شعارهاى ابا‌عبدالله(ع)

کد خبر: ۲۷۱۲۷۷

تاریخ: ۲۷ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۹:۳۹

شعارهاى ابا‌عبدالله، شعار احياى اسلام است، اين است كه چرا بيت‌المال مسلمين را يك عده به خودشان اختصاص داده‌اند؟ چرا حلال خدا را حرام و حرام خدا را حلال مى‏كنند؟ چرا مردم را دو دسته كرده‌‏اند: مردمى كه فقير و دردمندند و مردمى كه از پرخورى نمى‏توانند از جايشان بلند شوند؟

امام (ع) در بين راه در حضور هزار نفر لشكريان حرّ آن خطبه معروف را خواند كه طىّ آن، حديث پيغمبر را روايت كرد، گفت: پيامبر فرمود : «اگر زمانى پيش بيايد كه اوضاع چنين بشود، بيت‌المال چنان بشود، حلال خدا حرام و حرام خدا حلال بشود، اگر مسلمانِ آگاهى اين‌ها را بداند و سكوت كند،«فَلَمْ يُغَيِّرْ عَلَيْهِ بِفِعْلٍ وَ لا قَوْلٍ» درصدد دگرگونى آن نباشد، در مقام اعتراض برنيايد «كانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ انْ يُدْخِلَهُ مُدْخَلَهُ»  شايسته است

(ثابت است در قانون الهى) كه خدا چنين كسى را به آن‌جا ببرد كه ظالمان، جابران، ستمكاران و تغييردهندگان دين خدا مى‏روند و سرنوشت مشترك با آنها دارد.

بنابراين من احساس وظيفه مى‏كنم: «الا وَ انّى أَحَقُّ مِنْ غَيْریٍ» در چنين شرايطى من از همه سزاوارترم.

اين است مكتب عاشورا و محتواى شعارهاى عاشورا. شعارهاى ما در مجالس، در تكيه‏‌ها و در دسته‌ها بايد مُحيى باشد نه مخدّر، بايد «بیدارکننده» باشد نه «بى‌حس‌كننده». اگر بى‌حس‏‌كننده باشد، نه تنها اجر و پاداشى نخواهيم داشت بلكه ما را از حسين (ع) دور مى‏كند.

اشك ریختن براى حسين خيلى اجر دارد اما به شرط اينكه حسين آنچنان که هست در دل ما وارد بشود. «انَّ لِلْحُسَيْنِ مَحَبَّه مَكْنونَهً فى قُلوبِ الْمُؤْمِنينَ»: اگر در دلى «ايمان» باشد نمى‏تواند حسين را دوست نداشته باشد، چون حسين مجسمه‏ اى است از ايمان.

شعارهايى كه اصحاب ابا‌عبدالله مى‏دادند، شعارهاى عجيبى است. حادثه كربلا طورى وقوع پيدا كرده كه انسان فكر مى‏كند اصلًا اين صحنه را عمداً آنچنان ساخته‌‏اند كه هميشه فراموش‌نشدنى باشد.

* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (حماسه حسينى(1 و 2)) ج‏17، صص: 190و215- با تلخیص و ویرایش جزئی