خــون و خاکســتر

کد خبر: ۲۷۸۰۱۴

تاریخ: ۰۵ آذر ۱۴۰۲ - ۲۰:۱۰

فاطمه زهرا بهزادی

در بیمارستان راه می‌روم، فضا پر شده از ناله و هق‌هق کودکان و فریاد پدر و مادرهایشان.

صداهایی توأم با انفجار...

به آدم‌ها نگاه می‌کنم،

سمت چپم، پسرکی را می‌بینم با صورتی زخمی، که پلک‌هایش روی هم افتاده و آرام جان سپرده!

آن‌طرف‌تر، مردی به طفلِ در آغوشش التماس می‌کند، نگاهش کند؛ اصلا فریاد بزند، ‌گریه کند، فقط زنده بماند و نگذارد رویاهایی که برایش دیده، نقشه بر آب شود.

جلوتر می‌روم...

هشت نوزاد، روی تخت، در کنار هم آرمیده‌اند و‌ پرستار با پارچه‌ای سفید روی آنها را می‌پوشاند...

دختربچه‌ای، گوشه تخت نشسته و صورتِ زخمیِ مادرش را نوازش می‌کند؛ از شدت اشک، چانه‌اش می‌لرزد.

دیگر توان راه رفتن ندارم، پاهایم سست می‌شود، آهسته‌تر قدم برمی‌دارم

و

کنار دختربچه زانو می‌زنم...

دیدن تصویر این کودکان معصوم، در کنار خون و خاکستر، نفسم را می‌گیرد و سینه‌ام را می‌فشارد.

دیگر صدایی نمی‌شنوم،

فقط خیسیِ روی صورتم را احساس می‌کنم...