروه‌ها با میتینگ‌های که داشتند، شده بود و هر کس وقاحت رفتاری بیشتری داشت؛ گویا تریبون بیشتری می‌توانست در اختیار بگیرد.

حمله وحشیانه به سفارتخانه‌های ایران و طرفداران انقلاب اسلامی و هتاکی و خشونت و آموزش رسمی جنگ خیابانی از طریق اینترنشنال و منوتو و... روی دیگر این جنگ ترکیبی بود که مشخص می‌کرد این جنگ یک اتاق عملیات ویژه دارد و می‌خواهد به قول معروف کار انقلاب اسلامی را یکسره کند.

اینترنشنال بی‌محابا و بدون در نظر گرفتن اصول حرفه‌ای و اخلاقی عملا آتش‌بیار معرکه‌ای شده بود که لحظه به لحظه در خیابان اگر کشته‌ای هم نبود؛ کشته‌سازی ایجاد می‌کرد و به بهانه این کشته‌سازی‌ها نباید آشوب‌ها از خیابان برچیده می‌شد.

تهدید حاکمان جمهوری اسلامی در فضای مجازی از سوی بعضی خوانندگان زیرزمینی و بازیگران دسته‌چندمی، تعیین تیر برق‌های خیابان ولی‌عصر(عج) برای اعدام انقلابیون، برگشتن خط رسانه‌ای بعضی تحلیلگران معلوم‌الحال اینترنتی به جریان اصلی فکری خود که از اول نیز مشکوک بودند، حمله به پایگاه‌های بسیج و به شهادت رساندن بسیجیان و مدافعان امنیت، ادعای اعتصابات سراسری اصناف و تحریم جشنواره‌ها، صدور بیانیه‌های سیاسی کشورهای اروپایی و ایالات متحده، تهدید به تحریم‌های بیشتر و حتی تحریک به اقدامات نظامی، تشبیه‌سازی انقلاب اسلامی با حکومت طالبان، فرار بعضی از بازیگران مطرح و پیوستن آنها به شبکه‌های تلویزیونی معاند و گفت‌وگوهای صریح سران تجزیه‌طلب در این شبکه‌ها تنها بخشی از این جنگ ترکیبی بود که نیاز شدید به اتخاذ تصمیم راهبردی از سوی نهادهای امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی برای عبور از این مقطع را طلب می‌کرد و تصمیم‌گیران امنیتی گویا در عین مماشات با طیف جوانی که فریب‌خورده این ماجرا بودند؛ بنا داشتند گام به گام به سمت زدن سر مار نزدیک شوند.

دست به هم دادن وزیران خارجه ایران و عربستان در چین، به یکباره آب سردی بود که روی تمام طراحان فروپاشی انقلاب اسلامی ریخته شد و بعد از دومینو اقدامات امنیتی بازدارنده که فقط نتایج آن را به‌طور ملایم و آرام در اخبار رسمی ‌و غیررسمی می‌شنیدیم باید به این درک می‌رسیدیم که دقیقا حالا، هدف سر مار است. بر هیچ‌کس پوشیده نیست که گروه‌های تجزیه‌طلب چه در غرب و چه در شمال‌غربی و چه شرق، تحت حمایت مستقیم مالی و اطلاعاتی سرویس‌های جاسوسی رژیم صهیونیستی هستند و حتی داعش نیز از الطاف خبیثانه این رژیم بی‌بهره نبوده چه رسد به امام جمعه مسجدی که اسباب اینترنتی ماهواره‌ای آن از سوی پنتاگون ارسال می‌شود.

حمله پهپادی و توپخانه‌ای به مقر گروهک‌های تجزیه‌طلب کرد مستقر در اقلیم کردستان عراق و پس‌راندن آنها و غیرمسلح شدن‌شان، دستگیری عناصر تاثیرگذار و فعال اغتشاشات، ایجاد جریان فعال رسانه‌ای به‌ویژه در فضای مجازی جهت اغنای فکری جوانان، سفرهای دیپلماتیک وزارت خارجه به کشورهای مختلف و تنویر افکارعمومی جهانی نسبت به آنچه به‌وقوع پیوسته بود، فرار شبکه تلویزیونی معاند اینترنشنال از لندن به واشنگتن، دستگیری لیدرهای طراح تظاهرات‌های خیابانی در اروپا، فروپاشی ائتلاف موسوم به نهضت زن، زندگی، آزادی، و این روزها خبر تعطیلی شبکه تلویزیونی معاند «منوتو» و افول شبکه‌های فارسی‌زبان خارجی، تغییر افکار عمومی جهان از زن، زندگی، آزادی به سمت غزه و فلسطین، انتخاب ایران به ریاست مجمع اجتماعی شورای حقوق بشر سازمان ملل و بازگشت چهره‌های سینمایی به عرصه تولیدات تلویزیونی و سینمایی، فعال شدن بنگاه‌های اقتصادی و رونق بازار و فعالیت اصناف و چندین و چند مورد دیگر مؤید آن است که ایران سخت می‌خواهد سر مار را به سقف بکوبد.

و حالا اگر این تعبیر نتانیاهو مبنی بر زدن سر مار را با فرض دست داشتن ایران در طراحی و اجرای عملیات طوفان الاقصی را درست بدانیم و اصلا قبول کنیم که همه‌چیز زیر سر ایران است؛ در نهایت پس باید به این آقای «بی‌بی» گفت: آقای بی‌بی! روزنامه را سروته گرفتی و قصه را وارونه می‌خوانی و یا لااقل اینکه از وسط ماجرا وارد شدی و میل به زدن سر مار داری، به حضور نامبارک و بی‌شرفت چنین می‌گوییم که از قضا ایران در حال زدن سر ماری است که سال گذشته دقیقا همین موقع داشت زبان‌درازی می‌کرد.