آهنگِ عود

کد خبر: ۲۷۵۴۹۵

تاریخ: ۳۰ مهر ۱۴۰۲ - ۲۰:۱۰

_ نمی‌گویم طوفان به پا کن؛ قَلَم!!!

ولی بنویس!

نمی‌خواهی به این نوارِ باریک از زمین، بیندیشی؟

دَمی، دل به دلِ دردمندش داده‌ای؟

بیا و او را که به کناره‌ شرقی افتاده، ببین و گوشَت را روی سینه زخمی‌اش بگذار!

نفس می‌کشد؟

- آری! آری! زنده است!

- دارد برایم می‌گوید:

«چون گذشته‌های نه چندان دور، قلبم را شرحه شرحه کرده‌اند!

دیگر تاتیِ طفلانم، نوادگانم را حس نمی‌کنم؛

نهال‌های ‌تر و تازه‌ام را با تبر غِیظ و بغض‌شان شکسته‌اند؛

خانه‌هایی را که به هزار امید و آرزو، در دستانم نگاه داشته بودم؛ با بمب‌هایِ برادرانش، با خاک یکسان کرده، غبارش را به هوا داده‌اند.

آیا گوش‌هایم کَر شده که غریو شادی کودکان و جوانانم را نمی‌شنوم؟

بدان! که سراپایم از هجوم گرگ‌های انسان‌نما، بدانسان سوخته؛ که آتش و آهش را، آب‌های مدیترانه و اُردن هم نمی‌تواند، خاموش کند! آیا نباید از نفس بیفتم؟»

- نه! هرگز! ‌ای غزه اصیل!

وجود که در اعماقِ تو، ریشه دوانده، دوباره، سَر می‌ز‌ند!

یاران، همپای تو، آن‌قدر می‌ایستند تا درختان زیتونت، به بار بنشیند؛

و کوچه‌هایت پر شود از هلهله‌ دخترکان!

و نسیم، دوباره‌! چفیه‌ را بر‌شانه‌ سَروقدانِ ماهرویت، بالا و پایین خواهد کرد.

صبر کن! خواهی دید که مادران، به آهنگِ عوُدِ پدران، چگونه گهواره‌ نوزادانشان را تکان خواهند داد!

ای غزّه‌ اصیل!

اشرف ظریف رمضانی